ΟΙ ΑΔΕΙΕΣ ΣΤΕΡΝΕΣ ὲ αὐ τὴ τὴ χώ ρα δὲν ἔ χου με πη γά δια, δὲν ἔ χου με πηγές, μό νο λί γες στέρ νες, ἄ δει ες κι αὐ τές, ποὺ ἠ χοῦν καὶ ποὺ τὶς προ σκυ νᾶ με. Ἔ τσι ἔ βλε πε τὴν Ἑλ λά δα ὁ Σε φέ ρης. Κι «ὅ που τὴν κοί τα ζε, τὸν πλή γω νε». Φυ σι κοὶ «πα ρα γω γοί» τοῦ ὕ δα τος, τοῦ ἀ έ να α ρέ ον τος καὶ ἀ εὶ ζῶν τος, εἶ ναι τὰ πη γά δια καὶ οἱ πη γές, ἀν τλοῦν τὸ ρευ στὸ ἀ γαθό τους ἀ πὸ τὴ μάν να γῆ, τὴν παμ μή τει ρα καὶ ἀ νε ξάν τλη τη καὶ ἀ στεί ρευ τη. Φυ σι κοὶ «πα ρα γω γοί» τοῦ Λό γου εἶ ναι καὶ οἱ δη μιουρ γοί, ἀ πὸ τοὺς ὁ ποί ους ἐκ πη γά ζει, ὅ πως ἡ ρύ ση τοῦ νε ροῦ ἀ πὸ τὴν Φύ ση, ἡ ρύ ση τοῦ Λό γου ἀ πὸ τὸ πνεῦ μα καὶ τὴν ψυ χή, τοῦ Λό γου τῆς Ἐ πι στή μης, τοῦ Στο χα σμοῦ, τῆς Τέ χνης. Ρή μα τα εἶ ναι ὁ Πο λι τι σμός, ἡ ἄν θη ση τοῦ Ἀν θρώ που, ποὺ ἐξορμᾷ ἐ πέ κει να τοῦ ζῴ ου καὶ μπαί νει σὰν θε ὸς στὴ δη μι ουρ γι κὴ δρα στη ρι ό τη τα τοῦ Συμ παν τι κοῦ Νό μου, γιὰ νὰ συμ με τά σχῃ σ’ αὐ τὴν καὶ νὰ προ σφέρῃ τὴ συμ βο λή του μὲ τὴ μορ φὴ τῶν δι κῶν του δη μι ουρ γη μά των· δη μι ουρ γη μά των γε ωρ γί ας, τε χνι κῆς, βι ο μη χα νί ας, ἔ ρευ νας, γνώσης..., ποὺ ὅ λα μα ζὶ μοιά ζουν μὲ τὴν κο ρυ φαί α ἔκ φρα ση τῶν δη μιουρ γη μά των τοῦ Σύμ παν τος, ποὺ εἶ ναι τὸ Ἄν θος τοῦ Πο λι τι σμοῦ. Αὐ τὴ ἡ πρω το γε νὴς καὶ πρω ταρ χι κὴ καὶ πρω τό φαν τη ρύ ση-ρή ση, τὰ λᾶ λα πη γά δια καὶ οἱ λα λέ ουσες πη γές, στέ ρε ψαν, στράγ γι σαν καὶ σι ώ πη σαν στὴ ση με ρι νὴ Ἑλ λά δα. Τε χνη τοὶ ἀ πο τα μι ευ τῆ ρες ὕ δα τος, ποὺ δὲν πη γά ζει ἀ π’ αὐ τές, εἶ ναι οἱ στέρ νες καὶ ἀ πο κτοῦν λό γο ὕ παρ ξης ἐ κεῖ ποὺ δὲν ὑ πάρχουν φυ σι κὲς ὑ δά τι νες ρο ές. Συγ κεν τρώ νουν «ξέ να» νε ρά, ἐ κεῖ να