ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
305ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2007
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Η κόλαση του πάπα Βενέδικτου — ΦΛΕΚΚΑΣ, ΣΩΤΗΡΗΣ
Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση
Ç ΚΟΛΑΣΗ
ΤΟΥ ΠΑΠΑ
ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ
«
κόλαση εἶναι ἕνα ὑπαρκτὸ μέρος, ἔστω καὶ ἂν κανεὶς δὲν
μιλᾷ πιὰ γι’ αὐτὸ στὶς μέρες μας. Δὲν πρόκειται ἁπλᾶ γιὰ
κάποιο θρησκευτικὸ συμβολισμό, ποὺ ἔχει στόχο νὰ συνετί-
σῃ τοὺς πιστούς, καὶ νὰ ἀποδεχθοῦν τὴν ὕπαρξη τῆς κολά-
σεως στὴν μετὰ θάνατον ζωή, ὥστε νὰ διαρρηχθῇ ἡ σχέση
μας μὲ τὴν ἁμαρτία, ποὺ εἶναι ὁ πραγματικὸς ἐχθρὸς τῆς ἀνθρωπότητας»,
δήλωσε ὁ πάπας Βενέδικτος XVI (Ἐφημερίδες τῆς 29ης Μαρτίου 2007).
Ἡ πίστη, ἡ θρησκεία, ἡ κόλαση ἀλληλένδετες κατὰ τῆς ἁμαρτίας, ποὺ εἶναι ἐχθρὸς
τῆς ἀνθρωπότητας καὶ ὁδηγεῖ στὴν ὕπαρξη κολάσεως κατὰ τὸν πάπα. Ἂς δοῦμε τὰ
παρακάτω:
«Ἡ σύγκρουση θρησκείας καὶ Ἐπιστήμης προκαλεῖται ἀπὸ τὰ θρησκευτικὰ
δόγματα. Αὐτὰ τὰ δόγματα τῶν θρησκειῶν ἐκφράζουν τὴν προσπάθεια τοῦ ἀν-
θρώπινου πνεύματος νὰ ἀναπαραστήσῃ τὸ Ἀπόλυτο, τὸ Ἄπειρο, τὸ συναίσθημα
τοῦ ὁποίου ἐπιβάλλεται σ’ αὐτόν. Ἀλλ’ ὅλοι οἱ χρησιμοποιηθέντες τύποι ἀποδει-
κνύονται ἀνίσχυροι γι’ αὐτό. Καὶ τὸ ἀντικείμενο τῆς θρησκείας, τὸ Ἀπόλυτο, μένει
ἀδιανόητο» (Ἀλέξανδρος Ν. Παρασκευόπουλος, «Πραγματικότητα καὶ Θρησκεία»).
Ὅμως «χρειάσθηκαν οἱ μεγάλοι μύστες τῆς Ἐπιστήμης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ, γιὰ νὰ
ὑπάρξῃ Ἐπιστήμη καὶ γενικῶς πολιτισμός. Καὶ πρὸς αὐτοὺς ἡ ἀνθρωπότητα εἶναι
ὀφειλέτις. Ἐὰν οἱ ἄνθρωποι δὲν αἰσθάνωνται τοῦτο, εἶναι διότι εἶναι ἀφύσικοι.
Ὁμοιάζουν πρὸς πρωτόγονους, γιὰ τοὺς ὁποίους δὲν θὰ ὑπῆρχαν ταμπού. Εἶναι,
διότι εἶναι ἀνίκανοι νὰ συλλάβουν μία δεδομένη πραγματικότητα. Καὶ ἀποτελεῖ
αὐτὸ μορφὴ ἐκφυλισμοῦ. Κατὰ τὰ ἀνωτέρω ἀποξενώνεται κανεὶς ἀπὸ κάθε σοβα-
ρότητα, ὅταν ἀγνοῇ ἢ ἀποσιωπᾷ τὴν πατρότητα κάθε ἐμπνεύσεως, οἱασδήποτε
ἐμπνεύσεως» (Ἀλέξανδρος Ν. Παρασκευόπουλος, «Αἱ θρησκεῖαι»).
Ἡ δεισιδαιμονία ὁδηγεῖ στὴν αὐταπάτη τῆς Κόλασης
ί εἶναι ὁ δεισιδαίμων (δείδω + δαίμων)· θεοφοβούμενος, εὐλαβὴς πρὸς τὰ
θεῖα· τὸ πάθος, τὸ ἐλάττωμα τοῦ δεισιδαίμονος. «ἄνδρες Ἀθηναῖοι, κατὰ
πάντα ὡς δεισιδαιμονεστέρους ὑμᾶς θεωρῶ» (Παῦλος, «Πράξεις Ἀπο-
στόλων»). «Ὁ τιμῶν ἀπὸ μόνον φόβον τὸν θεόν (ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον)»
(Θεοφράστου - Χαρμίδης). (Ὅρα λεξικόν: Στεφάνου Βυζαντίου).
ΔΑΥΛΟΣ 305, Σεπτέμβριος 2007 21285