Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ», Τὸ Βιβλίο τοῦ Μόρμον Τὸ «Βιβλίο τοῦ Μόρμον» τιτλοφορεῖται ὡς μιὰ ἀκόμα ἑβραϊκὴ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἀποτελεῖ τὸ χρονικὸ τῆς ἐπικοινω- νίας τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἀρχαίους κατοίκους τῆς ἀμερικανικῆς ἠπείρου. Τὸ βιβλίο –ἰσχυρίζονται οἱ μορμόνοι– γράφτηκε ἀπὸ προφῆτες πάνω σὲ χρυσὲς πλάκες, καὶ πρόκειται γιὰ τὸ ἱστορικὸ δύο «μεγάλων πολιτισμῶν». Ὁ ἕνας πολιτισμὸς –λέ- νε– ἦρθε ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ τὸ 600 π.Χ. καὶ ἀργότερα χω- ρίσθηκε σὲ 2 ἔθνη, τοὺς Νεφῆτες καὶ τοὺς Λαμανίτες. Κατό- πιν, τὴν ἐποχὴ τοῦ Πύργου τῆς Βαβέλ, ἐμφανίσθηκε καὶ ὁ ἕτε- ρος «μεγάλος πολιτισμός», τῶν Ἰαρεδιτῶν. Τὸ χρονικό τους λέει, ὅτι χιλιάδες χρόνια ἀργότερα αὐτοὶ οἱ λαοὶ καταστρά- φηκαν, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς Λαμανίτες, οἱ ὁποῖοι τελικὰ εἶναι καὶ οἱ γνήσιοι πρόγονοι τῶν ἰθαγενῶν τῆς Ἀμερικῆς (!). Τὸ βιβλίο τοῦ Μόρμον εἶναι τὸ ἱερὸ βιβλίο μιᾶς ἀκόμα ἑβραϊκῆς αἵρεσης, ποὺ –αὐτὴ τὴν φορά– διεκδικεῖ τὴν πατρό- τητα τῶν ἰθαγενῶν τῆς Ἀμερικῆς. Μὲ ἄλλα λόγια θέλει νὰ πείσῃ ἀκόμα καὶ τοὺς Ἰνδιάνους νὰ πνίξουν στὴ λήθη τὴ γε- ὅτι εἶναι γνήσιοι ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τοῦ Ἰακώβ, ὥστε: νὰ πείσουν γιὰ τὴν κοινὴ νοκτονία τῶν Ἰνδιάνων ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς κονκισταδόρες, καταγωγὴ τῶν Ἀμερικανῶν, ποὺ εἴτε ντόπιοι εἴτε μετανάστες ἔχουν τὶς ρίζες τους στὸ Ἰσρα- ήλ, νὰ δημιουργήσουν αἰσθήματα συμπάθειας τῶν Ἀμερικανῶν πρὸς τοὺς Ἑβραίους. Οἱ προθέσεις τοῦ «Βιβλίου τοῦ Μόρμον» φαίνονται ἀπὸ τὸ 1ο κιόλας κεφάλαιο: «Γιατὶ ἡ πληρότητα τῆς πρόθεσής μου εἶναι νὰ μπορέσω νὰ πείσω τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἔλθουν πρὸς τὸν Θεὸ τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τὸν Θεὸ τοῦ Ἰσαὰκ καὶ τὸν Θεὸ τοῦ Ἰακώβ καὶ νὰ σωθοῦν.» ΚΛΑΣΙΚΟΣ ¹ ΚΛΑΣΣΙΚΟΣ; ἱ λέξεις εἶναι σὰν τοὺς μετανάστες. Ὅταν μεταναστεύουν σὲ ξέ- νες χῶρες, προσαρμόζονται στὸ τοπικὸ κλῖμα καὶ ἀφομοιώνον- ται μὲ τὸ ντόπιο γλωσσικὸ κατεστημένο ὅπως καὶ οἱ ἄνθρωποι. Εἰδικὰ ἐμεῖς ἐδῶ στὴ Μελβούρνη τὸ βλέπουμε πολὺ καθαρά: ὁ Θεόδωρος ἔγινε Θίο ἢ Τὲντ, ἡ Παρασκευὴ Βίβιαν καὶ ὁ Βαγγέ- λης Van. Ὅλοι μας ἔχουμε ἀμέτρητες τέτοιες περιπτώσεις, σ’ ὅποια πόλη καὶ ἂν ζοῦμε. Τὸ βλέπουμε καθαρὰ στὴν οἰκογένειά μας, στὴ γειτονιά, στὸ σχολεῖο ἢ καὶ στὸ χῶρο ἐργασίας. Οἱ ντόπιοι ἐπιβάλλουν τὴ θέλησή τους, καὶ αὐτοὶ ποὺ ἀλλάζουν εἶναι οἱ νεοφερμένοι. Ἔτσι φαίνεται ὅτι εἶναι... γραμμένο! Γιὰ τὴ λέ- ξη κλασικὸς ὅμως ἡ ἱστορία διαφέρει λίγο ἀλλὰ εἶναι ἄκρως ἐνδιαφέρουσα. ‣ 21202  ΔΑΥΛΟΣ 304, Ἰούλιος-Αὔγουστος 2007