Σ. ΠΑΝΑΓΟΣ Στὴ Χώρα τῶν Τυφλῶν Φίλος φιλοσοφῶν καὶ --- γι᾿ αὐτὸ--- ταξιδευτής, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐπισκεφθεῖ πάρα πολλὲς χῶρες, μοῦ διηγήθηκε τὰ ὅσα φοβερὰ καὶ παράδοξα συμβαίνουν στὴ μυθικὴ Χώρα τῶν Τυφλῶν, ποὺ ὁμολογουμένως μὲ κατέπληξαν. Σᾶς μεταφέρω ἐπακριβῶς τὰ ὅσα μοῦ διη- Γήθηκε, ὄχι γιὰ νὰ γελάσετε ἀσφαλῶς, πράγμα ποὺ θὰ ταν ἐντελῶς ἄστοχο, μὰ οὔτε καὶ ν᾽ ἀπογοητευτῆτε. "Ο,τι προέχει, εἶναι ἡ ὀρθὴ ἐκτίμηση τῆς καταστάσεως κι ἡ ἀνάληψη τῆς σωστῆς θέσεως, ὥστε νὰ μὴν πάθουµε τὰ ἴδια κι ἐμεῖς, στὴ δική µας χώρα, καὶ τίποτα περισσότερο. Στὴ µυθικὴ Χώρα τῶν Τυφλῶν, ποὺ δὲν τὴ γνωρίζετε, φαντάζομαι, οὔτε ἀπὸ τὸ μύθο τοῦ Βύζα, οἱ κάτοικοι φέρουν γυάλινα μάτια ἤ παραμορφωτικὲς διόπτρες, πού, καθὼς εἷ- ναι φυσικό, τοὺς παρέχουν τὴν εἰκόνα ἑνὸς παραμορφῶμένου, γυάλινου κόσμου. Πολλοὶ «εἰδικοί», ποὺ ᾽χουν ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ φαινόμενο ἐτοῦτο, τὸ ἀποδίδουν στὸν ἐκθαμβωτικὸ ἤχιο τῆς χώρας αὐτῆς, ἄν καὶ τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ ἡλιοφάνεια περιορίστηκε ἱκανοποιη- τικά, χάρη στὴν ἀμμωνία. Καὶ ναὶ μὲν οἱ κάτοικοι τῆς Χώρας τῶν Τυφλῶν εἶναι ἡλιολά- τρες κι ἡλιοπότες, καθὼς ἀφήνεται νὰ ἐννοηθῆ ἀπ᾽ τὸ στίχο τοῦ ποιητῆ: «ζῴειν τε καὶ ὁ- ρᾶν φάος ἠελίοιο», αὐτὸ ὅμως δὲν παύει νὰ ᾽ναι καταστρεπτικὸ γιὰ τὴν ὑγεία τους, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ποιητὴς συμπληρώνει τό: «ἐν δὲ φάει καὶ ὄλεσσον»! "Αλλοι ὅμως «εἰδικοὶ» ἰσχυρί- ζονται, πὼς ἡ χρήση τῶν ὀργάνων αὐτῶν ἀποτελεῖ συνήθεια καὶ σιωπηλὴ ὑποχρέωση ὅ- λου τοῦ «πολιτισµμένου» κόσμου, κι ὄχι ἀποκλειστικὰ τῶν κατοίκων τῆς μυθικῆς αὐτῆς χώρας. Στὸ μύθο, πάντως, ποὺ προανάφερα, φαίνεται καθαρὰ ὅτι ἡ χώρα αὐτὴ ὀνομά- στηκε ἔτσι, ὄχι ἐξαιτίας τῆς τυφλότητας τῶν κατοίκων της, ἀλλ᾽ ἐπειδὴ ἐκεῖ οἱ τυφλοὶ ἀ- νακαλύπτουν τὴν τυφλότητά τους! ᾿Ασφαλῶς κι εἶναι κακόβουλες κι ὑπερβολικὲς οἱ φῆμες ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς χώρας ἐ- κείνης, κι ὅλου τοῦ κόσμου κατ’ ἐπέκταση, ἀπειλοῦνται μ᾽ ἐγκατάλειψη τῆς θέλησης γιὰ ζωή: ἀπεναντίας, φαίνονται ἐπαρκῶς προσαρμοσμµένοι στὴν ἰδιόμορφη αὐτὴ κατάστασή τους, ἐκτὸς ἀπ᾽ «ἐλάχιστες» ἐξαιρέσεις «ἀπολίτιστων» κι ἀρκετῶν ἄλλων, ποὺ δὲν γνω- ρίζουν τί τοὺς φταίει. Αλλωστε ἡ βία τῆς τεχνοκρατίας κι οἱ τεχνητὲς ἀνάγκες ποὺ δη- μιουργεῖ ὁ καταναλωτισμὸς δὲν ἀφήνουν ἐλεύθερο χρόνο γιὰ αἰσθηματισμοὺς κι αὐτογνω- σία: «ὁ γὰρ παρὼν καιρὸς οὐκ ἐᾷ τοὺς ἀνθρώπους μυθολογεῖν». Μὴν ξεχνᾶτε ὅτι: «ἀργία μήτηρ πάσης κακίας»! Σήμερὰ οἱ «προσαρμοσμένοι» στὴν πραγματικότητα αὐτὴ κάτοικοι τῆς χώρας ἐκεί- νῆς λύνουν τὰ βιοτικά τοὺς προβλήματα μ᾽ ἐξαιρετικὴ ἐπιτηδειότητα, ὥστε θὰ τοὺς θαύ- μαζε --ἄν ζοῦσε ἀσφαλῶς--- κι ὁ Ὁμηρικὸς «ἥρωας» ᾿Αρναῖος ἤ Ἴρος. Ὅλο τοὺς τὸ δυ- ναμισμὸ ---κι ἔχουν πάντα πλεόνασμα οἱ δαιμόνιοι--- τὸν διαθέτουν στὸν οἰκονομισμό. Ασε τὸ Σωκράτη νὰ λέγη, ὅτι «ἡ ἀργία ἀδελφὴ τῆς ἐλευθερίας ἐστίν» ἢ τοὺς Σπαρτιάτες πὼς «τὰ δελεάζοντα τοὺς ἀνδραποδώδεις τῶν ἐλευθέρων ἀλλότρια». Αὐτοὶ δὲν τὰ ᾽ξεραν καλά, ἀφοῦ ἄλλωστε «οὐδὲν καλὸν μεμαθήκασιν»! Οἱ δαιμόνοι κάτοικοι τῆς Χώρας τῶν Τυφλῶν ἀπασχολοῦνται, ἀπεναντίας, μὲ πολλὰ ἀντικείμενα, πού, καθὼς εἶναι φυσικό, τοὺς παρέχουν οἰκονομικὴ εὐμάρεια. Ἐδῶ, νομίζω, βρίσκεται τὸ κλειδὶ τοῦ προβλήματος τῶν συνεχῶν μικρο-στάσεων, ποὺ κάθε λίγο ἐκδηλώνονται στὴ χώρα ἐκείνη. Γιατὶ ὅλοι οἱ κάτοικοι ἔχουν τὴν οἰκονομικὴ δυνατότητα ν᾿ ἀποκτήσουν «γνήσια» γυάλινα μάτια καὶ κανείς τοὺς δὲν ἀρκεῖται στὶς παραμορφωτικὲς διόπτρες, πρᾶγμα ποὺ φέρνει σὲ πολὺ δύ- σκολη θέση τοὺς ἐμπνευστὲς κι ἐφευρέτες τῶν ὀργάνων αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀντιπροσώ- πους τοὺς στὴ χώρα. Βλέπετε ὁ Ἡσιόδειος φθόνος, ἡ ἅμιλλα, ἀποτελεῖ πανάρχαια ἀρετὴ τῶν κατοίκων τῆς μυθικῆς αὐτῆς χώρας. Μὴν ξεχνᾶτε τὰ λόγια τοῦ Θεμιστοκλῆ: «Οὐκ ἐᾷ με καθεύδειν τὸ τοῦ Μιλτιάδου τρόπαιον»! Ἧ ἀδυναμία, λοιπόν, ἱκανοποίησης τοῦ καθολικοῦ αἰτήματος τῶν κατοίκων τῆς µυ-.