ΘΕΟΚΡΑΤΙΚΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ: Ç ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΥ ΛΟΓΟΥ «συλλογισμός» ὡς γνωστὸ εἶναι ἡ ἀνώτατη μορφὴ νοήσεως. Στὸ παρὸν πόνημα γίνεται μία προσπάθεια ἀπὸ τὸν συγγραφέα νὰ βρῇ μία ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα, ποὺ ἀπασχολεῖ ἐδῶ καὶ ἑκα- τονταετίες τοὺς Ἕλληνες. Πῶς ἔγινε δυνατὸν ἡ Ἑλλάς, ἡ ἀρχέ- γονη αὐτὴ πνευματικὴ δύναμη καὶ μητέρα τῆς ἀμφισβήτησης, νὰ ὑποταχθῇ σὲ ἕνα χαλδαϊκῆς καὶ ἰουδαϊκῆς προέλευσης φετίχ-ταμπού, ποὺ ἐκφράζει τὴν δεισιδαιμονία καὶ τὴν πνευματικὴ ἐκμηδένιση τοῦ ἀτόμου; Ὁ Λόγος κατὰ τοὺς ταγοὺς τοῦ Χριστιανισμοῦ, ποὺ παραμόρφωσαν ὑπὸ μορφὴ ὑπο- κλοπῶν τὰ πάντα, εἶναι ὁ ἐκτὸς τοῦ Σύμπαντος θεός, ὁ ὁποῖος ὑπῆρχε στὴν ἀρχὴ καὶ ἀπὸ αὐτὸν δημιουργήθηκαν τὰ πάντα. Ἡ ἀντίληψη αὐτή, σκόπιμα ἐσφαλμένη, δὲν συνδέει τὸν Λόγο μὲ τὴν Κοσμολογία, ἀλλὰ μὲ τὸ δόγμα τῆς δημιουργίας ἐκ τοῦ μηδενός. Ὁ κό- σμος καὶ ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκαν ex nihilo. Ἔτσι ἀντικαταστάθηκαν ἡ ἀϊδιότητα τοῦ κόσμου καὶ ἡ μετεμψύχωση μὲ τὴν προσωπικὴ ἀθανασία, δηλαδὴ μὲ φανταστικὲς ἀλήθειες(;) γιὰ τὴν ἀνανέωση καὶ τῆς «μεταφυσικῆς προβληματικῆς», τῆς «μεταφυσικῆς Ç ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΣΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ πὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγ. Κωνσταντίνου καὶ γιὰ πολλοὺς αἰῶνες μετὰ ἐκτελέστηκε ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς τεράστια ἐπιχείρηση παραχάρα- ξης τῶν ἀρχαίων κειμένων, ἐκείνων, ποὺ εἴτε εἶχαν διασωθῆ μέσῳ Ἀράβων εἴτε -γιὰ τοὺς δικούς τους λόγους- εἶχαν ἀποφασίσει νὰ διατηρήσουν. Ἡ ἐπιχείρηση αὐτὴ ὠργανώθηκε καλὰ κι ἔλαβε χώ- ρα μέσα στὰ μοναστήρια ἀπὸ ὅσους μοναχοὺς δὲν ἦταν τελείως ἀγράμματοι. Περιέκοπταν ὁλόκληρα ἐδάφια ἢ προτάσεις, ἀλλοίωναν λέξεις ἢ νοήματα καὶ -κυρίως- προσέθεταν δικά τους κείμενα. Βασική τους προσπάθειά τους ἦταν νὰ παρουσιάσουν, πὼς ἡ πορεία πρὸς τὸ Χριστιανισμὸ ἦταν δῆθεν ὁμαλή. ‣ ΔΑΥΛΟΣ 306, Ὀκτώβριος 2007  21379