Ç ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΕΜΠΡΗΣΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ά ποι ος Γερ μα νὸς ὀ νό μα τι Κέρκ, ἂν ἄ κου σα κα λὰ τὸ ὄ νο μά του, τη λε φώ νη σε ἀ πὸ τὴν Βου λι αγ μέ νη, ὅ που βρι σκό ταν, σ’ ἕ να τη λε οπτι κὸ σταθ μὸ τὸ πρω ὶ τῆς 26ης Αὐ γού στου, ἐ νῷ οἱ τη λε πα ρου σιαστὲς ἔ παι ζαν σπα ρα ξι κάρ διους ρό λους με λὸ στὴν τρα γῳ δί α τῆς πυρ πό λη σης τῆς Ἑλ λά δος καὶ εἶ πε μί α φρά ση: «Ντρο πή σας, ποὺ κα ταν τή σα τε σ’ αὐ τὸ τὸ χά λι τὴν Ἑλ λά δα.» Κου ραμ πι ε δο μάγ κι κα καὶ ντα ή δι κα ὁ ἐ πὶ κε φα λῆς τῆς ἐκ πομ πῆς ἀ πάν τη σε πε ρή φα να: «Δὲν δε χό μα στε μα θή μα τα ἀ πὸ ἕ ναν Γερ μα νό.» Τὴν ἴ δια ὥ ρα σὲ ἄλ λον τη λε ο πτι κὸ σταθ μὸ πα ρου σί α ζαν μὲ συγκι νη τι κὲς κο ρῶ νες συμ πα ρά στα σης ἕ ναν βο σκό, ποὺ ἐ ξα πέ λυ ε μύ δρους κα τὰ τῶν πι λό των πυ ρο σβε στι κῶν ἑ λι κο πτέ ρων, για τὶ δὲν στα μά τη σαν νὰ κά νουν ρί ψη στὸ ποι μνι ο στά σιό του, ὅ που εἶ χε τὰ πρό βα τά του, ἀλ λὰ «τρά βη ξαν στὴν Ὀ λυμ πί α, γιὰ νὰ σώ σουν τὰ πα λι ο μάρ μα ρα», ὅ πως ἐ πὶ λέ ξει εἶ πε. Καὶ θυ μή θη κα, ὅ τι, ὅ ταν τὸ 1991 βρέ θη κα στὸ Βε ρο λῖ νο, ἕ νας Γερ μα νὸς κα θη γη τὴς Ἰ α τρι κῆς, ποὺ ἔ τυ χε νὰ κά θε ται δί πλα μου σὲ κά ποι ο τρα πέ ζι, μοῦ εἶ πε «ἀ πρό κλη τα» (το νί ζω τὰ εἰ σα γωγι κά): «Δὲν εἶ στε ἐν τά ξει, ψευ δε πί γρα φα φέ ρε τε τὸ ὄ νο μα Ἕλ λη νες οἱ ση με ρι νοὶ κά τοι κοι τοῦ ἱ ε ροῦ ἑλ λη νι κοῦ χώ ρου.» Δὲν τοῦ ἀ πάν τη σα, ἀλ λά, ἂν ἀ πο φά σι ζα νὰ τοῦ πῶ μί α λέ ξη, αὐ τὴ θὰ ἦ ταν «ναί», θὰ ἦ ταν αὐ τὸ ποὺ ἐ πὶ δε κα ε τί ες θε με λιώ νου με ἱ στο ρι κά, ἰ δε ο λο γι κὰ καὶ πνευ μα τι κὰ στὸν «Δ»: Ὁ Ρω μιὸς ἀ πο τε λεῖ τὴν ἔ σχα τη κα τά πτω ση καὶ τὸν ἀ κρό τα το αὐ το ε ξευ τε λι σμὸ τοῦ Ἕλ λη να. * * * «Βι βλι κὴ κα τα στρο φή», «Ἀ πο κά λυ ψη», «Κρα νί ου τό πος», «Σόδομα - Γόμορρα», «κό λα ση», «Βα βὲλ ἀ συν το νι σί ας», «ὁ λο καύ τω μα», «ἐξ ὕ ψους σω τη ρί α», «ὀρ γὴ θε οῦ», «θαύ μα τα ποὺ ἔ σω σαν», «πλη γὲς τοῦ Φα ρα ώ», «Παναγία» καὶ ὁ λό κλη ρη ἡ φρα σε ο λο γί α τῆς Ἁ γί ας Γρα φῆς ἀ πο τέ λε σαν σχε δὸν ἀ πο κλει στι κὰ τὸ λε ξι λόγιο τῶν πο λι τι κῶν, τῶν δη μο σι ο γρά φων, τῶν πυ ρο σβε στῶν ἀλ λὰ καὶ τῶν κοινῶν Ρω μι ῶν, ὅ ταν ἀ να φέ ρον ταν καὶ χα ρα κτή ρι ζαν τὸν ἐμ πρη σμὸ τῆς Ἑλ λά δος. Ὑ πῆρ χαν ἐκ πομ πές, ρε πορ τάζ, «πα ρά θυ ρα», δη λώ σεις καὶ ἄλ λες ἐκ φάν σεις τῆς ψυ χι κῆς δο μῆς τῆς Ρω μι ο σύ νης, ἀ πὸ τὴν κο ρυ φὴ τῆς ἡ γε σί ας της μέ χρι τὴν πρώτη τυ χοῦ σα γυ ναῖ κα, ποὺ τῆς πρό σφε ραν ἕ να μι κρό φω νο, ποὺ νε κρα νά σται ναν τρό πους σκέ ψης καὶ ἀν τί λη ψης τῆς πραγ μα τι κό τη τας, ποὺ ἔ βγαι ναν ἄ με σα ἀ πὸ τὴν Ἀ να το λί τι κη με τα φυ σι κή, ποὺ ἔρ χον ταν ἀ πὸ ἄλ λες πρω τό γο νες ἐ πο χὲς βαρβα ρό τη τας, ὅ που κυ ρι αρ χοῦ σαν ἡ θε ο κρα τι κὴ φαν τα σί ω ση, ἡ ἀ πόρ ρι ψη τῶν ἀν θρώ πι νων αἰ τί ων τῶν ἀ πο τυ χι ῶν καὶ τῶν συμ βαι νόν των, ἡ ἀ να γω γή τους σὲ