Ç ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΕΜΠΡΗΣΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ άποιος Γερμανὸς ὀνόματι Κέρκ, ἂν ἄκουσα καλὰ τὸ ὄνομά του, τηλεφώνησε ἀπὸ τὴν Βουλιαγμένη, ὅπου βρισκόταν, σ’ ἕνα τηλεο- πτικὸ σταθμὸ τὸ πρωὶ τῆς 26ης Αὐγούστου, ἐνῷ οἱ τηλεπαρουσια- στὲς ἔπαιζαν σπαραξικάρδιους ρόλους μελὸ στὴν τραγῳδία τῆς πυρπόλησης τῆς Ἑλλάδος καὶ εἶπε μία φράση: «Ντροπή σας, ποὺ καταντήσατε σ’ αὐτὸ τὸ χάλι τὴν Ἑλλάδα.» Κουραμπιεδομάγκικα καὶ νταήδικα ὁ ἐπὶ κεφαλῆς τῆς ἐκπομπῆς ἀπάντησε περήφανα: «Δὲν δεχόμαστε μαθήματα ἀπὸ ἕναν Γερμανό.» Τὴν ἴδια ὥρα σὲ ἄλλον τηλεοπτικὸ σταθμὸ παρουσίαζαν μὲ συγ- κινητικὲς κορῶνες συμπαράστασης ἕναν βοσκό, ποὺ ἐξαπέλυε μύδρους κατὰ τῶν πιλότων πυροσβεστικῶν ἑλικοπτέρων, γιατὶ δὲν σταμάτησαν νὰ κάνουν ρίψη στὸ ποιμνιοστάσιό του, ὅπου εἶχε τὰ πρόβατά του, ἀλλὰ «τράβηξαν στὴν Ὀλυμπία, γιὰ νὰ σώσουν τὰ παλιομάρμαρα», ὅπως ἐπὶ λέξει εἶπε. Καὶ θυμήθηκα, ὅτι, ὅταν τὸ 1991 βρέθηκα στὸ Βερολῖνο, ἕνας Γερμανὸς καθηγητὴς Ἰατρικῆς, ποὺ ἔτυχε νὰ κάθεται δίπλα μου σὲ κάποιο τραπέζι, μοῦ εἶπε «ἀπρόκλητα» (τονίζω τὰ εἰσαγω- γικά): «Δὲν εἶστε ἐν τάξει, ψευδεπίγραφα φέρετε τὸ ὄνομα Ἕλληνες οἱ σημερινοὶ κάτοικοι τοῦ ἱεροῦ ἑλληνικοῦ χώρου.» Δὲν τοῦ ἀπάντησα, ἀλλά, ἂν ἀποφάσιζα νὰ τοῦ πῶ μία λέξη, αὐτὴ θὰ ἦταν «ναί», θὰ ἦταν αὐτὸ ποὺ ἐπὶ δεκαετίες θεμελι- ώνουμε ἱστορικά, ἰδεολογικὰ καὶ πνευματικὰ στὸν «Δ»: Ὁ Ρωμιὸς ἀποτελεῖ τὴν ἔσχατη κατάπτωση καὶ τὸν ἀκρότατο αὐτοεξευτελισμὸ τοῦ Ἕλληνα. * * * «Βιβλικὴ καταστροφή», «Ἀποκάλυψη», «Κρανίου τόπος», «Σόδομα - Γόμορρα», «κόλαση», «Βαβὲλ ἀσυντονισίας», «ὁλοκαύτωμα», «ἐξ ὕψους σωτηρία», «ὀργὴ θεοῦ», «θαύματα ποὺ ἔσωσαν», «πληγὲς τοῦ Φαραώ», «Παναγία» καὶ ὁλόκληρη ἡ φρασεολογία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀποτέλεσαν σχεδὸν ἀποκλειστικὰ τὸ λεξιλό- γιο τῶν πολιτικῶν, τῶν δημοσιογράφων, τῶν πυροσβεστῶν ἀλλὰ καὶ τῶν κοι- νῶν Ρωμιῶν, ὅταν ἀναφέρονταν καὶ χαρακτήριζαν τὸν ἐμπρησμὸ τῆς Ἑλλάδος. Ὑπῆρχαν ἐκπομπές, ρεπορτάζ, «παράθυρα», δηλώσεις καὶ ἄλλες ἐκφάνσεις τῆς ψυχικῆς δομῆς τῆς Ρωμιοσύνης, ἀπὸ τὴν κορυφὴ τῆς ἡγεσίας της μέχρι τὴν πρώ- τη τυχοῦσα γυναῖκα, ποὺ τῆς πρόσφεραν ἕνα μικρόφωνο, ποὺ νεκρανάσταιναν τρόπους σκέψης καὶ ἀντίληψης τῆς πραγματικότητας, ποὺ ἔβγαιναν ἄμεσα ἀπὸ τὴν Ἀνατολίτικη μεταφυσική, ποὺ ἔρχονταν ἀπὸ ἄλλες πρωτόγονες ἐποχὲς βαρ- βαρότητας, ὅπου κυριαρχοῦσαν ἡ θεοκρατικὴ φαντασίωση, ἡ ἀπόρριψη τῶν ἀνθρώπινων αἰτίων τῶν ἀποτυχιῶν καὶ τῶν συμβαινόντων, ἡ ἀναγωγή τους σὲ