«ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΤΑΡΑΞΕ ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΣΙΓΗ» ὸ ἐ ρέ θι σμα μοῦ ἔ δω σε ἐκ πομ πὴ τῆς ΕΤ1 (2 Μα ΐ ου, βρά δυ). Θέ μα ἦ ταν ὁ ποι η τὴς Ἄγ γε λος Σι κε λια νός. Ἀ πὸ τὴν πρώ τη στιγ μὴ κα ταλα βαί νει κα νείς, ὅ τι ὁ λα ὸς καὶ οἱ δι α νο ού με νοι εὑ ρί σκον ται ὑ πὸ τὴν δυ νά στευ ση τοῦ Ἰ ου δα ϊ σμοῦ, ἀ πὸ τὸ κρα τί διο τῆς Ρω μι ο σύ νης ἀ κό μα, ἐ ξο βε λί ζον τας τοὺς Κα πο δί στρια, Κο ρα ῆ καὶ ἄλ λους. Βέβαι α ἡ φολ κλο ρι κὴ ἀ να βί ω ση παν το ει δῶν σκη νῶν τῆς Ἑλ λη νι κῆς Ἀρ χαι ό τη τας (θέ α τρο, θρη σκεί α, ἀ θλη τι σμὸς κ.λπ.) ἀ πο τε λεῖ ὑ πεκ φυ γή, ὥ στε νὰ ἀ πο φευ χθῇ ἡ κα τὰ μέ τω πο σύγ κρου ση τῶν δύο αὐ τῶν κο σμο θε ω ρι ῶν, καὶ ἔ τσι ὁ Για χβὲ ἔ χων τὸ ἐ πά νω χέ ρι (θρη σκεί α, χρῆ μα, κρά τος κ.λπ.) νὰ ἀ να κυ κλώ νε ται. Ἀ πὸ τὴν Ἀ ναγέν νη ση ἀ κό μα, ὁ μοί ως. Βέ βαι α καὶ οἱ ση με ρι νοὶ δω δε κα θε ϊ στὲς μὲ τὰ δό ρα τα καὶ τὶς χλα μύ δες κά τι τέ τοι ο κά νουν. Ἀλ λὰ ὁ Ἑλ λη νι σμὸς εἶ ναι πιὰ παγ κό σμιος, ἀ νή κων ἐξ ἀ δι αι ρέ του στοὺς πάντας καὶ ἀ πο κα λύ πτει τὸ δό λιο τρό πο τοῦ Για χβὲ χω ρὶς χλα μύ δες, πα ρε οῦ λες, κόμμα τα, συλ λό γους, δόγ μα τα, ὀρ γα νώ σεις. Ὁ Ἑλ λη νι σμὸς εἶ ναι κα θα ρὰ ἐ σω τε ρι κὴ καὶ προ σω πι κὴ ὑ πό θε ση. Βλέ πο με λοι πὸν τὸν ἐν λό γῳ ποι η τὴ νὰ δι α τοι χί ζε ται ἐν τρι κυ μί ᾳ στὴ θα λασ σο τα ρα χὴ τοῦ Ἑ βραι ο χρι στι α νι σμοῦ, ἀ πο σκο πῶν τας στὴν ἀ νά μι ξη τῶν δύο μὴ ἀ να μί ξι μων κο σμο θε ω ρι ῶν-κο σμο θε ά σε ων. Ἐ πι σκέ φθη κε καὶ προ σκύ νη σε τὶς πυ ρα μί δες τῆς Αἰ γύ πτου, τὴν Ἱ ε ρου σα λὴμ καὶ τοὺς Δελ φούς... Γιὰ τὸ εὐ τρά πε λο ἀλ λὰ καὶ τὸ χα ρα κτη ρι στι κό. Ὁ ποι η τὴς ἐ πι σκέ φθη κε μὲ ἀ νάλο γη ἀρ χαι ο ελ λη νι κὴ ἐν δυ μα σί α τὴν Χαλ κί δα, ὅ που τὸ πει ρα χτή ρι μὲ τὸ ἰ δι αί τερο πνεῦ μα του Γιά ννης Σκα ρίμ πας τὸν ἔ σω σε ἀ πὸ τὸν ἐ ξευ τε λι σμὸ λέ γον τάς του: «Πᾶ με νὰ φύ γω με, για τὶ μᾶς πῆ ρε στὸ κα τό πι ἡ... μα ρί δα (πι τσι ρι κᾶ δες...). Βέ βαι α οἱ «ἀ να λυ τές» τῆς ἐκ πομ πῆς στὸ ἴ διο πνεῦ μα εἶ παν, ὅ τι ὁ Σι κε λια νὸς «θὰ εἶ ναι ποι η τής, ἐ φ’ ὅ σον ὑ πάρ χει ἡ Ποί η ση ἀ πὸ τὴν ἐ πο χὴ τοῦ Ὁ μή ρου ἕ ως τὶς ἅ γι ες γρα φές». Τὸ σύ στη μα δὲν χά νει και ρὸ καὶ πάν τα ἐ πι ση μαί νει τὴν πα ρου σί α του, ὅ μως ἀ λά θη τα ὁ (ἀ πα γο ρευ μέ νος...) Κ. Κα ρυ ω τά κης ἐ πε σή μα νε: ΔΕΛΦΙΚΗ ΕΟΡΤΗ Στοὺς Δελ φοὺς ἐ με τρή θη κε τὸ πνεῦ μα δύο Ἑλ λά δων. Ὁ Αἰ σχύ λος πά λι ἐ ξύ πνη σε τὴν ἠ χὼ τῶν Φαι δριά δων. Longines*, Kodaks**, opérateurs*** στοῦ Προ μη θέ α τὸν πό νο ἔ δω σαν ἰ δι αί τε ρο, γρα φι κώ τα το τό νο. Ἕ νας λυγ μὸς ἐ κί νη σε τ’ ἀ πί θα να αὐ τὰ πλή θη. Κι ὅ ταν, χω ρὶς νὰ πέ σῃ αὐ λαί α, ἡ ὁ μή γυ ρις δι ε λύ θη, τί πο τε δὲν ἐ τά ρα ξε τὴν ἱ ε ρὴ ἐ κεῖ πέ ρα σι γή. Κά ποι ος γυ πα ε τὸς ἔ σχι σε τὸν αἰ θέ ρα. Κ. Κα ρυ ω τά κης * Γυα λιά, ὀμ μα τοϋά λια τῆς ἐ πο χῆς ** Φω το γρα φι κὲς μη χα νές, *** Δη μο σι ο γρά φοι. Παν τε λῆς Γλά ρος 21284  ΔΑΥΛΟΣ 305, Σεπτέμβριος 2007