Ç ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΗΜΕΡΑ: ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΝΘΕΙ, ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΣΧΕΙ Δύ ο «Ἰ ου στι νιά νειοι» νό μοι ἐν ἔ τει 1985! «Δὲν ὑ πάρ χει τε λευ ταία λέ ξη γιὰ τὰ πράγμα τα... Ἡ Φι λο σο φί α δὲν ἔ χει ἄλ λα ὅ ρια ἀ πὸ τὴν ἴ δια τὴν ἀ που σί α ἱ κα νο ποι ή σε ως.» (Γκ. Μαρ σέλ, «Με τα φυ σι κὸ Ἡ με ρο λό γιο».) ν ζη τά ω ἀ πὸ τὸν φι λο σο φι κὸ λογι σμὸ ἕ να γνω στι κὸ συλ λη πτὸ πε ρι ε χό με νο, ἂν ζη τά ω γνώ ση..., ἂν ζη τά ω τε χνι κὲς συν τα γὲς γιὰ τὰ πάν τα, ἀν τὶ νὰ ζη τά ω τὴν ἱ κανό τη τα νὰ ἀν τλῶ ὑ πο στα σια κὰ τὴ ζω ή μου..., ἂν ζη τά ω ψυ χο θε ρα πευ τι κὲς ὑ πο δεί ξεις, ἀν τὶ νὰ ζη τά ω τὴν ἐ λευ θε ρί α νἆμαι ὁ ἑαυτός μου, τότε ἡ Φιλοσοφία μὲ πα ρα τά ει στὴ μέ ση τοῦ δρό μου. «Ἡ Φι λο σο φί α ἔ χει τὸν λό γο της μό νον ἐ κεῖ, ὅ που δὲν τὰ κα τα φέρ νουν πιὰ ἡ γνώ ση καὶ ἡ τε χνι κή. Ἡ Φι λο σο φί α ξέ ρει νὰ δεί χνῃ, ὄ χι νὰ δί νῃ. Ἡ κί νη σή της πά ει μα ζὶ μὲ τὶς ἀ κτῖ νες τοῦ Ἥ λιου, ποὺ εἶ ναι ταγ μέ νες νὰ φω τί ζουν. Ἡ δου λειὰ τῆς Φι λο σο φί ας δὲν εἶ ναι νὰ πα ρά γῃ...» (Κὰρλ Γιά σπερς, «Ὑ πο στα σια κὴ Φι λο σο φί α».) Ἕ να ἀ πὸ τὰ κύ ρια χα ρα κτη ρι στι κὰ τοῦ φι λο σό φου εἶ ναι, ὅ τι δὲν μπο ρεῖ νὰ συ νυ πάρ ξῃ εἰ ρη νι κὰ μὲ τὸ πε ρι βάλ λον του. Ὁ φι λό σο φος –κι ἂν στὴν ἴ δια του τὴ ζω ὴ δὲν εἶ ναι πα ρὰ ἕ νας πρᾶος ἀ κα δη μα ϊ κός, ποὺ δεί χνει ἀ δι ά φο ρος γιὰ τὶς ὑ ποθέ σεις τοῦ κό σμου– εἶ ναι ὑ πο χρε ω μέ νος νὰ ἀ να τρέ πῃ, νὰ δια σπᾷ, νὰ κα τα στρέ φῃ, νὰ ἀ πε λευ θε ρώ νῃ, νὰ ἀ φή νῃ τὸν κα θα ρὸ ἀ έ ρα νὰ ἔρ χε ται ἀ π’ ἔ ξω. 21352  ΔΑΥΛΟΣ 306, Ὀκτώβριος 2007