ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ποιά εἶναι ἡ «Ἑλλάδα» τους; Τὸ πρόσφατο ἐπεισόδιο στὸ Σικᾶγο μὲ τὴν ἡρωϊκὴ ἐκείνη κοπελλίτσα ποὺ τοὺς τὰ εἶπε ἔξω ἀπὸ τὰ δόντια, τὴν ὁποία καθύβρισαν λόγῳ τοῦ αὐθαίρετου τῆς «ἰδιοκτησίας», ποὺ αἰσθάνονται οἱ Ἑλληνοχριστιανοὶ ἔναντι τοῦ Ἑλληνισμοῦ, γεννᾷ ἕνα σαφέστατο καὶ ἁπλὸ ἐρώτημα: Δὲν διερωτήθηκαν οἱ τραμποῦκοι αὐτοὶ τῆς «ἱερῆς» ἐπίθεσης (ὅπως πράττουν ὅλοι οἱ θεοκράτες, ὅταν τοὺς θίγουν τὰ συμφέροντα), γιατί ὁ Ἑλληνισμὸς τῶν ΗΠΑ χάνεται στὴν δεύτερη ἢ καὶ τρίτη γενιά, μεταμορφωνόμενος σὲ χριστιανούς; Τοὐλάχιστον ἂς μᾶς εἰποῦν ὅτι δὲν εἶναι Ἕλληνες ἀλλὰ χριστιανοί, γιατὶ αὐτὸ εἶναι, καθ’ ὅτι ὑποβόσκει ὕπουλα στοὺς μετανάστες ἐξ Ἑλλάδος ὁ Γιαχβεδισμός. Π.Γ. Δολοφόνος, ὄχι ἁπλὸς νεκροθάφτης Πρόσφατα εὑρήματα ἀρχαιολόγων στὴ γενέτειρα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου Πέλλα ὁδηγοῦν στὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ πόλη δὲν ἐρημώθηκε ἀπὸ κάποιο βίαιο φυσικὸ γεγονὸς (σεισμό) τὸ 90 π.Χ. καὶ ἔκτοτε δὲν κατάφερε νὰ ἀνασυσταθῇ, ὅπως διδασκόταν μέχρι σήμερα, ἀλλὰ ὅτι ἦταν ἀπόλυτα «ζωντανή» καὶ «δρῶσα» καὶ τὴ Ρωμαϊκὴ ἐποχὴ ἕως τὰ πρῶτα χριστιανικὰ χρόνια. Τότε ἄρχισε ἡ ἰσοπέδωση ὅλων τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν κτηρίων, στὴ θέση τῶν ὁποίων ἀνεγέρθηκαν χριστιανικοὶ ναοί. Ὁ μεγαλύτερος ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ποὺ κτίσθηκε στὴ θέση τοῦ ἀρχαίου Θεσμοφορίου (βλ. «Ἡ Θαμμένη Ἑλλάδα», ἔκδ. «Δαυλός» 2006). Τότε μετωνόμασαν τὴν Πέλλα σὲ Ἁγίους Ἀποστόλους. Ἡ Πέλλα, ὁ Ὑπολογιστὴς τῶν Ἀντικυθήρων καὶ πλεῖστα ἄλλα ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα ἀποδεικνύουν, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Κόσμος δὲν βρισκόταν σὲ παρακμή, ὅταν ὁ Χριστιανισμὸς κατίσχυσε στὸν τόπο μας, τὸ ἀντίθετο μάλιστα. Ὁ Χριστιανισμὸς δὲν ἀποτέλεσε ἁπλᾶ τὸ νεκροθάφτη τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, ὅπως προπαγανδίζεται, ἀλλὰ τὸν ἐκ προμελέτης στυγερὸ δολοφόνο του. Γ.Λ. Ὅμηρος καὶ Βίβλος Κάποιος Auerbach στὸ βιβλίο του «Μίμηση, ἡ εἰκόνα τῆς πραγματικότητας στὴ Δυτικὴ Λογοτεχνία» ἰσχυρίζεται, ὅτι τὰ Ὁμηρικὰ ἔπη ἀποσκοποῦν στὴ μαγεία τῶν αἰσθήσεων, ἐνῷ ἡ Βίβλος καλλιεργεῖ τὴν αἴσθηση τοῦ βάθους! «Ὁ Ὅμηρος, λέει, παραμένει στὴ σφαῖρα τοῦ μύθου, ἐνῷ τὸ ὑλικὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης πλησιάζει τὸ πεδίο τῆς Ἱστορίας...» (ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα τὸ «ΒΗΜΑ», 12-11-06). Δηλαδὴ τέλεια παραποίηση τῶν ἀρχέγονων συνιστωσῶν τοῦ ἀνθρώπου, ὅπου καρποφοροῦν τὰ μεγαλειώδη δῶρα τῆς Φύσης πρὸς τὸν ἄνθρωπο ἀλλὰ καὶ τὰ στοιχεῖα του. Ἐρωτῶ τὸν ἄσχετον αὐτόν, τὸν φροϋδικὸ ἄρρωστο τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ τους, ἂν ξέρῃ τί λέει, ἀναλογιζόμενος τὴν μεγαλωσύνη τοῦ Ὁμήρου στὰ πάντα, τοὺς Ἴωνες φιλοσόφους, τοὺς καλλιτέχνες τοῦ λόγου καὶ τῆς σμίλης. Ἂν ἔχῃ ἰδεῖ τὸν Ἡνίοχο, τὶς Καρυάτιδες, τὸν Ἑρμῆ... Μόνο τότε θὰ καταλάβαινε τὴν κατάντια τοῦ ἀνθρώπινου πνεύματος, ὅταν μεταφυσικὲς καὶ ἀφύσικες ὀνειρώξεις πνευματικοῦ ἀνερμάτιστου λογισμοῦ προσβάλλουν τὴν ἀνθρωπότητα. Μὲ ποιά κατάθεση πολιτισμοῦ δικαιώνεται ἡ Βίβλος; Μὲ τὸ δόγμα, τὴν πίστη, τὴν ἀποκάλυψη, τὸ θεόπνευστο καὶ ὅλο ἐκεῖνο τὸ ἀνυπόστατο ὁπλοστάσιο τῆς θεολογικῆς κομπίνας τοῦ τίποτε; Π.Γ. Μελῳδικὲς ὕβρεις κατὰ Ἑλλήνων Ρωμανὸς ὁ Μελῳδὸς (ὁ μεγαλύτερος ποιητὴς τοῦ Βυζαντίου): 8.2.5: «τὴν γὰρ τῶν Ἑλλήνων λύσσαν ὡς ἀτραπὸν πλανῶσαν ἀκλινεῖς ἐνόμισαν, ὅθεν ταύτην οὒχ ταύτην οὒχ ὥδευσαν: ἀλλ’ ὀρθοποδοῦντες ἀεὶ πρὸς τὴν συνήθειαν, τὴν ἀπάτην ἐγέλων τῶν Ἑλλήνων.» ‣