ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ποιά εἶναι ἡ «Ἑλλάδα» τους; Τὸ πρόσφατο ἐπεισόδιο στὸ Σικᾶγο μὲ τὴν ἡρωϊκὴ ἐκείνη κοπελλίτσα ποὺ τοὺς τὰ εἶπε ἔξω ἀπὸ τὰ δόντια, τὴν ὁποία καθύβρισαν λόγῳ τοῦ αὐθαίρετου τῆς «ἰδιοκτη- σίας», ποὺ αἰσθάνονται οἱ Ἑλληνοχριστιανοὶ ἔναντι τοῦ Ἑλληνισμοῦ, γεννᾷ ἕνα σαφέστατο καὶ ἁπλὸ ἐρώτημα: Δὲν διερωτήθηκαν οἱ τραμποῦκοι αὐτοὶ τῆς «ἱερῆς» ἐπίθεσης (ὅπως πράτ- τουν ὅλοι οἱ θεοκράτες, ὅταν τοὺς θίγουν τὰ συμφέροντα), γιατί ὁ Ἑλληνισμὸς τῶν ΗΠΑ χά- νεται στὴν δεύτερη ἢ καὶ τρίτη γενιά, μεταμορφωνόμενος σὲ χριστιανούς; Τοὐλάχιστον ἂς μᾶς εἰποῦν ὅτι δὲν εἶναι Ἕλληνες ἀλλὰ χριστιανοί, γιατὶ αὐτὸ εἶναι, καθ’ ὅτι ὑποβόσκει ὕπουλα στοὺς μετανάστες ἐξ Ἑλλάδος ὁ Γιαχβεδισμός. Π.Γ. Δολοφόνος, ὄχι ἁπλὸς νεκροθάφτης Πρόσφατα εὑρήματα ἀρχαιολόγων στὴ γενέτειρα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου Πέλλα ὁδη- γοῦν στὸ συμπέρασμα, ὅτι ἡ πόλη δὲν ἐρημώθηκε ἀπὸ κάποιο βίαιο φυσικὸ γεγονὸς (σεισμό) τὸ 90 π.Χ. καὶ ἔκτοτε δὲν κατάφερε νὰ ἀνασυσταθῇ, ὅπως διδασκόταν μέχρι σήμερα, ἀλλὰ ὅτι ἦταν ἀπόλυτα «ζωντανή» καὶ «δρῶσα» καὶ τὴ Ρωμαϊκὴ ἐποχὴ ἕως τὰ πρῶτα χριστιανικὰ χρόνια. Τότε ἄρχισε ἡ ἰσοπέδωση ὅλων τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν κτηρίων, στὴ θέση τῶν ὁποί- ων ἀνεγέρθηκαν χριστιανικοὶ ναοί. Ὁ μεγαλύτερος ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ποὺ κτίσθηκε στὴ θέση τοῦ ἀρχαίου Θεσμοφορίου (βλ. «Ἡ Θαμμένη Ἑλλάδα», ἔκδ. «Δαυλός» 2006). Τότε μετωνόμασαν τὴν Πέλλα σὲ Ἁγίους Ἀποστόλους. Ἡ Πέλλα, ὁ Ὑπολογιστὴς τῶν Ἀντικυθήρων καὶ πλεῖστα ἄλλα ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα ἀπο- δεικνύουν, ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Κόσμος δὲν βρισκόταν σὲ παρακμή, ὅταν ὁ Χριστιανισμὸς κατί- σχυσε στὸν τόπο μας, τὸ ἀντίθετο μάλιστα. Ὁ Χριστιανισμὸς δὲν ἀποτέλεσε ἁπλᾶ τὸ νεκρο- θάφτη τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, ὅπως προπαγανδίζεται, ἀλλὰ τὸν ἐκ προμελέτης στυγερὸ δολοφόνο του. Γ.Λ. Ὅμηρος καὶ Βίβλος Κάποιος Auerbach στὸ βιβλίο του «Μίμηση, ἡ εἰκόνα τῆς πραγματικότητας στὴ Δυτικὴ Λο- γοτεχνία» ἰσχυρίζεται, ὅτι τὰ Ὁμηρικὰ ἔπη ἀποσκοποῦν στὴ μαγεία τῶν αἰσθήσεων, ἐνῷ ἡ Βίβλος καλλιεργεῖ τὴν αἴσθηση τοῦ βάθους! «Ὁ Ὅμηρος, λέει, παραμένει στὴ σφαῖρα τοῦ μύ- θου, ἐνῷ τὸ ὑλικὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης πλησιάζει τὸ πεδίο τῆς Ἱστορίας...» (ἀπὸ τὴν ἐφημε- ρίδα τὸ «ΒΗΜΑ», 12-11-06). Δηλαδὴ τέλεια παραποίηση τῶν ἀρχέγονων συνιστωσῶν τοῦ ἀν- θρώπου, ὅπου καρποφοροῦν τὰ μεγαλειώδη δῶρα τῆς Φύσης πρὸς τὸν ἄνθρωπο ἀλλὰ καὶ τὰ στοιχεῖα του. Ἐρωτῶ τὸν ἄσχετον αὐτόν, τὸν φροϋδικὸ ἄρρωστο τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ τους, ἂν ξέρῃ τί λέει, ἀναλογιζόμενος τὴν μεγαλωσύνη τοῦ Ὁμήρου στὰ πάντα, τοὺς Ἴωνες φιλοσόφους, τοὺς καλλιτέχνες τοῦ λόγου καὶ τῆς σμίλης. Ἂν ἔχῃ ἰδεῖ τὸν Ἡνίοχο, τὶς Καρυάτιδες, τὸν Ἑρμῆ... Μό- νο τότε θὰ καταλάβαινε τὴν κατάντια τοῦ ἀνθρώπινου πνεύματος, ὅταν μεταφυσικὲς καὶ ἀφύσι- κες ὀνειρώξεις πνευματικοῦ ἀνερμάτιστου λογισμοῦ προσβάλλουν τὴν ἀνθρωπότητα. Μὲ ποιά κατάθεση πολιτισμοῦ δικαιώνεται ἡ Βίβλος; Μὲ τὸ δόγμα, τὴν πίστη, τὴν ἀποκάλυψη, τὸ θεό- πνευστο καὶ ὅλο ἐκεῖνο τὸ ἀνυπόστατο ὁπλοστάσιο τῆς θεολογικῆς κομπίνας τοῦ τίποτε; Π.Γ. Μελῳδικὲς ὕβρεις κατὰ Ἑλλήνων Ρωμανὸς ὁ Μελῳδὸς (ὁ μεγαλύτερος ποιητὴς τοῦ Βυζαντίου): 8.2.5: «τὴν γὰρ τῶν Ἑλλήνων λύσσαν ὡς ἀτραπὸν πλανῶσαν ἀκλινεῖς ἐνόμισαν, ὅθεν ταύ- την οὒχ ταύτην οὒχ ὥδευσαν: ἀλλ’ ὀρθοποδοῦντες ἀεὶ πρὸς τὴν συνήθειαν, τὴν ἀπάτην ἐγέ- λων τῶν Ἑλλήνων.» ‣