ΠΩΣ ΑΝΕΧΟΝΤΑΙ ΤΟ ΥΒΡΕΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑ ΕΛΛΗΝΩΝ; Ὁ Ἀ γά θων σχο λιά ζει τὸ πρό σφα το βι βλί ο μας έ σα στὶς ἐκ κλη σί ες βρί ζουν τὸν Εὐ κλεί δη, τὸν Ἱπ πο κρά τη, τὸν Πλά τωνα κι ὅ λους τοὺς Ἕλ λη νες φι λο σό φους. Εἶ ναι ντρο πὴ νὰ στέ κων ται ὁ Πρό ε δρος τῆς Δη μο κρα τί ας κι οἱ ἀ νώ τα τοι πο λι τι κοὶ καὶ πο λι τεια κοὶ πα ρά γον τες στοὺς να οὺς καὶ νὰ ἀ κοῦν τοὺς ἱ ε ρεῖς νὰ μᾶς βρί ζουν. Μὲ τὸ βι βλί ο «Τὰ ὑ βρι στι κὰ κα τὰ τῶν Ἑλ λή νων ἐ πί ση μα κεί με να τῆς Ὀρ θο δο ξί ας. - Ὅ σα χρη σι μο ποι εῖ καὶ ἐγ κρί νει σή με ρα ἡ Ἐκ κλη σί α τῆς Ἑλ λά δος» ὁ πλι ζό μα στε μὲ ἐ πι χει ρή μα τα, μὲ τὰ ὁ ποῖ α μπο ροῦ με νὰ ἀν τι κρού ου με τὰ κοι νό τοπα λό για τῶν χρι στια νῶν, ὅ πως ἔ κα ναν αἰ ῶ νες πρὶν ὁ Πορ φύ ριος, ὁ Λι βά νιος, ὁ Κέλ σος κ.ἄ. Αὐ τὰ –με τα ξὺ ἄλ λων– μᾶς εἶ πε σὲ φι λι κὴ συ ζή τη ση-συ νέν τευ ξη ὁ γνωστὸς τρα γου δι στὴς Ἀ γά θων, ὅ ταν πρό σφα τα εἴ χα με τὴν εὐ χά ρι στη ἔκ πλη ξη νὰ μᾶς ἐ πι σκε φθῇ στὰ Γρα φεῖ α μας στὴν Πλά κα. Τὸ πλῆ ρες κεί με νο τῆς συ νέν τευ ξης ὸ βι βλί ο «Τὰ ὑ βρι στι κὰ κα τὰ τῶν Ἑλ λή νων ἐ πί ση μα κεί με να τῆς Ὀρ θο δο ξί ας» ἦ ταν κά τι ποὺ ἔ λει πε ἀ πὸ τὴν βι βλι ο γρα φί α, ὁ δὲ «Δαυ λός» εἶ ναι ἕ να πε ρι ο δι κό, ποὺ προ σφέ ρει ση μαν τι κὸ ἔρ γο στὸν ἀ γῶ να τῆς Ἑλ λη νι κό τη τας. Κα τὰ και ροὺς ἔ χουν δη μο σι ευ θῆ σκόρπια κά ποι α ἄρ θρα, στὸ βι βλί ο ὅ μως αὐ τὸ ὑ πάρ χουν ὅ λες οἱ ὕ βρεις συγ κεν τρω μέ νες. Ὡ ρι σμέ νοι, ἐ πι χει ρῶν τας νὰ τὸ ἀν τι κρού σουν, ἰ σχυ ρί ζον ται, ὅ τι (ὁ τά δε π.χ. Πα τέ ρας τῆς Ἐκ κλη σί ας ἢ Πα τριά ρχης) «δὲν ἐν νοοῦ σε ἀ κρι βῶς αὐ τό, ἐν νο οῦ σε κά τι ἄλ λο, δὲν ἐν νο οῦ σε Ἕλ λη νες, ἀλ λὰ εἰ δω λο λά τρες» κ.λπ. Καὶ τοὺς ρωτᾷς: «Τί ἄλ λο ἐν νο οῦ σε; Ἐ δῶ βρί ζουν τὸν Εὐ κλεί δη, τὸν Ἱπ πο κρά τη, τὸν Πλά τω να, τὸν Ἀ ρι στο τέ λη, τὸ Σω κρά τη, τὸν Ἐμ πε δο κλῆ, ὅ λους τοὺς Ἕλ λη νες φι λό σο φους καὶ ἐ πι στή μο νες. Τί τὸ εἰ δω λο λα τρι κὸ ἔ χει ἡ Ἐ πι στή μη;» Ἀ σφα λῶς καὶ ὑ βρί ζουν τοὺς Ἕλ λη νες καὶ δὲν ἐν νο οῦν τί πο τε ἄλ λο. » Μὲ τὸ βι βλί ο αὐ τὸ ὡ πλι σθή κα με μὲ ἐ πι χει ρή μα τα. Οἱ χρι στια νοὶ δὲν ἔ χουν ἐ πι χειρή μα τα. Μό νο με γά λα λό για λέ νε, κοι νό το πα: «Μὲ τὴν βο ή θεια τοῦ Θε οῦ», «πρῶ τα ὁ Θε ός» καὶ νο μί ζουν ὅ τι κά τι λέ νε. Κε νὲς λέ ξεις, χω ρὶς πε ρι ε χό με νο. Μὲ τὸ βι βλί ο μπο ροῦ με νὰ τοὺς ἀν τι κρού σου με, ὅ πως ἔ κα ναν πρὶν ἀ πὸ ἑ κα τον τά δες χρό νια ὁ Πορ φύ ριος, ὁ Λι βά νιος, ὁ Κέλ σος καὶ οἱ ἄλ λοι Ἕλ λη νες τῆς ἐ πο χῆς ἐ κεί νης· τώ ρα μέ νει νὰ τὸ κά νου με ἐ μεῖς, ποὺ αἰ σθα νό μα στε Ἕλ λη νες τοῦ σή με ρα. » Ὁ Χρι στι α νι σμὸς θέ λει τοὺς ἀν θρώ πους πρό βα τα· ὁ Ἕλ λη νας ὅ μως δὲν δέ χε ται νὰ εἶ ναι πρό βα το. Πῶς νὰ κα θυ πο τά ξουν τὸν Ἕλ λη να, πῶς νὰ τὸν χτυ πή σουν; Τὸν ὑ βρί ζουν λοι πόν. 21200  ΔΑΥΛΟΣ 304, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2007