«ΔΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΥΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟΝ ΟΥΚ ΑΝ ΕΜΒΑΙΗΣ» Ἡ νο σταλ γι κὴ μί μη ση σκο τώ νει τὴ δη μι ουρ γι κό τη τα α τὰ πό σον εἶ ναι ἐ φι κτὸ νὰ γνω ρί σου με, πῶς ἦ ταν «πραγ ματι κά» ἡ ἀρ χαί α Ἑλ λά δα, σὰν νὰ ἐ πρό κει το γιὰ μί α στα τι κὴ εἰ κό να, ποὺ κά πο τε θὰ κα τα φέ ρου με νὰ τὴν ἀ να πα ρα στήσου με μὲ ἀ κρί βεια καὶ νὰ τὴν με λε τή σου με μὲ τὴν ἡ συ χί α μας; Νο μί ζω, ὅ τι καὶ οἱ ἴ διοι οἱ ἀρ χαῖ οι θὰ μᾶς ἀ πέ τρε παν ἀ πὸ κά τι τέ τοι ο. Θὰ μᾶς ἔ λε γαν ἴ σως νὰ χρη σι μο ποι ή σου με μὲ γό νι μο τρόπο τὴ σκέ ψη τους καὶ ὄ χι νὰ τοὺς ἀν τι γρά ψου με. Καμ μιὰ ἐ πο χὴ δὲν μπο ρεῖ νὰ «γνω ρί σῃ» κά ποι α προ γε νέ στε ρη. Μπο ρεῖ μό νο νὰ τὴν ἀν τι λη φθῇ μὲ πε ρισ σό τε ρο ἢ λι γώ τε ρο ἐ ποι κο δο μη τι κὸ τρό πο. Μιὰ προ σπά θεια μι μη τι κῆς –«ἀ π’ εὐ θεί ας»– σύν δε σης μὲ τὴν ἀρ χαί α (τὴν «ἀ λη θι νή») Ἑλ λά δα, ποὺ πα ρα βλέ πει ὡς ἁ πλοῦς με σά ζον τες –λι γώ τε ρο ἢ πε ρισ σό τε ρο πι στοὺς στὸ «πρω τότυ πο»– ὅ σους τὴ δι έ σω σαν μέ σα στοὺς αἰ ῶ νες, εἶ ναι χί μαι ρα. Πρέ πει νὰ βροῦ με, πῶς ἔ χουν σή με ρα τὰ πράγ μα τα καὶ νὰ βά λου με τὸ δι κό μας λι θα ρά κι, τὸ ὁ ποῖ ο μπο ρεῖ νὰ μὴν εἶ ναι ὁ ὀγ κό λι θος ποὺ ἔ βα λαν π.χ. οἱ ἀ να γεν νη τὲς ἢ οἱ δι α φω τι στές, ἂν ὅ μως ται ριά ξῃ ὅ πως πρέ πει στὸ ση μεῖ ο ποὺ πρέ πει, θὰ ἐ ξα σφα λί σῃ μί α κα λὴ συ νέ χεια στοὺς ἑ πό με νους. Αὐ τὸ προ ϋ πο θέ τει μί α δη μι ουρ γι κὴ ἀ νά γνω ση τῶν ἀρ χαί ων. Δὲν πρέ πει νὰ τοὺς κλεί σου με στὴ γυά λα σὰν ἕ να ἀ πο στει ρω μέ νο πρό τυ πο πρὸς μί μη ση. Ἡ κά θε ἐ πο χὴ ἔ χει τὶς δι κές της ἀ νάγ κες καὶ τὰ δι κά της προ βλή μα τα νὰ ξε πε ρά σῃ, καὶ οἱ ἀρ χαῖ οι θὰ ἔ φριτ ταν βλέ πον τας, ὅ τι πᾶ με νὰ τοὺς χρη σι μο ποι ή σου με σὰν ἑ τοι ματ ζί δι κη συντα γή, ἀ πὸ αὐ τὲς ποὺ οἱ ἴ διοι πο τὲ δὲν ἔ φτεια ξαν. Ἀ να φέ ρο μαι σὲ μί α δη μι ουρ γι κὴ ἀν τί λη ψη καὶ χρή ση τῶν ἀρ χαί ων, ποὺ νὰ ἀ παν τά ῃ ἱ κα νο ποι η τι κὰ στὰ προ βλή μα τα καὶ τὶς ἀ νάγ κες τῆς ἐ πο χῆς μας. Ἡ Ἑλ λη νι κὴ Σκέ ψη δὲν εἶ ναι κά τι ποὺ μπο ρεῖ νὰ «συν τη ρη θῇ». Ὅ ποι ος ἐ πι δι ώ ξῃ νὰ τὴν «συν τη ρή σῃ» θὰ γί νῃ γρα φι κός. Δὲν εἶ ναι δυ να τὸν νὰ ὑ πάρ ξουν «συν τη ρη τές» ἢ ἀν τι γρα φεῖς τῆς ἑλ λη νι κῆς κο σμο αν τί λη ψης. Ὅ ποι ος θε λή σῃ νὰ ἀ σχο λη θῇ σο βα ρὰ μα ζί της, θὰ πρέ πει ἀ ναγ κα στι κὰ νὰ τὴν ἀ νανε ώ σῃ, νὰ τὴν πά ῃ λί γο πιὸ πέ ρα. Ἀλ λι ῶς θὰ πά ῃ κόν τρα στὴν ἴ δια της τὴν φύ ση. Καὶ τό τε αὐ τὴ θὰ τὸν χλευά σῃ ρί χνον τάς τον στὴ γρα φι κό τη τα. Για τὶ δὲν μπο ρεῖς νὰ μπῇς δύο φο ρὲς στὸ ἴ διο πο τά μι. ΔΑΥΛΟΣ 306, Ὀκτώβριος 2007  21371