ΟΙ ΑΔΕΙΕΣ ΣΤΕΡΝΕΣ ὲ αὐτὴ τὴ χώρα δὲν ἔχουμε πηγάδια, δὲν ἔχουμε πη- γές, μόνο λίγες στέρνες, ἄδειες κι αὐτές, ποὺ ἠχοῦν καὶ ποὺ τὶς προσκυνᾶμε. Ἔτσι ἔβλεπε τὴν Ἑλλάδα ὁ Σεφέρης. Κι «ὅπου τὴν κοίταζε, τὸν πλήγωνε». Φυσικοὶ «παραγωγοί» τοῦ ὕδατος, τοῦ ἀέναα ρέοντος καὶ ἀεὶ ζῶντος, εἶναι τὰ πηγάδια καὶ οἱ πηγές, ἀντλοῦν τὸ ρευστὸ ἀγα- θό τους ἀπὸ τὴ μάννα γῆ, τὴν παμμήτειρα καὶ ἀνεξάντλητη καὶ ἀστείρευτη. Φυσικοὶ «παραγωγοί» τοῦ Λόγου εἶναι καὶ οἱ δημι- ουργοί, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐκπηγάζει, ὅπως ἡ ρύση τοῦ νεροῦ ἀπὸ τὴν Φύση, ἡ ρύση τοῦ Λόγου ἀπὸ τὸ πνεῦμα καὶ τὴν ψυχή, τοῦ Λόγου τῆς Ἐπιστήμης, τοῦ Στοχασμοῦ, τῆς Τέχνης. Ρήματα εἶναι ὁ Πολιτισμός, ἡ ἄνθηση τοῦ Ἀνθρώπου, ποὺ ἐξορμᾷ ἐπέκεινα τοῦ ζῴου καὶ μπαίνει σὰν θεὸς στὴ δημιουργικὴ δραστηριότητα τοῦ Συμπαντικοῦ Νόμου, γιὰ νὰ συμμετάσχῃ σ’ αὐτὴν καὶ νὰ προσφέ- ρῃ τὴ συμβολή του μὲ τὴ μορφὴ τῶν δικῶν του δημιουργημάτων· δημιουργημάτων γεωργίας, τεχνικῆς, βιομηχανίας, ἔρευνας, γνώ- σης..., ποὺ ὅλα μαζὶ μοιάζουν μὲ τὴν κορυφαία ἔκφραση τῶν δημι- ουργημάτων τοῦ Σύμπαντος, ποὺ εἶναι τὸ Ἄνθος τοῦ Πολιτισμοῦ. Αὐτὴ ἡ πρωτογενὴς καὶ πρωταρχικὴ καὶ πρωτόφαντη ρύση-ρήση, τὰ λᾶλα πηγάδια καὶ οἱ λαλέουσες πηγές, στέρεψαν, στράγγισαν καὶ σιώπησαν στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα. Τεχνητοὶ ἀποταμιευτῆρες ὕδατος, ποὺ δὲν πηγάζει ἀπ’ αὐτές, εἶναι οἱ στέρνες καὶ ἀποκτοῦν λόγο ὕπαρξης ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπάρ- χουν φυσικὲς ὑδάτινες ροές. Συγκεντρώνουν «ξένα» νερά, ἐκεῖνα