Ç ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΗΜΕΡΑ: ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΝΘΕΙ, ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΑΣΧΕΙ Δύο «Ἰουστινιάνειοι» νόμοι ἐν ἔτει 1985! «Δὲν ὑπάρχει τελευταία λέξη γιὰ τὰ πράγ- ματα... Ἡ Φιλοσοφία δὲν ἔχει ἄλλα ὅρια ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἀπουσία ἱκανοποιήσεως.» (Γκ. Μαρσέλ, «Μεταφυσικὸ Ἡμερολόγιο».) ν ζητάω ἀπὸ τὸν φιλοσοφικὸ λο- γισμὸ ἕνα γνωστικὸ συλληπτὸ περιεχόμενο, ἂν ζητάω γνώση..., ἂν ζητάω τεχνικὲς συνταγὲς γιὰ τὰ πάντα, ἀντὶ νὰ ζητάω τὴν ἱκα- νότητα νὰ ἀντλῶ ὑποστασιακὰ τὴ ζωή μου..., ἂν ζητάω ψυχοθεραπευτικὲς ὑποδείξεις, ἀντὶ νὰ ζητάω τὴν ἐλευθερία νἆμαι ὁ ἑαυτός μου, τότε ἡ Φιλοσοφία μὲ παρατάει στὴ μέση τοῦ δρόμου. «Ἡ Φιλοσοφία ἔχει τὸν λόγο της μόνον ἐκεῖ, ὅπου δὲν τὰ καταφέρνουν πιὰ ἡ γνώση καὶ ἡ τεχνική. Ἡ Φιλοσοφία ξέρει νὰ δείχνῃ, ὄχι νὰ δίνῃ. Ἡ κίνησή της πάει μαζὶ μὲ τὶς ἀκτῖνες τοῦ Ἥλιου, ποὺ εἶναι ταγμένες νὰ φωτίζουν. Ἡ δουλειὰ τῆς Φιλοσοφίας δὲν εἶναι νὰ παράγῃ...» (Κὰρλ Γιάσπερς, «Ὑποστασιακὴ Φιλοσοφία».) Ἕνα ἀπὸ τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ τοῦ φιλοσόφου εἶναι, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ συνυπάρξῃ εἰρηνικὰ μὲ τὸ περιβάλλον του. Ὁ φιλόσοφος –κι ἂν στὴν ἴδια του τὴ ζωὴ δὲν εἶναι παρὰ ἕνας πρᾶος ἀκαδημαϊκός, ποὺ δείχνει ἀδιάφορος γιὰ τὶς ὑπο- θέσεις τοῦ κόσμου– εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἀνατρέπῃ, νὰ διασπᾷ, νὰ καταστρέφῃ, νὰ ἀπελευθερώνῃ, νὰ ἀφήνῃ τὸν καθαρὸ ἀέρα νὰ ἔρχεται ἀπ’ ἔξω. 21352  ΔΑΥΛΟΣ 306, Ὀκτώβριος 2007