Ç ΑΙΤΙΩΔΗΣ (ΜΗ ΣΥΜΒΑΤΙΚΗ) ΣΧΕΣΗ ΛΕΞΗΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΟΣ «Χτίζεται» ἀπὸ τοὺς φυσικοὺς ἤχους καὶ τὴν ἀνθρώπινη συμμετοχὴ Γλωσσολογία, ἀναφερόμενη στὴν κλίμακα τοῦ σχηματισμοῦ τῶν λέξεων, ξεκινᾷ τὴν διαδικασία ἀπὸ τοὺς φθόγγους, τοὺς ὁποίους θεωρεῖ «συμβατικῶς συνδεδεμένους μὲ σημασίες». Προχωρεῖ δὲ ἀπὸ τοὺς φθόγγους στὰ «φωνήματα» (τοὺς φθόγγους ποὺ ἔχουν διαφοροποιητικὴ ἀξία γιὰ τὴν σημασία τῶν λέξεων), ἀπὸ τὰ φωνήματα στὰ «μορφήματα» (τὶς ἐλάχιστες σημασι- ολογικὲς μονάδες) καὶ ἀπὸ τὰ μορφήματα στὶς «λέξεις» (ποὺ μποροῦν νὰ ἀποτελοῦνται ἀπὸ ἕνα ἢ περισσότερα μορφήματα) κ.λπ. Ἡ δική μου ἔρευ- «Ἡ λέξη ἄνθρωπος ὅμοια πρὸς τὸν ἄνθρωπο» (Πλάτων) Κύριε διευθυντά, Συμφωνῶ μὲ τὸν συνεργάτη τοῦ «Δαυλοῦ» κ. Κωστῆ Καρμιράντζο, ποὺ στὸ τεῦχος Δεκεμβρίου 2006, ἀρ. 297, γράφει: «Ὁ ἄνθρωπος μέχρι πρό τινος ἐτυμο- λογεῖτο λανθασμένα ὡς ἄνω-θερ-ωπὸς ἢ ἄνω-θρώσκω = ὂν ποὺ βλέπει πρὸς τὰ πάνω-θεόν. Ὅμως βρήκαμε στὸν Ἡσύχιο «δρώψ» > δράω/δρέπω καὶ νρὼψ < ναίω, νο-έω. Ὁ Πλάτων στὸν «Κρατύλο» ἀναφέρεται στὴν ἐτυμολογία τῆς λέξεως ἄνθρω- πος. Παραθέτω τὸ χωρίο τοῦ Πλάτωνος ἀπὸ τὸν «Κρατύλο», 399c (ὁ διάλογος «Κρατύλος» εἶναι ἡ ἐπιστήμη τῆς Γλωσσολογίας, ὁ ὁποῖος ἀγνοήθηκε ἀπὸ τοὺς φιλοδοξοῦντας νὰ ἐτυμολογήσουν τὸν «ἄνθρωπο» καὶ ὄχι μόνον. «Ὧδε, σημαίνει τοῦτο τὸ ὄνομα, ὁ ἄνθρωπος, ὅτι τὰ μὲν ἄλλα θηρία ὧν ὁρᾷ οὐδὲ ἐπισκοπεῖ οὐδὲ ἀναλογίζεται οὐδὲ ἀναθρεῖ, ὁ δὲ ἄνθρωπος ἅμα ἑώρακεν –τοῦτο δ’ ἔστι ὄπωπε ‣ ΔΑΥΛΟΣ 304, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2007  21149