ΝΕΑ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΚΛΗΡΙΚΟΚΡΑΤΙΑ; θρησκοληψία ἐπανεμφανίζεται σὰν τὸ κύριο γνώρισμα τῶν ἰδεολογικῶν ρευμάτων. Ἡ κληρικοκρατία ξαναεδραιώνεται σταδιακὰ στὴν κοινωνία μας κι ἔντεχνα ἐντείνει τὴν ὑποδούλωση, ἰδιαίτερα τῶν λαϊκῶν στρωμά- των, ἀποπροσανατολισμένα ὅπως εἶναι ἀπ’ τὰ ἄθλια τηλεοπτικὰ προγράμ- ματα, τὸ νέο ὄπιο τοῦ λαοῦ. Ἡ πνευματικὴ ἐξάρτηση ἀπ’ τὸν Κλῆρο ὁδηγεῖ σὲ παθητικὴ μοιρολατρία καθιστῶντας ἀδύνατη κάθε δημιουργικὴ κοινωνικοπολιτικὴ δραστηριότητα κι ἐλπίδα γιὰ κοινωνικὴ ἀναγέννηση. Ὁ Κλῆρος, προκειμένου νὰ ἐξασφαλίσῃ τὰ προνόμια καὶ νὰ ἱκανοποιήσῃ τὴν ἐπιθυμία γιὰ πολλαπλασιασμὸ τοῦ πλούτου του, ποὺ θὰ κινδύνευαν ἀπὸ κάθε κοινωνικὴ μεταρρύθμιση, προσβάλλει τὴν κάθε προοδευτικὴ προσπάθεια ὡς «ἀσεβῆ πλάνη» καὶ καλλιεργεῖ αὐτὴ τὴν ἀντίληψη σ’ ὁλόκληρη τὴν ἐπικράτεια. Ἡ μεσαία τάξη παίζει ὅλο καὶ λιγώτερο σημαντικὸ ρόλο στὴν παραγωγὴ καὶ κατὰ συνέπεια στὴν πολιτικὴ ζωή, ἐνῷ ἀντίθετα δίπλα στοὺς πλούσιους «λαϊκούς» ὁ Κλῆρος καὶ μὲ τὶς νέες ἐπιχειρηματικὲς δραστηριότητές του σὲ διάφορους τομεῖς ἀποκτᾷ ὁλοέ- να καὶ περισσότερο κυρίαρχη θέση σ’ αὐτή. Τὸ δημοκρατικὸ πολίτευμα ταλαντεύεται. Πρότυπο ὁ μονοκράτωρ (ἕνας Θεὸς παντοκράτωρ) –σύνθημα τὸ «Ἑλλὰς Ἑλλήνων Χριστιανῶν». Στὶς οἰκονομικὲς ἀναλύσεις στὰ διάφορα μέσα ἐνημέρωσης οὐδεὶς ἀναφέρεται ἐκτε- νῶς στὰ προνόμια, τὴν οἰκονομικὴ δραστηριότητα καὶ τὸν πλοῦτο τοῦ Κλήρου, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε, κι οὐδεὶς ὑποδεικνύει, ὅτι ἡ συγκέντρωση μεγάλου πλούτου καὶ δύναμης ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὁδηγεῖ στὴ βαθειὰ διείσδυση καὶ τὴν οὐσιαστικὴ ἐπικράτηση τοῦ Κλήρου καὶ τοῦ καισαροπαπισμοῦ στὴν κοινωνία μας, ὅπως συνέβη στὸν Μεσαίωνα. Τεράστια ποσὰ χαρίζονται στὸν Κλῆρο γιὰ ἰδιοτελεῖς σκοπούς, ἐλάχιστα εὐεργητικοὺς γιὰ μᾶς, τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ Αἰγαῖο καὶ ἡ Θρᾴκη, ὁ βασικὸς κορμὸς τῶν «Νέων Χωρῶν», ἀσφυκτιοῦν (ἔλλειψη συγκοινωνίας, ἰατρικῆς περίθαλψης, ἐπενδύσεων κ.λπ.). Ἐπὶ Βυζαντίου ἡ ἐξάρτηση τῆς πολιτικῆς ἀπ’ τὰ συμφέροντα τοῦ Κλήρου («ἀνθενω- τικοί») ἡ διοικητικὴ παραλυσία, ἡ ἐξαθλίωση καὶ τὸ συναίσθημα τῆς ἐγκατάλειψης τῶν «λαϊκῶν» καὶ δὴ τῶν ἀγροτῶν, οἱ διεκδικήσεις κι ἐπιδρομὲς ἐχθρῶν, γέννησαν τὴν ἐλπίδα, ὅτι τελικὰ ἡ τουρκικὴ κατάκτηση θὰ τοὺς λύτρωνε ἀπ’ τὰ δεινά τους. Ἡ διάθε- ση γιὰ ἔνοπλο ἀγῶνα ὑπεχώρησε, κι ἔτσι ἀπέμειναν μόνο ἑπτὰ χιλιάδες ἔνοπλοι, οἱ πιὸ πολλοὶ ξένοι, νὰ ὑπερασπιστοῦν τὴν Πόλη. Μετὰ τὴν πτώση οἱ μὲν ἀντιπρόσωποι τῶν «ἑνωτικῶν» ἐγκαταστάθηκαν στὴ Δύση, οἱ δὲ ἀντιπρόσωποι τοῦ χριστιανοῦ θεοῦ, ποὺ τὰ εἶχαν βρεῖ μὲ τοὺς μουσουλμάνους Τούρκους, ἀνέλαβαν τὴν ἀφαίμαξη τῶν ραγιά- δων, ποὺ παρέμειναν στὰ πάτρια ἐδάφη τους. Ὁ Κλῆρος προτίμησε τὴν ὑποδούλωσή μας, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσῃ τὰ συμφέροντά του. Λέγεται ὅτι ἡ Ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται. Ἂς τὸ ἀπευχώμαστε. Ὁ Κλῆρος εἶναι τὸ σοβαρώτερο κοινωνικό μας πρόβλημα, ἰδιαίτερα στοὺς τομεῖς τῆς Παιδείας καὶ τῆς Οἰκονομίας, ἕνα πρόβλημα ποὺ λύνεται μ’ ἐπανελλήνιση τῆς Παιδείας καὶ φορολογία στὰ ποικίλα ἔσοδα τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ πρῶτα σπάσουμε τὶς ἁλυσίδες τῶν ταπεινωτικῶν προλήψεων καὶ δεισιδαιμονιῶν. Εἴθε ν’ ἀφυπνισθοῦμε. Νικηφόρος Πολίτης Heswall, Ἀγγλία 21226  ΔΑΥΛΟΣ 305, Σεπτέμβριος 2007