Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ», Τὸ Βιβλίο τοῦ Μόρμον Τὸ «Βι βλί ο τοῦ Μόρ μον» τιτ λο φο ρεῖ ται ὡς μιὰ ἀ κό μα ἑ βρα ϊ κὴ Ἁ γί α Γρα φὴ καὶ ἀ πο τε λεῖ τὸ χρο νι κὸ τῆς ἐ πι κοι νωνί ας τοῦ Θε οῦ μὲ τοὺς ἀρ χαί ους κα τοί κους τῆς ἀ με ρι κα νι κῆς ἠ πεί ρου. Τὸ βι βλί ο –ἰ σχυ ρί ζον ται οἱ μορ μό νοι– γρά φτη κε ἀ πὸ προ φῆ τες πά νω σὲ χρυ σὲς πλά κες, καὶ πρό κει ται γιὰ τὸ ἱ στο ρι κὸ δύο «με γά λων πο λι τι σμῶν». Ὁ ἕ νας πο λι τι σμὸς –λένε– ἦρ θε ἀ πὸ τὴν Ἱ ε ρου σα λὴμ τὸ 600 π.Χ. καὶ ἀρ γό τε ρα χωρί σθη κε σὲ 2 ἔ θνη, τοὺς Νε φῆ τες καὶ τοὺς Λα μα νί τες. Κα τόπιν, τὴν ἐ πο χὴ τοῦ Πύρ γου τῆς Βα βέλ, ἐμ φα νί σθη κε καὶ ὁ ἕ τερος «με γά λος πο λι τι σμός», τῶν Ἰ α ρε δι τῶν. Τὸ χρο νι κό τους λέ ει, ὅ τι χι λιά δες χρό νια ἀρ γό τε ρα αὐ τοὶ οἱ λα οὶ κα τα στράφη καν, ἐ κτὸς ἀ πὸ τοὺς Λα μα νί τες, οἱ ὁ ποῖ οι τε λι κὰ εἶ ναι καὶ οἱ γνή σιοι πρό γο νοι τῶν ἰ θα γε νῶν τῆς Ἀ με ρι κῆς (!). Τὸ βι βλί ο τοῦ Μόρ μον εἶ ναι τὸ ἱ ε ρὸ βι βλί ο μιᾶς ἀ κό μα ἑ βρα ϊ κῆς αἵ ρε σης, ποὺ –αὐ τὴ τὴν φο ρά– δι εκ δι κεῖ τὴν πα τρότη τα τῶν ἰ θα γε νῶν τῆς Ἀ με ρι κῆς. Μὲ ἄλ λα λό για θέ λει νὰ πεί σῃ ἀ κό μα καὶ τοὺς Ἰν διά νους ὅ τι εἶ ναι γνή σιοι ἀ πό γο νοι τοῦ Ἀ βρα ὰμ καὶ τοῦ Ἰ α κώβ, ὥ στε: νὰ πνί ξουν στὴ λή θη τὴ γενο κτο νί α τῶν Ἰν διά νων ἀ πὸ τοὺς χρι στια νοὺς κον κι στα δό ρες, νὰ πεί σουν γιὰ τὴν κοι νὴ κα τα γω γὴ τῶν Ἀ με ρι κα νῶν, ποὺ εἴ τε ντό πιοι εἴ τε με τα νά στες ἔ χουν τὶς ρί ζες τους στὸ Ἰσ ραήλ, νὰ δη μι ουρ γή σουν αἰ σθή μα τα συμ πά θειας τῶν Ἀ με ρι κα νῶν πρὸς τοὺς Ἑ βραί ους. Οἱ προ θέ σεις τοῦ «Βιβλίου τοῦ Μόρμον» φαί νον ται ἀ πὸ τὸ 1ο κιόλας κε φά λαι ο: «Για τὶ ἡ πλη ρό τη τα τῆς πρό θε σής μου εἶ ναι νὰ μπο ρέ σω νὰ πεί σω τοὺς ἀν θρώ πους νὰ ἔλ θουν πρὸς τὸν Θε ὸ τοῦ Ἀ βρα ὰμ καὶ τὸν Θε ὸ τοῦ Ἰ σα ὰκ καὶ τὸν Θε ὸ τοῦ Ἰ α κώβ καὶ νὰ σω θοῦν.» ΚΛΑΣΙΚΟΣ ¹ ΚΛΑΣΣΙΚΟΣ; ἱ λέ ξεις εἶ ναι σὰν τοὺς με τα νά στες. Ὅ ταν με τα να στεύ ουν σὲ ξένες χῶ ρες, προ σαρ μό ζον ται στὸ το πι κὸ κλῖ μα καὶ ἀ φο μοι ώ νονται μὲ τὸ ντό πιο γλωσ σι κὸ κα τε στη μέ νο ὅ πως καὶ οἱ ἄν θρω ποι. Εἰ δι κὰ ἐ μεῖς ἐ δῶ στὴ Μελ βούρ νη τὸ βλέ που με πο λὺ κα θα ρά: ὁ Θε ό δω ρος ἔ γι νε Θί ο ἢ Τὲντ, ἡ Πα ρα σκευ ὴ Βί βιαν καὶ ὁ Βαγ γέλης Van. Ὅ λοι μας ἔ χου με ἀ μέ τρη τες τέ τοι ες πε ρι πτώ σεις, σ’ ὅ ποι α πό λη καὶ ἂν ζοῦ με. Τὸ βλέ που με κα θα ρὰ στὴν οἰ κο γέ νειά μας, στὴ γει το νιά, στὸ σχο λεῖ ο ἢ καὶ στὸ χῶ ρο ἐρ γα σί ας. Οἱ ντό πιοι ἐ πι βάλ λουν τὴ θέ λη σή τους, καὶ αὐ τοὶ ποὺ ἀλ λά ζουν εἶ ναι οἱ νε ο φερ μέ νοι. Ἔ τσι φαί νε ται ὅ τι εἶ ναι... γραμ μέ νο! Γιὰ τὴ λέξη κλα σι κὸς ὅ μως ἡ ἱ στο ρί α δι α φέ ρει λί γο ἀλ λὰ εἶ ναι ἄ κρως ἐν δι α φέ ρου σα. ‣ 21202  ΔΑΥΛΟΣ 304, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2007