Σ. ΠΑΝΑΓΟΣ Στὴ Χώρα τῶν Τυφλῶν Φίλος φιλοσοφῶν καὶ --- γι ̓ αὐτὸ--- ταξιδευτής, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐπισκεφθεῖ πάρα πολλὲς χῶρες, μοῦ διηγήθηκε τὰ ὅσα φοβερὰ καὶ παράδοξα συμβαίνουν στὴ μυθικὴ Χώρα τῶν Τυφλῶν, ποὺ ὁμολογουμένως μὲ κατέπληξαν. Σᾶς μεταφέρω ἐπακριβῶς τὰ ὅσα μοῦ διηΓήθηκε, ὄχι γιὰ νὰ γελάσετε ἀσφαλῶς, πράγμα ποὺ θὰ ταν ἐντελῶς ἄστοχο, μὰ οὔτε καὶ ν ̓ ἀπογοητευτῆτε. "Ο,τι προέχει, εἶναι ἡ ὀρθὴ ἐκτίμηση τῆς καταστάσεως κι ἡ ἀνάληψη τῆς σωστῆς θέσεως, ὥστε νὰ μὴν πάθουμε τὰ ἴδια κι ἐμεῖς, στὴ δική μας χώρα, καὶ τίποτα περισσότερο. Στὴ μυθικὴ Χώρα τῶν Τυφλῶν, ποὺ δὲν τὴ γνωρίζετε, φαντάζομαι, οὔτε ἀπὸ τὸ μύθο τοῦ Βύζα, οἱ κάτοικοι φέρουν γυάλινα μάτια ἤ παραμορφωτικὲς διόπτρες, πού, καθὼς εἷναι φυσικό, τοὺς παρέχουν τὴν εἰκόνα ἑνὸς παραμορφῶμένου, γυάλινου κόσμου. Πολλοὶ «εἰδικοί», ποὺ ̓χουν ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ φαινόμενο ἐτοῦτο, τὸ ἀποδίδουν στὸν ἐκθαμβωτικὸ ἤχιο τῆς χώρας αὐτῆς, ἄν καὶ τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ ἡλιοφάνεια περιορίστηκε ἱκανοποιητικά, χάρη στὴν ἀμμωνία. Καὶ ναὶ μὲν οἱ κάτοικοι τῆς Χώρας τῶν Τυφλῶν εἶναι ἡλιολάτρες κι ἡλιοπότες, καθὼς ἀφήνεται νὰ ἐννοηθῆ ἀπ ̓ τὸ στίχο τοῦ ποιητῆ: «ζῴειν τε καὶ ὁρᾶν φάος ἠελίοιο», αὐτὸ ὅμως δὲν παύει νὰ ̓ναι καταστρεπτικὸ γιὰ τὴν ὑγεία τους, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ποιητὴς συμπληρώνει τό: «ἐν δὲ φάει καὶ ὄλεσσον»! "Αλλοι ὅμως «εἰδικοὶ» ἰσχυρίζονται, πὼς ἡ χρήση τῶν ὀργάνων αὐτῶν ἀποτελεῖ συνήθεια καὶ σιωπηλὴ ὑποχρέωση ὅλου τοῦ «πολιτισμμένου» κόσμου, κι ὄχι ἀποκλειστικὰ τῶν κατοίκων τῆς μυθικῆς αὐτῆς χώρας. Στὸ μύθο, πάντως, ποὺ προανάφερα, φαίνεται καθαρὰ ὅτι ἡ χώρα αὐτὴ ὀνομάστηκε ἔτσι, ὄχι ἐξαιτίας τῆς τυφλότητας τῶν κατοίκων της, ἀλλ ̓ ἐπειδὴ ἐκεῖ οἱ τυφλοὶ ἀνακαλύπτουν τὴν τυφλότητά τους! ̓Ασφαλῶς κι εἶναι κακόβουλες κι ὑπερβολικὲς οἱ φῆμες ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς χώρας ἐκείνης, κι ὅλου τοῦ κόσμου κατ’ ἐπέκταση, ἀπειλοῦνται μ ̓ ἐγκατάλειψη τῆς θέλησης γιὰ ζωή: ἀπεναντίας, φαίνονται ἐπαρκῶς προσαρμοσμμένοι στὴν ἰδιόμορφη αὐτὴ κατάστασή τους, ἐκτὸς ἀπ ̓ «ἐλάχιστες» ἐξαιρέσεις «ἀπολίτιστων» κι ἀρκετῶν ἄλλων, ποὺ δὲν γνωρίζουν τί τοὺς φταίει. Αλλωστε ἡ βία τῆς τεχνοκρατίας κι οἱ τεχνητὲς ἀνάγκες ποὺ δημιουργεῖ ὁ καταναλωτισμὸς δὲν ἀφήνουν ἐλεύθερο χρόνο γιὰ αἰσθηματισμοὺς κι αὐτογνωσία: «ὁ γὰρ παρὼν καιρὸς οὐκ ἐᾷ τοὺς ἀνθρώπους μυθολογεῖν». Μὴν ξεχνᾶτε ὅτι: «ἀργία μήτηρ πάσης κακίας»! Σήμερὰ οἱ «προσαρμοσμένοι» στὴν πραγματικότητα αὐτὴ κάτοικοι τῆς χώρας ἐκείνῆς λύνουν τὰ βιοτικά τοὺς προβλήματα μ ̓ ἐξαιρετικὴ ἐπιτηδειότητα, ὥστε θὰ τοὺς θαύμαζε --ἄν ζοῦσε ἀσφαλῶς--- κι ὁ Ὁμηρικὸς «ἥρωας» ̓Αρναῖος ἤ Ἴρος. Ὅλο τοὺς τὸ δυναμισμὸ ---κι ἔχουν πάντα πλεόνασμα οἱ δαιμόνιοι--- τὸν διαθέτουν στὸν οἰκονομισμό. Ασε τὸ Σωκράτη νὰ λέγη, ὅτι «ἡ ἀργία ἀδελφὴ τῆς ἐλευθερίας ἐστίν» ἢ τοὺς Σπαρτιάτες πὼς «τὰ δελεάζοντα τοὺς ἀνδραποδώδεις τῶν ἐλευθέρων ἀλλότρια». Αὐτοὶ δὲν τὰ ̓ξεραν καλά, ἀφοῦ ἄλλωστε «οὐδὲν καλὸν μεμαθήκασιν»! Οἱ δαιμόνοι κάτοικοι τῆς Χώρας τῶν Τυφλῶν ἀπασχολοῦνται, ἀπεναντίας, μὲ πολλὰ ἀντικείμενα, πού, καθὼς εἶναι φυσικό, τοὺς παρέχουν οἰκονομικὴ εὐμάρεια. Ἐδῶ, νομίζω, βρίσκεται τὸ κλειδὶ τοῦ προβλήματος τῶν συνεχῶν μικρο-στάσεων, ποὺ κάθε λίγο ἐκδηλώνονται στὴ χώρα ἐκείνη. Γιατὶ ὅλοι οἱ κάτοικοι ἔχουν τὴν οἰκονομικὴ δυνατότητα ν ̓ ἀποκτήσουν «γνήσια» γυάλινα μάτια καὶ κανείς τοὺς δὲν ἀρκεῖται στὶς παραμορφωτικὲς διόπτρες, πρᾶγμα ποὺ φέρνει σὲ πολὺ δύσκολη θέση τοὺς ἐμπνευστὲς κι ἐφευρέτες τῶν ὀργάνων αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀντιπροσώπους τοὺς στὴ χώρα. Βλέπετε ὁ Ἡσιόδειος φθόνος, ἡ ἅμιλλα, ἀποτελεῖ πανάρχαια ἀρετὴ τῶν κατοίκων τῆς μυθικῆς αὐτῆς χώρας. Μὴν ξεχνᾶτε τὰ λόγια τοῦ Θεμιστοκλῆ: «Οὐκ ἐᾷ με καθεύδειν τὸ τοῦ Μιλτιάδου τρόπαιον»! Ἧ ἀδυναμία, λοιπόν, ἱκανοποίησης τοῦ καθολικοῦ αἰτήματος τῶν κατοίκων τῆς μυ-.