ὕπαρξη τῶν ἀνθρώπων. «Ὁ ὄχλος φιλεῖ ἀπατᾶσθαι», ἔγραφε ὁ ἀγαπημένος μας παπποῦς Ἡράκλειτος. Ὁ ὄχλος, οἱ ἀφελεῖς εἶναι ἡ κυρίαρχη πλειοψηφία στὴ γῆ καὶ ἔχει ἀνάγκη νὰ αὐταπατᾶται. Αὐτὸς κάνει δουλειὲς καὶ ὑποχωρήσεις, γιὰ νὰ μπορέσῃ νὰ βρῇ χῶρο καὶ χρόνο ὁ σκεπτόμενος ἄνθρωπος νὰ προσφέρῃ τὶς σκέψεις του καὶ τὰ ἔργα του στὴν κοινωνία. Ἂς τοῦ ἐπιτρέψουμε νὰ παίζῃ μὲ χάντρες καὶ πλαστικὰ κουκλάκια, ἀφοῦ αὐτὸ τὸν ἠρεμεῖ. Ἂς μὴν πάρουμε ρόλο ἱεραπόστολου στὴ Νότια Ἀμερική. («Αὐτό, ποὺ πιστεύω ἐγώ, εἶναι τὸ βέλτιστο γιὰ σένα»!) Πιστεύω, πὼς ὁ φανατισμὸς εἶναι ἡ ἰσχυρότερη βλάβη, ποὺ προκαλοῦμε οἰκειοθελῶς στὸν ἐγκέφαλό μας. Βλάπτει πρωτίστως ἐμᾶς καὶ κατόπιν τοὺς ὑποτιθέμενους ἀντιπάλους μας. Τὸ κείμενο, στὴν ἱστοσελίδα ποὺ διαβάσατε, καὶ ἔγινε αἰτία τῆς ἐπιστολῆς σας, θυμίζει χριστιανικῶς σκεπτόμενο συγγραφέα ἢ ὀπαδὸ κάποιας θύρας. Ὁπότε θεωρῶ ὅτι εἶναι ἀνάξιο προσοχῆς, ἀλλὰ εἶναι εὐχάριστο, ὅτι ἔγινε αἰτία γιὰ διάλογο καὶ ἐπιχειρήματα. Ἂν κάποιος νοιώθῃ ἀσφάλεια μέσα σ’ ἕνα μαντρί, δὲν μποροῦμε νὰ τὸν ἐμποδίσουμε, νὰ τὸν πείσουμε, νὰ τὸν κατακρίνουμε, γιατί νοιώθει ἔτσι. Εἶναι ὅμως προτιμώτερο ἕνα μαντρί, ὅπου «ἐπικρατεῖ κάποιο κλῖμα ἐλευθερίας καὶ ποὺ ἀφήνει περιθώρια, γιὰ νὰ ἀναπτυχθῇ ἡ Φιλοσοφία καὶ ὁ Πολιτισμός», παρὰ κάποιο φανατισμένο, μίζερο, ποὺ βλάπτει σοβαρὰ τὴν ὑγεία. Οὐδέποτε κατεγράφη ἐπιθετικὸ γεγονὸς Ἑλλήνων λόγῳ ἀρχαίου θρησκεύματος. Ἡ παρουσία τῶν θεΐσκων εἶναι μόνιμη καὶ ἀδιάλειπτη στὴν Ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου. Ἀντικαθίστανται ἁπλῶς ἀπὸ νέους θεΐσκους. Συμπίπτουν ἐνίοτε μὲ κατάπτωση τοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τῶν Γραμμάτων. Μὲ κατάπτωση καὶ ἐκμηδένιση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Γιὰ ποιό λόγο νὰ γίνῃ ἀντικατάσταση θεῶν, ὅταν ὑπάρχουν! Εἶναι ἐπιθυμητοὶ οἱ θεοί, ποὺ μποροῦμε νὰ τοὺς πολεμήσουμε, νὰ τοὺς ἀμφισβητήσουμε, νὰ τοὺς ἀποκαθηλώσουμε, χωρὶς νὰ κινδυνεύουμε νὰ μᾶς κάψουν καὶ νὰ μᾶς διαμελίσουν. Θεοὶ ἐλευθερίας! Μὲ ἐκτίμηση Μαίρη Στολτίδου Δῆμος Λευκῶν, Σέρρες Ἡ ταύτιση τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας μὲ τὸν δογματισμὸ Κύριε Λάμπρου, Στὸ τεῦχος Μαΐου τοῦ περιοδικοῦ σας –ποὺ πρώτη φορὰ ἦρθα σὲ ἐπαφὴ μ’ αὐτό– εἶδα μὲ ἀποτροπιασμὸ τὴν ἱεροσυλία μὲ δράστη τὸν Ἑβραιοχριστιανισμὸ ἐπὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος καὶ Πολιτισμοῦ. Ὅμως νὰ γίνω σαφής: Ἡ χρησιμοποίηση δομικοῦ ὑλικοῦ, παρμένου ἀπὸ τὸν Παρθενῶνα καὶ ἄλλα ἱερά, εἶναι πολυσήμαντη: 1) Κατίσχυση ἐπὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. 2) Ἔλλει- ψη οἱωνδήποτε ἀνακλαστικῶν ἀπὸ τοὺς «Ἕλληνες», ποὺ χορεύουν ἐπὶ τοῦ πτώματος τῆς ἑλληνικῆς «μήτρας», ποὺ ἐγέννησε αὐτὸν τὸν μοναδικὸ παγκόσμιο πολιτισμό. 3) Συμπαιγνία τῶν ἑλληναράδων τοῦ Πολιτειακοῦ (μας) Κατεστημένου μὲ τὸ ἑβραιοχριστιανικὸ ἱερατεῖο ἐνάντια σ’ ἕναν πολιτισμό, ποὺ λειτουργεῖ σὰν χρυσῆ ἁλυσίδα, μὲ τὴν ὁποία κρατᾷ δεμένους (καὶ χορεύει δίκην ἀρκούδας) αὐτοὺς τοὺς ἑλληνα- ὅτι οἱ «ἐκπρόσωποι» τοῦ Κυρίου ἐξαιροῦνται ἀπὸ τὴν «Θεία Χάρη» καὶ τὴ «Θεία Πρόνοια», ποὺ ἐπαγγέλλονται! Μήπως λοιπὸν ἡ πολυδιαφημιζόμενη ἀπὸ ὅλο τὸ θρησκευτικὸ σύστημα «θαυματουργικὴ θεραπεία» τελικὰ εἶναι μία προσπάθεια νὰ ἀπαξιωθῇ καὶ νὰ ἐξοστρακισθῇ ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη, νὰ μειωθῇ ἡ ἀναγνώριση τῆς προσπάθειας τοῦ γιατροῦ, ποὺ δίνει συνεχῆ μάχη καὶ διαρκῆ ἀγῶνα γιὰ τὸν συνάνθρωπο, νὰ σκιασθοῦν τὰ ἐπιτεύγματα τοῦ ἰατρικοῦ κόσμου, γιὰ νὰ προτείνωνται εὐκολώτερα (γιὰ εὐνόητους λόγους) καὶ νὰ ἐπικρατοῦν στὸ ἀνυποψίαστο ποίμνιο ἄλλες, δῆθεν καλύτερες καὶ πιὸ ἀποτελεσματικές, δῆθεν ἄμεσες καὶ αὐτόματες, μορφὲς θεραπείας; Γιατί, ἂν δὲν ἰσχύῃ αὐτό, τότε γιατί ὅλοι οἱ «ἐκλεκτοὶ τοῦ Ὑψίστου» μὲ σπουδὴ καὶ δέος καταφεύγουν στὴ δύσκολη στιγμὴ στὰ καλύτερα νοσοκομεῖα (ἀντὶ στὰ μοναστήρια «θαυματουργῶν ἁγίων», στὰ ὁποῖα κατευθύνουν τοὺς πιστούς) καὶ μὲ ἀγωνία περιμένουν τὰ ἀνακοινωθέντα τῶν ἰατρικῶν συμβουλίων καὶ ἀπὸ τὰ ἔμπειρα καὶ ‣ ΔΑΥΛΟΣ 306, Ὀκτώβριος 2007  21315