ὕπαρξη τῶν ἀνθρώπων. «Ὁ ὄχλος φιλεῖ ἀπα- τᾶσθαι», ἔγραφε ὁ ἀγαπημένος μας παπποῦς Ἡράκλειτος. Ὁ ὄχλος, οἱ ἀφελεῖς εἶναι ἡ κυρίαρχη πλειο- ψηφία στὴ γῆ καὶ ἔχει ἀνάγκη νὰ αὐταπατᾶται. Αὐτὸς κάνει δουλειὲς καὶ ὑποχωρήσεις, γιὰ νὰ μπορέσῃ νὰ βρῇ χῶρο καὶ χρόνο ὁ σκεπτόμενος ἄνθρωπος νὰ προσφέρῃ τὶς σκέψεις του καὶ τὰ ἔργα του στὴν κοινωνία. Ἂς τοῦ ἐπιτρέψουμε νὰ παίζῃ μὲ χάντρες καὶ πλαστικὰ κουκλάκια, ἀφοῦ αὐτὸ τὸν ἠρεμεῖ. Ἂς μὴν πάρουμε ρόλο ἱε- ραπόστολου στὴ Νότια Ἀμερική. («Αὐτό, ποὺ πι- στεύω ἐγώ, εἶναι τὸ βέλτιστο γιὰ σένα»!) Πιστεύω, πὼς ὁ φανατισμὸς εἶναι ἡ ἰσχυρότε- ρη βλάβη, ποὺ προκαλοῦμε οἰκειοθελῶς στὸν ἐγ- κέφαλό μας. Βλάπτει πρωτίστως ἐμᾶς καὶ κατό- πιν τοὺς ὑποτιθέμενους ἀντιπάλους μας. Τὸ κεί- μενο, στὴν ἱστοσελίδα ποὺ διαβάσατε, καὶ ἔγινε αἰτία τῆς ἐπιστολῆς σας, θυμίζει χριστιανικῶς σκεπτόμενο συγγραφέα ἢ ὀπαδὸ κάποιας θύ- ρας. Ὁπότε θεωρῶ ὅτι εἶναι ἀνάξιο προσοχῆς, ἀλλὰ εἶναι εὐχάριστο, ὅτι ἔγινε αἰτία γιὰ διάλο- γο καὶ ἐπιχειρήματα. Ἂν κάποιος νοιώθῃ ἀσφάλεια μέσα σ’ ἕνα μαντρί, δὲν μποροῦμε νὰ τὸν ἐμποδίσουμε, νὰ τὸν πείσουμε, νὰ τὸν κατακρίνουμε, γιατί νοι- ώθει ἔτσι. Εἶναι ὅμως προτιμώτερο ἕνα μαντρί, ὅπου «ἐπικρατεῖ κάποιο κλῖμα ἐλευθερίας καὶ ποὺ ἀφήνει περιθώρια, γιὰ νὰ ἀναπτυχθῇ ἡ Φιλο- σοφία καὶ ὁ Πολιτισμός», παρὰ κάποιο φανα- τισμένο, μίζερο, ποὺ βλάπτει σοβαρὰ τὴν ὑγεία. Οὐδέποτε κατεγράφη ἐπιθετικὸ γεγονὸς Ἑλλή- νων λόγῳ ἀρχαίου θρησκεύματος. Ἡ παρουσία τῶν θεΐσκων εἶναι μόνιμη καὶ ἀδιάλειπτη στὴν Ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου. Ἀντι- καθίστανται ἁπλῶς ἀπὸ νέους θεΐσκους. Συμπίπτουν ἐνίοτε μὲ κατάπτωση τοῦ Πολιτι- σμοῦ καὶ τῶν Γραμμάτων. Μὲ κατάπτωση καὶ ἐκμηδένιση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Γιὰ ποιό λόγο νὰ γίνῃ ἀντικατάσταση θεῶν, ὅταν ὑπάρχουν! Εἶναι ἐπιθυμητοὶ οἱ θεοί, ποὺ μποροῦμε νὰ τοὺς πολεμήσουμε, νὰ τοὺς ἀμφισβητήσουμε, νὰ τοὺς ἀποκαθηλώσουμε, χωρὶς νὰ κινδυνεύ- ουμε νὰ μᾶς κάψουν καὶ νὰ μᾶς διαμελίσουν. Θεοὶ ἐλευθερίας! Μὲ ἐκτίμηση Μαίρη Στολτίδου Δῆμος Λευκῶν, Σέρρες Ἡ ταύτιση τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας μὲ τὸν δογματισμὸ Κύριε Λάμπρου, Στὸ τεῦχος Μαΐου τοῦ περιοδικοῦ σας –ποὺ πρώτη φορὰ ἦρθα σὲ ἐπαφὴ μ’ αὐτό– εἶδα μὲ ἀποτροπιασμὸ τὴν ἱεροσυλία μὲ δράστη τὸν Ἑβραιοχριστιανισμὸ ἐπὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύ- ματος καὶ Πολιτισμοῦ. Ὅμως νὰ γίνω σαφής: Ἡ χρησιμοποίηση δομικοῦ ὑλικοῦ, παρμένου ἀπὸ τὸν Παρθενῶνα καὶ ἄλλα ἱερά, εἶναι πολυσήμαν- τη: 1) Κατίσχυση ἐπὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. 2) Ἔλλει- ψη οἱωνδήποτε ἀνακλαστικῶν ἀπὸ τοὺς «Ἕλλη- νες», ποὺ χορεύουν ἐπὶ τοῦ πτώματος τῆς ἑλλη- νικῆς «μήτρας», ποὺ ἐγέννησε αὐτὸν τὸν μονα- δικὸ παγκόσμιο πολιτισμό. 3) Συμπαιγνία τῶν ἑλληναράδων τοῦ Πολιτειακοῦ (μας) Κατεστη- μένου μὲ τὸ ἑβραιοχριστιανικὸ ἱερατεῖο ἐνάν- τια σ’ ἕναν πολιτισμό, ποὺ λειτουργεῖ σὰν χρυ- σῆ ἁλυσίδα, μὲ τὴν ὁποία κρατᾷ δεμένους (καὶ χορεύει δίκην ἀρκούδας) αὐτοὺς τοὺς ἑλληνα- ὅτι οἱ «ἐκπρόσωποι» τοῦ Κυρίου ἐξαιροῦνται ἀπὸ τὴν «Θεία Χάρη» καὶ τὴ «Θεία Πρόνοια», ποὺ ἐπαγγέλλονται! Μήπως λοιπὸν ἡ πολυδιαφημιζόμενη ἀπὸ ὅλο τὸ θρησκευτικὸ σύστημα «θαυματουρ- γικὴ θεραπεία» τελικὰ εἶναι μία προσπάθεια νὰ ἀπαξιωθῇ καὶ νὰ ἐξοστρακισθῇ ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη, νὰ μειωθῇ ἡ ἀναγνώριση τῆς προσπάθειας τοῦ γιατροῦ, ποὺ δίνει συνεχῆ μάχη καὶ διαρκῆ ἀγῶνα γιὰ τὸν συνάνθρωπο, νὰ σκιασθοῦν τὰ ἐπιτεύγματα τοῦ ἰατρικοῦ κόσμου, γιὰ νὰ προτείνωνται εὐκολώτερα (γιὰ εὐνόητους λόγους) καὶ νὰ ἐπικρατοῦν στὸ ἀνυποψίαστο ποίμνιο ἄλλες, δῆθεν καλύτερες καὶ πιὸ ἀποτελεσμα- τικές, δῆθεν ἄμεσες καὶ αὐτόματες, μορφὲς θεραπείας; Γιατί, ἂν δὲν ἰσχύῃ αὐτό, τότε γιατί ὅλοι οἱ «ἐκλεκτοὶ τοῦ Ὑψίστου» μὲ σπουδὴ καὶ δέος καταφεύγουν στὴ δύσκολη στιγμὴ στὰ καλύτερα νοσοκομεῖα (ἀντὶ στὰ μοναστή- ρια «θαυματουργῶν ἁγίων», στὰ ὁποῖα κατευθύνουν τοὺς πιστούς) καὶ μὲ ἀγωνία περιμένουν τὰ ἀνακοινωθέντα τῶν ἰατρικῶν συμβουλίων καὶ ἀπὸ τὰ ἔμπειρα καὶ ‣ ΔΑΥΛΟΣ 306, Ὀκτώβριος 2007  21315