ΕΝΑ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΔΙΩΓΜΟΥ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ Ἀπὸ τὴν ἀπρόσωπη μᾶζα τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας ἕως τὴν πολιτικοθρησκευτικὴ βυζαντινὴ ἐξουσία καὶ μέχρι σήμερα ν καὶ ἡ δομὴ τῆς κοινωνίας στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ἐπέτρεπε γενι- κὰ στὸ πρόσωπο –τὸν βιοτέχνη, τὸν κτηματία, τὸν ἐπιστήμονα, τὸν καλλιτέχνη, τὸν διανοού- μενο, τὸν φιλόσοφο- νὰ λειτουργοῦν καὶ νὰ ἐκφράζωνται σχετικὰ ἐλεύθερα, δὲν ἔλειψαν φαινόμενα κατατρεγμοῦ τῶν φιλοσόφων ἀπὸ τὴν ἀπρόσωπη μᾶζα, ἡ ὁποία τοὺς κατηγόρη- σε γιὰ ἀσέβεια, τοὺς ἐξώρισε, τοὺς φυλάκισε ἢ ἀκόμα σὲ ὡρισμένες περιπτώσεις τοὺς θανάτω- σε. Ἄλλωστε λόγῳ τοῦ μαζισμοῦ ἀκριβῶς καὶ τῆς ἐκμηδένισης τῆς προσωπικότητας ἀπὸ τὸν ἐξουσιασμὸ καὶ τὸ δογματισμὸ στὴν Ἀνατολὴ ἡ Φιλοσοφία δὲν ἄνθησε ποτέ. Μετὰ δὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἡ Φιλοσοφία, ποὺ χρησιμοποιεῖ αὐστηρὰ νόμους τῆς Λογικῆς κι ὄχι μεταφυσικὲς αὐθαιρεσίες, κρίθηκε ὡς ἄκρως ἐπικίνδυνη γιὰ τὸ ὑπὸ διαμόρφωση δόγ- μα κι ἐτέθη ὑπὸ ἄγριο διωγμό. Στὸ ἄρθρο αὐτὸ θὰ παρατεθοῦν περιπτώσεις διώξεων φιλοσόφων ἀπὸ τὴν ἀπρόσωπη τυφλὴ μᾶζα (ἀρχαία Ἑλλάδα) καὶ ἀπὸ τὸ πολιτικοθρη- σκευτικὸ ἐξουσιαστικὸ δόγμα (Χριστιανισμό). 21386  ΔΑΥΛΟΣ 306, Ὀκτώβριος 2007