ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΛΟΓΙΑ Ἑλληνικὴ εἶναι ἡ μοναδικὴ γλῶσσα ποὺ ἔχει ἀληθινὸ ἐτυμολο- γικό. Ἡ ἑλληνικὴ ἐτυμολογία (=ἀληθολογία, τὸ νὰ μιλᾷ κανεὶς ἀληθινά) ἐξετάζει τὸ θησαυρὸ κάθε λέξης, ποὺ εἶναι ζωντανὸς ὀργανισμὸς (ἡ λέξη) καὶ παίρνει τὶς τόσες μορφές της, γιατὶ ἁπλῶς προέρχεται ἀπὸ ἕναν μὴ θεοκεντρικὸ πολιτισμό, ἐκεῖνον τῆς Ἐπιστήμης, τῆς Τέχνης καὶ τῆς Φιλοσοφίας, μὲ φυσικὲς καὶ ὄχι μεταφυσι- κὲς βάσεις, ὅπου ἀτάλαντοι καὶ ἄσχετοι θεοκεντρικοὶ ἀσχημονοῦν ἐναντίον τοῦ θαύματος τοῦ κόσμου, ποὺ γνωρίζομε. Ἡ ζωντάνια αὐτὴ τῆς γλώσσας ἐπι- τρέπει καὶ τὴν μετακίνηση τῶν λέξεων μέσα στὴν πρόταση. Γιὰ παράδειγμα ὁ Καβάφης στὰ καταπληκτικά του καὶ μεγάλα ποιήματα τὴν ἐφάρμοζε, λέγον- τας ὅτι ἡ μετακίνηση τῶν λέξεων παράγει δραματικὸ ἀποτέλεσμα. Ἄντε τώρα νὰ ἐξηγήσῃς αὐτὲς τὶς ὑπέροχες ἀποχρώσεις στοὺς πολιτισμικοὺς δολιοφθορεῖς τοῦ θεοκεντρισμοῦ, ὅπου ἡ ἀστειότης τῶν «ἱερῶν» τους κειμένων δείχνει τὴν φτώχεια τῆς ἐρήμου, καὶ ὁ Ἀσιατισμός, οἱ μούμιες κι ὁ θάνατος ἀποτελοῦν τὸ σκοτεινὸ ἄλογο ἀντικείμενο τῆς λατρείας τους. Συγκρίνατε τὸν Παρθενῶνα μὲ μία πυραμίδα, τὸν Ἡνίοχο, τὸν Ἑρμῆ, τὶς Καρυάτιδες μὲ τὶς διάφορες μούμιες καὶ τὴ γλῶσσα τῶν Τραγῳδιῶν μὲ τὰ ὀρνιθοσκαλίσματα τῶν Γραφῶν τους. Βέβαια σήμερα ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα (καὶ γενικῶς ὁ πολιτισμός) ἀνήκουν σὲ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα ἰσομερῶς καὶ ἀδιαιρέτως. Κάποτε οἱ λαοὶ θὰ φθάσουν καὶ στὸν Ἑλληνισμό, ὅπου ἔκπληκτοι θὰ ἀνακαλύψουν τὴν ἀπάτη. «Ὁ ψεύτης καὶ ὁ κλέφτης τὸν πρῶτο χρόνο χαί- ρονται», δεδομένου ὅτι ἤδη, ἀργὰ ἢ γρήγορα, ἀποκαλύπτονται οἱ τῆς θεοκεν- τρικῆς θέσης. «Ἓν τὸ ὅλον» καὶ στὴ γλῶσσα ὅπως εἶπαν οἱ Ἴωνες φιλόσοφοι. Δηλαδὴ ἡ τεράστια ἀλληλουχία τοῦ Σύμπαντος, ἄγνωστη στὴ θεολογία, τοὺς ξεσκεπάζει, ἐπειδὴ τὰ πάντα ρεῖ, καὶ μόνον ὅσοι στηρίζονται στὴν Φύση δὲν διαψεύδονται. Εἶναι δυνατὸν τὸ μεταφυσικὸ «πλάσμα» νὰ μπῇ μέσα στὴν φυ- σικὴ τεραστιότητα καὶ νὰ μὴν ἀρχίσῃ νὰ «λέῃ» τὶς γνωστὲς ἀστειότητες τίς.. θεόπνευστες; Οἱ διάφοροι γραμματοδιδάσκαλοι, ἄμοιροι τῆς Ἐπιστήμης καὶ τῆς Τέχνης τῆς Ἀρχαιότητας, ἀκραιφνεῖς μεταφυσικοὶ τοῦ Γιαχβέ, ὑψωθέντες σὲ καθηγητὲς ἀπὸ τὸ Σύστημα ἀσχημονοῦν ἐσκεμμένως ἐναντίον τῆς Γλώσσας, γιατὶ θέλουν νὰ τὴν φιμώσουν, ὅταν τὸ Σύστημα μοιραῖα παράγῃ πολιτισμικὴ κατάντια. Καὶ ἀντὶ νὰ ἀρθῇ, «ἐς γῆν φέρει» καὶ τὴ γλῶσσα, ὅπως συνηθίζουν νὰ «μεταχειρίζωνται» ὅλα τὰ ἑλληνικὰ ἐπιτεύγματα. Παντελῆς Γλάρος ΔΑΥΛΟΣ 304, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2007  21137