ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ: Ç ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ «Καὶ τὴν πολύθεον τῆς Ἑλληνικῆς εἰκασιομυθίας ἀπετιναξάμεθα λύμην… τεθνήκα- σι δαίμονες, κατεάγησαν ξόανα, ζωοθυσίαι πεπάντηται, εἰδωλεῖα κατέστραπται» (Συναξαριστὴς Σεπτεμβρίου ΙΔ΄, «Λόγος Γ΄» Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης Ἀνδρέα.) ὴν 28η Ὀκτωβρίου τοῦ ἔτους 312 μ.Χ. στὴν Δυτικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία δύο μεγάλοι στρατοί, αὐτοὶ τοῦ Μαξεντίου καὶ τοῦ Κωνσταντίνου συγκρούστηκαν σὲ ἐμφύλιο πόλεμο λίγο ἔξω ἀπὸ τὴν Ρώμη καὶ συγκεκριμένα στὴν περιοχὴ Ρούμπρα Σάξα παραπλεύρως τοῦ ποταμοῦ Τιβέρεως. Κατὰ τὴν χριστιανικὴ βιβλιογραφία τὴν προηγουμένη τῆς μάχης ὁ Κωνσταντῖνος εἴτε κατὰ τὴν διά- ρκεια τοῦ ὕπνου του (κατὰ τὸν χριστιανὸ συγγραφέα Λακτάντιο) ὠνειρεύτη- κε τὸ δίγραμμα ΧΡ, ποὺ σήμαινε τὸν Ἰησοῦ Χριστό, εἴτε σὲ ὁραματισμὸ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας εἶδε στὸν οὐρανὸ τὸ σύμβολο τοῦ σταυροῦ μετὰ τῆς ἐπιγραφῆς «ἐν τούτῳ νίκα» (κατὰ τὸν βιογράφο του Εὐσέβιο). Ὁ στρατὸς τοῦ Ç ΠΟΙΝΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΗΣ ΣΤΗ ÑÙÌÁÚÊÇ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ σταύρωση γιὰ τοὺς Ἰουδαίους, Βαβυλώνιους, Καρχηδόνιους, Πέρσες κ.λ.π ἐθεωρεῖτο ἡ ἐσχάτη τῶν ποινῶν, ποὺ ἐπεβάλετο σὲ φυγάδες, προδότες, ταραχοποιούς, ἐπαναστατημένους δούλους καὶ ἐπικίνδυ- νους πολιτικοὺς ἐγκληματίες, ποὺ ἐδιώκοντο γιὰ πολιτικὰ ἀδική- ματα, δηλαδὴ σὲ ἔνοπλους στασιαστές, ποὺ ἐξεγείροντο ἐναντίον τῆς νόμιμης ἐξουσίας. Ἐπιπλέον ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἐθεωρεῖτο καὶ ἡ ἐσχάτη τῶν ὕβρεων, διότι προκαλοῦσε τὸ ἐθνικό τους αἴσθημα. Ὁ θάνατος στὸν σταυρὸ ὡς ποινὴ τῶν ἐπαναστατῶν συνεχίσθηκε ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους, καὶ εἶναι ἡ ποινὴ ποὺ ἐπέ- βαλαν στὸν ἀρχηγὸ ἐπανάστασης δούλων Σπάρτακο, ὅπως καὶ στὸν Ἰησοῦ γιὰ ἔνοπλη στάση. Ὅλοι οἱ κατάδικοι ἐσταυρώνοντο γυμνοί, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Ἀρτεμίδω- ρος: «γυμνοὶ γὰρ σταυροῦνται καὶ τὰς σάρκας ἀπολλύουσιν οἱ σταυρωθέντες». ‣ ΔΑΥΛΟΣ 305, Σεπτέμβριος 2007  21273