ΝΕΑ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΚΛΗΡΙΚΟΚΡΑΤΙΑ; θρη σκο λη ψί α ἐ πα νεμ φα νί ζε ται σὰν τὸ κύ ριο γνώ ρι σμα τῶν ἰ δε ο λο γι κῶν ρευ μά των. Ἡ κλη ρι κο κρα τί α ξα να ε δραι ώ νε ται στα δια κὰ στὴν κοι νω νί α μας κι ἔν τε χνα ἐν τεί νει τὴν ὑ πο δού λω ση, ἰ δι αί τε ρα τῶν λα ϊ κῶν στρω μάτων, ἀ πο προ σα να το λι σμέ να ὅ πως εἶ ναι ἀ π’ τὰ ἄ θλια τη λε ο πτι κὰ προ γράμμα τα, τὸ νέ ο ὄ πιο τοῦ λα οῦ. Ἡ πνευ μα τι κὴ ἐ ξάρ τη ση ἀ π’ τὸν Κλῆ ρο ὁ δη γεῖ σὲ πα θη τι κὴ μοι ρο λα τρί α κα θι στῶν τας ἀ δύ να τη κά θε δη μι ουρ γι κὴ κοι νω νι κο πο λι τι κὴ δρα στη ρι ό τη τα κι ἐλ πί δα γιὰ κοι νω νι κὴ ἀ να γέν νη ση. Ὁ Κλῆ ρος, προ κει μέ νου νὰ ἐ ξα σφα λί σῃ τὰ προ νό μια καὶ νὰ ἱ κα νο ποι ή σῃ τὴν ἐ πι θυ μί α γιὰ πολ λα πλα σια σμὸ τοῦ πλού του του, ποὺ θὰ κιν δύ νευ αν ἀ πὸ κά θε κοι νω νι κὴ με ταρ ρύθ μι ση, προ σβάλ λει τὴν κά θε προ ο δευ τι κὴ προ σπά θεια ὡς «ἀ σε βῆ πλά νη» καὶ καλ λι ερ γεῖ αὐ τὴ τὴν ἀν τί λη ψη σ’ ὁ λό κλη ρη τὴν ἐ πι κρά τεια. Ἡ με σαί α τά ξη παί ζει ὅ λο καὶ λι γώ τε ρο ση μαν τι κὸ ρό λο στὴν πα ρα γω γὴ καὶ κα τὰ συ νέ πεια στὴν πο λι τι κὴ ζω ή, ἐ νῷ ἀν τί θε τα δί πλα στοὺς πλού σιους «λα ϊ κούς» ὁ Κλῆ ρος καὶ μὲ τὶς νέ ες ἐ πι χει ρη μα τι κὲς δρα στη ρι ό τη τές του σὲ δι ά φο ρους το μεῖς ἀ πο κτᾷ ὁ λο ένα καὶ πε ρισ σό τε ρο κυ ρί αρ χη θέ ση σ’ αὐ τή. Τὸ δη μο κρα τι κὸ πο λί τευ μα τα λαν τεύ ε ται. Πρό τυ πο ὁ μο νο κρά τωρ (ἕ νας Θε ὸς παν το κρά τωρ) –σύν θη μα τὸ «Ἑλ λὰς Ἑλ λή νων Χρι στια νῶν». Στὶς οἰ κο νο μι κὲς ἀ να λύ σεις στὰ δι ά φο ρα μέ σα ἐ νη μέ ρω σης οὐ δεὶς ἀ να φέ ρε ται ἐ κτενῶς στὰ προ νό μια, τὴν οἰ κο νο μι κὴ δρα στη ρι ό τη τα καὶ τὸν πλοῦ το τοῦ Κλή ρου, ἐ νῷ θὰ ἔ πρε πε, κι οὐ δεὶς ὑ πο δει κνύ ει, ὅ τι ἡ συγ κέν τρω ση με γά λου πλού του καὶ δύ να μης ἀ πὸ τὴν Ἐκ κλη σί α ὁ δη γεῖ στὴ βα θειὰ δι είσ δυ ση καὶ τὴν οὐ σι α στι κὴ ἐ πι κρά τη ση τοῦ Κλή ρου καὶ τοῦ και σα ρο πα πι σμοῦ στὴν κοι νω νί α μας, ὅ πως συ νέ βη στὸν Με σαί ω να. Τε ρά στια πο σὰ χα ρί ζον ται στὸν Κλῆ ρο γιὰ ἰ δι ο τε λεῖς σκο πούς, ἐ λά χι στα εὐ ερ γη τι κοὺς γιὰ μᾶς, τὴ στιγ μὴ ποὺ τὸ Αἰ γαῖ ο καὶ ἡ Θρᾴ κη, ὁ βα σι κὸς κορ μὸς τῶν «Νέ ων Χω ρῶν», ἀ σφυ κτιοῦν (ἔλ λει ψη συγ κοι νω νί ας, ἰ α τρι κῆς πε ρί θαλ ψης, ἐ πεν δύ σε ων κ.λπ.). Ἐ πὶ Βυ ζαν τί ου ἡ ἐ ξάρ τη ση τῆς πο λι τι κῆς ἀ π’ τὰ συμ φέ ρον τα τοῦ Κλή ρου («ἀν θε νωτι κοί») ἡ δι οι κη τι κὴ πα ρα λυ σί α, ἡ ἐ ξα θλί ω ση καὶ τὸ συ ναί σθη μα τῆς ἐγ κα τά λει ψης τῶν «λα ϊ κῶν» καὶ δὴ τῶν ἀ γρο τῶν, οἱ δι εκ δι κή σεις κι ἐ πι δρο μὲς ἐ χθρῶν, γέν νη σαν τὴν ἐλ πί δα, ὅ τι τε λι κὰ ἡ τουρ κι κὴ κα τά κτη ση θὰ τοὺς λύ τρω νε ἀ π’ τὰ δει νά τους. Ἡ δι ά θεση γιὰ ἔ νο πλο ἀ γῶ να ὑ πε χώ ρη σε, κι ἔ τσι ἀ πέ μει ναν μό νο ἑ πτὰ χι λιά δες ἔ νο πλοι, οἱ πιὸ πολ λοὶ ξέ νοι, νὰ ὑ πε ρα σπι στοῦν τὴν Πό λη. Με τὰ τὴν πτώ ση οἱ μὲν ἀν τι πρό σω ποι τῶν «ἑ νω τι κῶν» ἐγ κα τα στά θη καν στὴ Δύ ση, οἱ δὲ ἀν τι πρό σω ποι τοῦ χρι στια νοῦ θε οῦ, ποὺ τὰ εἶ χαν βρεῖ μὲ τοὺς μου σουλ μά νους Τούρ κους, ἀ νέ λα βαν τὴν ἀ φαί μα ξη τῶν ρα γιάδων, ποὺ πα ρέ μει ναν στὰ πά τρια ἐ δά φη τους. Ὁ Κλῆ ρος προ τί μη σε τὴν ὑ πο δού λω σή μας, γιὰ νὰ ἐ ξα σφα λί σῃ τὰ συμ φέ ρον τά του. Λέ γε ται ὅ τι ἡ Ἱ στο ρί α ἐ πα να λαμ βά νε ται. Ἂς τὸ ἀ πευ χώ μα στε. Ὁ Κλῆ ρος εἶ ναι τὸ σο βα ρώ τε ρο κοι νω νι κό μας πρό βλη μα, ἰ δι αί τε ρα στοὺς το μεῖς τῆς Παι δεί ας καὶ τῆς Οἰ κο νο μί ας, ἕ να πρό βλη μα ποὺ λύ νε ται μ’ ἐ πα νελ λή νι ση τῆς Παι δεί ας καὶ φο ρο λο γί α στὰ ποι κί λα ἔ σο δα τῆς Ἐκ κλη σί ας, ἀ φοῦ πρῶ τα σπά σου με τὶς ἁ λυ σί δες τῶν τα πει νω τι κῶν προ λή ψε ων καὶ δει σι δαι μο νι ῶν. Εἴ θε ν’ ἀ φυ πνι σθοῦ με. Νι κη φό ρος Πο λί της Heswall, Ἀγ γλί α 21226  ΔΑΥΛΟΣ 305, Σεπτέμβριος 2007