ΒΕΚΝΊΤ ΥΕΣΡΤΕΕ”Α ο μέτοικος Νικίας -- Σωκράτη, ψιθύρισε, κοιμᾶσαι; Κανένας ἦχος. Ἦταν ἀκόμα νύχτα, καὶ κανένα φῶς δὲν διαπερνοῦσε τὴν στενὴ κρυφὴ ὁπὴ στὸν τοῖχο ἀπέναντι ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ δωματίου. ᾿Απὸ τὸ χλωμὸ φῶς ᾿ τοῦ μικροῦ καντηλιοῦ μπόρεσε μόνο νὰ διακρίνει μιὰ σκοτεινὴ φιγούρα στὸ κρεβ- βάτι. Διστάζοντας καὶ χωρὶς νὰ κινεῖται, ἔ- στησε τὸ αὐτί του. Κι’ ὅμως, ἀκόμη ὅταν κρατοῦσε τὴν ἀναπνοή του, δὲν μποροῦσε ν᾿ ἀκούσει τὴν ἀναπνοὴ τοῦ κοιμωμένου. Μιὰ ἀδύνατη μυρωδιὰ ὑγρασίας, σὰν νὰ ἧ- ταν σ᾽ ἕνα κελλάρι μὲ κρασιά, τὸν ἔκανε νὰ σκεφθεῖ γιὰ μιὰ στιγμὴ ἄλλα πράγματα καὶ ἄλλους τόπους. Μετὰ ὅμως ἐπέστρεψε καὶ πάλι στὸ κελλί. Ψιθύρισε πάλι, κάπως δυνατότερα αὐτὴ τὴ φορά: -- Σωκράτη, κοιμᾶσαι; Μιὰ ἐλαφρὰ κλαγγὴ ἁλυσίδων. Μετὰ καὶ πάλι σιωπὴ, μιὰ σιωπὴ ποὺ κάπως τὴν τό- νιζαν τὰ διστακτικὰ βήματα στὸν περίβο- λο τῆς φυλακῆς. Πλησίαζαν, σταματοῦσαν μιὰ στιγμὴ ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα καὶ μετὰ ἀ- πομακρύνονταν. ὋὉ Σωκράτης μίλησε ξαφνικά, χωρὶς νὰ ὑπάρχει καμμιὰ ἔνδειξη κόπωσης στὴ φῶ- νή του, σὰν νὰ ἦταν ξύπνιος καὶ διαυγὴς γιὰ ἀρκετὸ ἤδη χρονικὸ διάστηµα. -- Σὲ ξέρω; - Δὲν τὸ γνωρίζω. Εἶμαι ὁ μέτοικος Νι- κίας ἀπὸ τὸν Πειραιᾶ. Σὲ παρακολουθοῦ- σα κάποτε, στὶς συζητήσεις σου, σὲ διάφο- ρα σημεῖα τῆς ἀγορᾶς. -- Καὶ τί σὲ φέρνει ἐδῶ στὴ μέση τῆς νύ- Ίχτας, Νικία; ---. Ἦρθα νὰ σοῦ πῶ, ὅτι σοῦ ἔχομε ἕτοι- μάσει ἕνα καράβι. Εἶναι ἤδη φορτωμένο, ἀλλὰ παραγγείλαμε στὸ πλήρωμα νὰ περι- μένει γιὰ κάτι τὸ πολύτιμο ποὺ θὰ πάρει μαζί του. -- Καὶ τὸ πολύτιμο αὐτὸ ἀντικείμενο εἷ- μαι ἐγώ; ρώτησε ὁ Σωκράτης. --- Μάλιστα. Περιμένομε νὰ σὲ πάρουμε ἀπὸ τὴν πόλη. ---- Εἶναι τὸ σῶμα µου αὐτὸ ποὺ θὰ ἀπο- μακρύνετε ἀπὸ τὴν ᾿Αθήνα, γιὰ νὰ μὴ μεί- νει κανένα δικό μου ἴχνος στὸν τόπο αὐτό; - Σωκράτη, μὴν ἀστειεύεσαι μαζί μας. ᾿Δουλέψαμε σκληρά, γιὰ νὰ προετοιμάσου- µε τὸ κάθε τί, ὅταν τὸ ἱερὸ καράβι ἦταν στὴ Δῆλο. Ὑποθέτω, ὅτι οἱ φίλοι σου σὲ πληροφόρησαν ὅτι τὸ πλοῖο δὲν θ᾽ ἀργοῦσε νὰ ἐπιστρέψει. ᾿Αφοῦ δὲν τὸ ἐμπόδισαν ἄλ- λες θύελλες, ἡ πόλη δὲν θὰ κηλιδωθεῖ μὲ μιὰν ἐκτέλεση. Τὴν ἐκτέλεσή σου, Σωκρά- τη. - Τὰ γνωρίζω ὅλα αὐτά, Νικία. Ὁ ἱερέ- ας τοῦ ᾽Απόλλωνα εἶχε διακοσµήσει τὴν πρύμνη τοῦ καραβιοῦ πρὶν τὴν δίκη µου. Ὁ ἄσχημος καιρὸς μοῦ ἔδωσε λίγες ἀκόμη μέρες γιὰ νὰ ζήσω. Κατάφερα νὰ μιλήσω μὲ τοὺς φίλους µου γιὰ ἕνα σωρὸ πράγµα- τα,μαζὶ καὶ γιὰ τὴν ἁπόδρασή µου. Δὲν εἷ- σαι ὁ πρῶτος, Νικία, ποὺ μοῦ προσφέρεις ἕνα καράβι. -- Δὲν εἶμαι, Σωκράτη, τὸ γνωρίζω. --- Νομίζω, ὅτι σὲ θυμοῦμαι κάπως ἀόρι- στα, Νικία. Στεκόσουν πάντα πίσω, χωρὶς νὰ λὲς τίποτα. - Εἶμαι ἕνας μέτοικος. - Δὲν σὲ ξέρω, Νικία. Κι᾽’ ὅμως ἔρχεσαι καὶ μοῦ λές, ὅτι ἔχεις γιὰ μένα ἕτοιμο ἕνα καράβι ποὺ μὲ περιμένει. Ξέρεις πόσο ἐ- κτεθειμένος εἶσαι, ἄν τὸ ἀκούσουν αὐτὸ οἱ συκοφάντες, αὐτοὶ ποὺ ἐπωφελοῦνται κα- τηγορώντας τοὺς ἄλλους. Τὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ σὲ κάνει νὰ ἐνεργεῖς ἔτσι; - Τώρα δὲν εἶναι ὥρα γιὰ μιὰ τόσο με- γάλη συζήτηση, Σωκράτη. ᾿Αλλά, γιὰ νὰ σοῦ ἀπαντήσω μὲ δυὸ λόγια, δὲν θέλω νὰ πεθάνει ὁ σοφότερος τῶν ᾿Αθηναίων ἀπὸ μιὰ ἄδικη καταδίκη. - ᾿Αγαπητὲ Νικία, πῶς ἐνδιαφέρεσαι ἐ- σὺ ἕνας μέτοικος γιὰ μένα τὸν ᾿Αθηναῖο; » Ὁ καθηγητὴς κ. Βεγπί Ψοείτε εἶναι κοσμήτορας τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστη- µίου τοῦ Ὅσλο. Τὸ κείμενό του αὐτό, ποὺ ὁ κ. Ψεδίτε παραχώρησε εἶδικὰ στὸ «Δαυλό», ἀπέδω- σε στὰ ἑλληνικὰ ὁ συνεργάτης µας κ. Μανώλης Μαρκάκης.