ΒΕΚΝΊΤ ΥΕΣΡΤΕΕ”Α ο μέτοικος Νικίας -- Σωκράτη, ψιθύρισε, κοιμᾶσαι; Κανένας ἦχος. Ἦταν ἀκόμα νύχτα, καὶ κανένα φῶς δὲν διαπερνοῦσε τὴν στενὴ κρυφὴ ὁπὴ στὸν τοῖχο ἀπέναντι ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ δωματίου. ̓Απὸ τὸ χλωμὸ φῶς ̓ τοῦ μικροῦ καντηλιοῦ μπόρεσε μόνο νὰ διακρίνει μιὰ σκοτεινὴ φιγούρα στὸ κρεββάτι. Διστάζοντας καὶ χωρὶς νὰ κινεῖται, ἔστησε τὸ αὐτί του. Κι’ ὅμως, ἀκόμη ὅταν κρατοῦσε τὴν ἀναπνοή του, δὲν μποροῦσε ν ̓ ἀκούσει τὴν ἀναπνοὴ τοῦ κοιμωμένου. Μιὰ ἀδύνατη μυρωδιὰ ὑγρασίας, σὰν νὰ ἧταν σ ̓ ἕνα κελλάρι μὲ κρασιά, τὸν ἔκανε νὰ σκεφθεῖ γιὰ μιὰ στιγμὴ ἄλλα πράγματα καὶ ἄλλους τόπους. Μετὰ ὅμως ἐπέστρεψε καὶ πάλι στὸ κελλί. Ψιθύρισε πάλι, κάπως δυνατότερα αὐτὴ τὴ φορά: -- Σωκράτη, κοιμᾶσαι; Μιὰ ἐλαφρὰ κλαγγὴ ἁλυσίδων. Μετὰ καὶ πάλι σιωπὴ, μιὰ σιωπὴ ποὺ κάπως τὴν τόνιζαν τὰ διστακτικὰ βήματα στὸν περίβολο τῆς φυλακῆς. Πλησίαζαν, σταματοῦσαν μιὰ στιγμὴ ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα καὶ μετὰ ἀπομακρύνονταν. ὋὉ Σωκράτης μίλησε ξαφνικά, χωρὶς νὰ ὑπάρχει καμμιὰ ἔνδειξη κόπωσης στὴ φῶνή του, σὰν νὰ ἦταν ξύπνιος καὶ διαυγὴς γιὰ ἀρκετὸ ἤδη χρονικὸ διάστημα. -- Σὲ ξέρω; - Δὲν τὸ γνωρίζω. Εἶμαι ὁ μέτοικος Νικίας ἀπὸ τὸν Πειραιᾶ. Σὲ παρακολουθοῦσα κάποτε, στὶς συζητήσεις σου, σὲ διάφορα σημεῖα τῆς ἀγορᾶς. -- Καὶ τί σὲ φέρνει ἐδῶ στὴ μέση τῆς νύΊχτας, Νικία; ---. Ἦρθα νὰ σοῦ πῶ, ὅτι σοῦ ἔχομε ἕτοιμάσει ἕνα καράβι. Εἶναι ἤδη φορτωμένο, ἀλλὰ παραγγείλαμε στὸ πλήρωμα νὰ περιμένει γιὰ κάτι τὸ πολύτιμο ποὺ θὰ πάρει μαζί του. -- Καὶ τὸ πολύτιμο αὐτὸ ἀντικείμενο εἷμαι ἐγώ; ρώτησε ὁ Σωκράτης. --- Μάλιστα. Περιμένομε νὰ σὲ πάρουμε ἀπὸ τὴν πόλη. ---- Εἶναι τὸ σῶμα μου αὐτὸ ποὺ θὰ ἀπομακρύνετε ἀπὸ τὴν ̓Αθήνα, γιὰ νὰ μὴ μείνει κανένα δικό μου ἴχνος στὸν τόπο αὐτό; - Σωκράτη, μὴν ἀστειεύεσαι μαζί μας. ̓Δουλέψαμε σκληρά, γιὰ νὰ προετοιμάσουμε τὸ κάθε τί, ὅταν τὸ ἱερὸ καράβι ἦταν στὴ Δῆλο. Ὑποθέτω, ὅτι οἱ φίλοι σου σὲ πληροφόρησαν ὅτι τὸ πλοῖο δὲν θ ̓ ἀργοῦσε νὰ ἐπιστρέψει. ̓Αφοῦ δὲν τὸ ἐμπόδισαν ἄλλες θύελλες, ἡ πόλη δὲν θὰ κηλιδωθεῖ μὲ μιὰν ἐκτέλεση. Τὴν ἐκτέλεσή σου, Σωκράτη. - Τὰ γνωρίζω ὅλα αὐτά, Νικία. Ὁ ἱερέας τοῦ ̓Απόλλωνα εἶχε διακοσμήσει τὴν πρύμνη τοῦ καραβιοῦ πρὶν τὴν δίκη μου. Ὁ ἄσχημος καιρὸς μοῦ ἔδωσε λίγες ἀκόμη μέρες γιὰ νὰ ζήσω. Κατάφερα νὰ μιλήσω μὲ τοὺς φίλους μου γιὰ ἕνα σωρὸ πράγματα,μαζὶ καὶ γιὰ τὴν ἁπόδρασή μου. Δὲν εἷσαι ὁ πρῶτος, Νικία, ποὺ μοῦ προσφέρεις ἕνα καράβι. -- Δὲν εἶμαι, Σωκράτη, τὸ γνωρίζω. --- Νομίζω, ὅτι σὲ θυμοῦμαι κάπως ἀόριστα, Νικία. Στεκόσουν πάντα πίσω, χωρὶς νὰ λὲς τίποτα. - Εἶμαι ἕνας μέτοικος. - Δὲν σὲ ξέρω, Νικία. Κι ̓’ ὅμως ἔρχεσαι καὶ μοῦ λές, ὅτι ἔχεις γιὰ μένα ἕτοιμο ἕνα καράβι ποὺ μὲ περιμένει. Ξέρεις πόσο ἐκτεθειμένος εἶσαι, ἄν τὸ ἀκούσουν αὐτὸ οἱ συκοφάντες, αὐτοὶ ποὺ ἐπωφελοῦνται κατηγορώντας τοὺς ἄλλους. Τὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ σὲ κάνει νὰ ἐνεργεῖς ἔτσι; - Τώρα δὲν εἶναι ὥρα γιὰ μιὰ τόσο μεγάλη συζήτηση, Σωκράτη. ̓Αλλά, γιὰ νὰ σοῦ ἀπαντήσω μὲ δυὸ λόγια, δὲν θέλω νὰ πεθάνει ὁ σοφότερος τῶν ̓Αθηναίων ἀπὸ μιὰ ἄδικη καταδίκη. - ̓Αγαπητὲ Νικία, πῶς ἐνδιαφέρεσαι ἐσὺ ἕνας μέτοικος γιὰ μένα τὸν ̓Αθηναῖο; » Ὁ καθηγητὴς κ. Βεγπί Ψοείτε εἶναι κοσμήτορας τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Ὅσλο. Τὸ κείμενό του αὐτό, ποὺ ὁ κ. Ψεδίτε παραχώρησε εἶδικὰ στὸ «Δαυλό», ἀπέδωσε στὰ ἑλληνικὰ ὁ συνεργάτης μας κ. Μανώλης Μαρκάκης.