ΕΥΖΩΝΑΣ « τὸ πιὸ με γα λό πρε πο ση μεῖ ο τῆς Πλα τεί ας Συν τάγ μα τος στὴν Ἀ θή να θὰ συναν τή σῃ κα νεὶς τὸ μνη μεῖ ο τοῦ Ἄ γνω στου Στρα τι ώ τη. Πά νω του δι α κρί νονται σκα λι σμέ να τὰ συγ κι νη τι κὰ λό για: “ΑΝΔΡΩΝ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΠΑΣΑ ΓΗ ΤΑΦΟΣ”. Ἐγ κάρ δια ἀ φι ε ρώ νω ἐ τοῦ το τὸ ποί η μα (σὲ με τά φρα ση Μα ρί ας Βαμ βα κί δου) στὸν Εὔ ζω να.» Τζουν γιὰν Χὶ (Ἡ κ. Τζουν γιὰν Χὶ εἶ ναι Κι νέ ζα νομικὸς καὶ ποι ή τρια, λά τρις τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ. Συ νέν τευ ξή της, ὅ που θὰ πα ρου σι ά ζε ται τὸ ἔρ γο της, θὰ δη μο σι ευ θῇ σὲ ἑ πό με νο τεῦ χος.) Εὔζωνα, ἄξιε πολεμιστή, ἔνδοξε πολεμιστή, τὸ ἡρωικό σου πνεῦμα στὸ κενοτάφιο ἐτοῦτο ζῇ· τὸ κεχαριτωμένο σου κορμὶ στὴ μάνα γῆ ἀναπαύεται ἐν εἰρήνῃ. Εὔζωνα, ὁ Ἄρης, θεὸς τοῦ πολέμου, εἶσαι. Παλαιόθεν σὲ γνωρίζουμε! Στοῦ Μαραθῶνα τὴ μάχη κατὰ τοῦ Πέρση· στὴ σύγχρονη τῆς Ἀνεξαρτησίας Ἐπανάσταση κατὰ τοῦ Ὀθωμανοῦ, μὲ λέοντα ὅμοιος, οἱ πολεμικὲς ἰαχές σου τοὺς αἰθέρες τράνταξαν, καὶ τὰ μάτια σου, θεριὰ ἀνήμερα, σπίθες πετοῦσαν! Εὔζωνα, τοῦ Ἀχιλλέα τ’ ἀθάνατο πνεῦμα εἶσαι, τοῦ πιότερου τρανοῦ κι ἀντρειωμένου στ’ ὁμηρικὸ ἔπος ἥρωα. Στὸ ἀνδρεῖο ὄνομά σου τρέμει ὅλη ἡ Γῆ. Ἡ ἀσπίδα σου ἡ δοξασμένη τὴν ψυχὴ τῆς Ἑλλάδας φυλάει γιὰ γενιές. Ἡ τόλμη κι ἡ γενναιοψυχία σου κάθε δεσποσύνης καρδιὰ κατέκτησαν. Εὔζωνα, ὁ Ἀδαμάντιος Κοραῆς εἶσαι, τοῦ Κινήματος τῆς Ἀνεξαρτησίας ὁ λύχνος. Ὁ σκεπτικισμός σου ὁ δριμὺς τὸν κοιμισμένο Ἑλληνισμὸ ἀφύπνισε. Τῆς Ἑλλάδας τὴ Μεγάλη Χάρτα σχεδίασες ἐκ νέου· Καὶ στοὺς συντοπίτες σου μὲ φωνὴ μεγαλειώδη ὑπέδειξες: «Ἰδεῖτε! Πανάρχαιαν ἱστορίαν ἔχομεν! Ὡραιοτάτη ἡ πατρίς μας! Πῶς δύναται εἰς τὸν ἐνάντιον ἡμετέρους παραδώσωμεν;!» ...Εὔζωνα, Πολεμιστὴ καὶ ἥρωα, ἐσύ, ποὺ τὸν Κολοκοτρώνη ἀκολούθησες· τῆς Ἑλλάδας σιδηροῦν ὀστό, καὶ χτισμένο μὲ σάρκα κι αἷμα ὀρειχάλκινο τεῖχος! Εὔζωνα, ἀνώνυμε στρατιώτη, ποὺ στὸν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο... ἔπεσες ὑπὲρ πατρίδας θυσιαζόμενος... Τὴν πνοή σου τὴν ὕστατη στὴν πανέμορφη τῆς Ἑλλάδας γῆ χάρισες. Εὔζωνα, ὥρα πολλὴ στὸ κενοτάφιό σου ἐμπρὸς στάθηκα· τὸ ἀγέρωχο κι ἀψεγάδιαστο κορμί σου νὰ χαζεύω. Τὰ δάκρυα νὰ συγκρατήσω δὲν κατώρθωσα. Ἄξιε πολεμιστή, Παλλικαριὰ ἑλληνική... Ὁ ξέ νος Τύ πος τῆς ἐ πο χῆς ἔ βλε πε τοὺς Ἕλ λη νες ἀ γω νι στὲς τοῦ ’40 ὡς συ νε χι στὲς τῆς ἀρ χαί ας Ἑλ λά δας κι ὄ χι τοῦ Βυ ζαν τί ου. Στὰ σκί τσα οἱ Ἕλ λη νες ἀ γω νι στὲς εἰ κο νί ζον ταν νὰ πο λε μοῦν συμ πα ρα στε κό με νοι ἀ πὸ ἀρ χαί ους Ἕλ λη νες ἥ ρω ες κι ὄ χι ἀ πὸ πρό σω πα τῆς Βυ ζαν τι νῆς Ἱ στο ρί ας. (Τὸ εἰ κο νι ζό με νο σκί τσο εἶ ναι ἀ πὸ τὸ λεύ κω μα τοῦ Τ. Ἀ θα να σιάδη: «Οἱ με γά λοι πό λε μοι τῆς Ἑλ λά δος», ἔκδ. «Κου μουν δου ρέ α», βλ. «Δ», τ. 296.)