Κα τὰ τὰ τε λευ ταῖ α τριά ντα χρό νια μὲ εἰ δι κοὺς νό μους, ποὺ ἔ φτεια ξαν οἱ ρω μαίι κες κυ βερ νή σεις, ἔ δω σαν τὸ πρά σι νο φῶς σὲ δι ά φο ρους «δα σο φά γους», νὰ οἰ κοπε δο ποι ή σουν τὰ δά ση τῆς χώ ρας μας. Ἡ Ἀτ τι κὴ ἀ πο τέ λε σε καὶ πά λι τὸ κόκ κι νο πα νὶ γιὰ τοὺς δα σο τρο μο κρά τες. Ἀ π’ τοὺς ἐ πί δο ξους Ὁ μητροπολίτης εἶπε, μνη στῆ ρες δὲν θὰ μπο ροῦ σε νὰ λεί πῃ καὶ ἡ Ἑλ λα δι κὴ Ἐκ κλη σί α, ποὺ τὰ τε λευ ταῖα χρό νια ἔ χει ἀ νοί ξει πό λεὅτι πρόκειται γιὰ μο δι εκ δι κή σε ων μὲ τὸ κρά τος ἀλ λὰ καὶ μὲ τοὺς πο λί τες. κοινωφελὲς ἔργο, Στὸν Κα ρέ α ἡ Ἑλ λα δι κὴ Ἐκ κλη σί α ἐ πω φθαλ μι οῦ σε καὶ τοῦ ἀπήντησα, ἐ δῶ καὶ και ρὸ τὸ κομ μά τι δά σους ποὺ κά η κε. Συγ κε κριμέ να πρὶν ἀ π’ τὴν ἀρ ρώ στειά του ὁ κ. Χρι στό δου λος ὅτι τὸ μεγαλύτερο ἀ να κοί νω νε τὴν δη μι ουρ γί α τοῦ Συ νο δι κοῦ Με γά ρου, κοινωφελὲς ἔργο ποὺ θὰ κα τα σκευ α ζό ταν μέ σα στὸ δά σος τοῦ Κα ρέ α. εἶναι αὐτό, ποὺ μᾶς Τὸ Μέ γα ρο θὰ πε ρι στοι χι ζό ταν καὶ ἀ πὸ ἄλ λα κτή ρια, ὅ πως βι βλι ο θῆ κες, ξε νῶ νες, γρα φεῖ α, κέν τρα πλη ρο φοἔχει δώσει ἡ Φύση, ρι κῆς, δι οι κη τι κὰ κτή ρια καὶ θὰ ἀ πο τε λοῦ σε ἕ να εἶ δος κι αὐτὸ εἶναι τὸ βουνό. ἐκ κλη σι α στι κῆς πο λι τεί ας, ἕ να νέ ο Ὀρ θό δο ξο Βα τι κα νὸ Ἕνα μῆνα μετὰ τὸ δί πλα ἀ π’ τὸ κέν τρο τῆς Ἀ θή νας. Ὁ Δή μαρ χος Και σα ρια νῆς Σπύ ρος Τζό κας τὴν 25η κομμάτι τοῦ δάσους Ἰ ου λί ου δή λω σε στὴν ἐ φη με ρί δα «Με τρό» γιὰ τὸ θέ μα ποὺ διεκδικοῦσε αὐ τό: «Ἡ Μη τρό πο λη ἔ χει πά ρει ἄ δεια, γιὰ νὰ χτί σῃ ἡ Ἐκκλησία κάηκε. ἕ να κτή ριο πε ρί που 800 τ.μ., ποὺ θὰ δι α θέ τῃ ξε νῶ νες, ΤΟ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑ ΤΩΝ ΕΜΠΡΗΣΜΩΝ ὰ ἀ πα ρά μιλ λης ὀ μορ φιᾶς ἑλ λη νι κὰ δά ση καί γον ται ἀ λύπη τα, ἡ ζω ὴ χω ρὶς ὀ ξυ γό νο φθί νει καὶ κα ταρ γεῖ ται, καὶ συ νε πῶς ὁ ἐμ πρη σμὸς εἶ ναι τε τε λε σμέ νο ἔγ κλη μα καὶ ὄ χι ἀ μέ λεια, ὅ πως ἐ πι μέ νουν τὰ ἀ νό η τα σπο τά κια στὴν Τηλεό ρα ση, προ σπα θῶν τας νὰ κα τα στή σουν ἐ μᾶς ἐ νό χους, ξέ ρον τας κα λὰ ὅ τι δὲν εἴ μα στε ἐ μεῖς. Λό γῳ τῆς ἀ τι μω ρη σί ας ὅ μως οἱ ἐμ πρη στὲς δροῦν ἀ νε νό χλη τοι καί, ὅ πο τε συλ λαμ βά νον ται κά ποι οι ὕ ποπτοι, γιὰ ἀ νε ξή γη τους λό γους ἀ φή νον ται ἀ μέ σως ἐ λεύ θε ροι. Ποι ός φταίει λοι πόν; Ὁ μό νος ἐμ πρη στὴς εἶ ναι ἡ ἐμ πο ρευ μα το ποί η ση τῶν δα σῶν καὶ ἡ προ σα γω γή τους στὴν ἀ γο ρὰ ἀ πὸ τὴν ἐ ξου σί α, ποὺ μὲ ἐ πί ση μες τρο πο λο γί ες πυ ρο δο τεῖ τοὺς ἐμ πρη στές! Τὰ δά ση δὲν ἀ νή κουν σὲ καμ- 21320  ΔΑΥΛΟΣ 306, Ὀκτώβριος 2007