«ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΤΑΡΑΞΕ ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΣΙΓΗ» ὸ ἐρέθισμα μοῦ ἔδωσε ἐκπομπὴ τῆς ΕΤ1 (2 Μαΐου, βράδυ). Θέμα ἦταν ὁ ποιητὴς Ἄγγελος Σικελιανός. Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ κατα- λαβαίνει κανείς, ὅτι ὁ λαὸς καὶ οἱ διανοούμενοι εὑρίσκονται ὑπὸ τὴν δυνάστευση τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, ἀπὸ τὸ κρατίδιο τῆς Ρωμιοσύνης ἀκόμα, ἐξοβελίζοντας τοὺς Καποδίστρια, Κοραῆ καὶ ἄλλους. Βέ- βαια ἡ φολκλορικὴ ἀναβίωση παντοειδῶν σκηνῶν τῆς Ἑλληνικῆς Ἀρχαιότητας (θέατρο, θρησκεία, ἀθλητισμὸς κ.λπ.) ἀποτελεῖ ὑπεκφυγή, ὥστε νὰ ἀποφευχθῇ ἡ κατὰ μέτωπο σύγκρουση τῶν δύο αὐτῶν κοσμοθεωριῶν, καὶ ἔτσι ὁ Γιαχβὲ ἔχων τὸ ἐπάνω χέρι (θρησκεία, χρῆμα, κράτος κ.λπ.) νὰ ἀνακυκλώνεται. Ἀπὸ τὴν Ἀνα- γέννηση ἀκόμα, ὁμοίως. Βέβαια καὶ οἱ σημερινοὶ δωδεκαθεϊστὲς μὲ τὰ δόρατα καὶ τὶς χλαμύδες κάτι τέτοιο κάνουν. Ἀλλὰ ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι πιὰ παγκόσμιος, ἀνήκων ἐξ ἀδιαιρέτου στοὺς πάν- τας καὶ ἀποκαλύπτει τὸ δόλιο τρόπο τοῦ Γιαχβὲ χωρὶς χλαμύδες, παρεοῦλες, κόμ- ματα, συλλόγους, δόγματα, ὀργανώσεις. Ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι καθαρὰ ἐσωτερικὴ καὶ προσωπικὴ ὑπόθεση. Βλέπομε λοιπὸν τὸν ἐν λόγῳ ποιητὴ νὰ διατοιχίζεται ἐν τρικυμίᾳ στὴ θαλασσοταραχὴ τοῦ Ἑβραιοχριστιανισμοῦ, ἀποσκοπῶντας στὴν ἀνάμιξη τῶν δύο μὴ ἀναμίξιμων κοσμοθεωριῶν-κοσμοθεάσεων. Ἐπισκέφθηκε καὶ προσκύνησε τὶς πυραμίδες τῆς Αἰγύπτου, τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τοὺς Δελφούς... Γιὰ τὸ εὐτράπελο ἀλλὰ καὶ τὸ χαρακτηριστικό. Ὁ ποιητὴς ἐπισκέφθηκε μὲ ἀνά- λογη ἀρχαιοελληνικὴ ἐνδυμασία τὴν Χαλκίδα, ὅπου τὸ πειραχτήρι μὲ τὸ ἰδιαίτε- ρο πνεῦμα του Γιάννης Σκαρίμπας τὸν ἔσωσε ἀπὸ τὸν ἐξευτελισμὸ λέγοντάς του: «Πᾶμε νὰ φύγωμε, γιατὶ μᾶς πῆρε στὸ κατόπι ἡ... μαρίδα (πιτσιρικᾶδες...). Βέβαια οἱ «ἀναλυτές» τῆς ἐκπομπῆς στὸ ἴδιο πνεῦμα εἶπαν, ὅτι ὁ Σικελιανὸς «θὰ εἶναι ποιητής, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει ἡ Ποίηση ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὁμήρου ἕως τὶς ἅγιες γραφές». Τὸ σύστημα δὲν χάνει καιρὸ καὶ πάντα ἐπισημαίνει τὴν παρουσία του, ὅμως ἀλάθητα ὁ (ἀπαγορευμένος...) Κ. Καρυωτάκης ἐπεσήμανε: ΔΕΛΦΙΚΗ ΕΟΡΤΗ Στοὺς Δελφοὺς ἐμετρήθηκε τὸ πνεῦμα δύο Ἑλλάδων. Ὁ Αἰσχύλος πάλι ἐξύπνησε τὴν ἠχὼ τῶν Φαιδριάδων. Longines*, Kodaks**, opérateurs*** στοῦ Προμηθέα τὸν πόνο ἔδωσαν ἰδιαίτερο, γραφικώτατο τόνο. Ἕνας λυγμὸς ἐκίνησε τ’ ἀπίθανα αὐτὰ πλήθη. Κι ὅταν, χωρὶς νὰ πέσῃ αὐλαία, ἡ ὁμήγυρις διελύθη, τίποτε δὲν ἐτάραξε τὴν ἱερὴ ἐκεῖ πέρα σιγή. Κάποιος γυπαετὸς ἔσχισε τὸν αἰθέρα. Κ. Καρυωτάκης * Γυαλιά, ὀμματοϋάλια τῆς ἐποχῆς ** Φωτογραφικὲς μηχανές, *** Δημοσιογράφοι. Παντελῆς Γλάρος 21284  ΔΑΥΛΟΣ 305, Σεπτέμβριος 2007