ΕΥΖΩΝΑΣ « τὸ πιὸ μεγαλόπρεπο σημεῖο τῆς Πλατείας Συντάγματος στὴν Ἀθήνα θὰ συ- ναντήσῃ κανεὶς τὸ μνημεῖο τοῦ Ἄγνωστου Στρατιώτη. Πάνω του διακρίνον- ται σκαλισμένα τὰ συγκινητικὰ λόγια: “ΑΝΔΡΩΝ ΕΠΙΦΑΝΩΝ ΠΑΣΑ ΓΗ ΤΑΦΟΣ”. Ἐγκάρδια ἀφιερώνω ἐτοῦτο τὸ ποίημα (σὲ μετάφραση Μαρίας Βαμβακίδου) στὸν Εὔζωνα.» Τζουνγιὰν Χὶ (Ἡ κ. Τζουνγιὰν Χὶ εἶναι Κινέζα νομικὸς καὶ ποιήτρια, λάτρις τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Συνέντευξή της, ὅπου θὰ παρουσιάζεται τὸ ἔργο της, θὰ δημοσιευθῇ σὲ ἑπόμενο τεῦχος.) Εὔζωνα, ἄξιε πολεμιστή, ἔνδοξε πολεμιστή, τὸ ἡρωικό σου πνεῦμα στὸ κενοτάφιο ἐτοῦτο ζῇ· τὸ κεχαριτωμένο σου κορμὶ στὴ μάνα γῆ ἀναπαύεται ἐν εἰρήνῃ. Εὔζωνα, ὁ Ἄρης, θεὸς τοῦ πολέμου, εἶσαι. Παλαιόθεν σὲ γνωρίζουμε! Στοῦ Μαραθῶνα τὴ μάχη κατὰ τοῦ Πέρση· στὴ σύγχρονη τῆς Ἀνεξαρτησίας Ἐπανάσταση κατὰ τοῦ Ὀθωμανοῦ, μὲ λέοντα ὅμοιος, οἱ πολεμικὲς ἰαχές σου τοὺς αἰθέρες τράνταξαν, Ὁ σκεπτικισμός σου ὁ δριμὺς τὸν κοιμισμένο Ἑλληνισμὸ ἀφύπνισε. Τῆς Ἑλλάδας τὴ Μεγάλη Χάρτα σχεδίασες ἐκ νέου· Καὶ στοὺς συντοπίτες σου μὲ φωνὴ μεγαλειώδη ὑπέδειξες: «Ἰδεῖτε! Πανάρχαιαν ἱστορίαν ἔχομεν! Ὡραιοτάτη ἡ πατρίς μας! Πῶς δύναται εἰς τὸν ἐνάντιον ἡμετέρους παραδώσωμεν;!» ...Εὔζωνα, Πολεμιστὴ καὶ ἥρωα, ἐσύ, ποὺ τὸν Κολοκοτρώνη ἀκολούθησες· τῆς Ἑλλάδας σιδηροῦν ὀστό, καὶ χτισμένο μὲ σάρκα κι αἷμα καὶ τὰ μάτια σου, θεριὰ ἀνήμερα, ὀρειχάλκινο τεῖχος! σπίθες πετοῦσαν! Εὔζωνα, τοῦ Ἀχιλλέα τ’ ἀθάνατο πνεῦμα εἶσαι, τοῦ πιότερου τρανοῦ κι ἀντρειωμένου στ’ ὁμηρικὸ ἔπος ἥρωα. Στὸ ἀνδρεῖο ὄνομά σου τρέμει ὅλη ἡ Γῆ. Ἡ ἀσπίδα σου ἡ δοξασμένη τὴν ψυχὴ τῆς Ἑλλάδας φυλάει γιὰ γενιές. Ἡ τόλμη κι ἡ γενναιοψυχία σου κάθε δεσποσύνης καρδιὰ κατέκτησαν. Εὔζωνα, ἀνώνυμε στρατιώτη, ποὺ στὸν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο... ἔπεσες ὑπὲρ πατρίδας θυσιαζόμενος... Τὴν πνοή σου τὴν ὕστατη στὴν πανέμορφη τῆς Ἑλλάδας γῆ χάρισες. Εὔζωνα, ὥρα πολλὴ στὸ κενοτάφιό σου ἐμπρὸς στάθηκα· τὸ ἀγέρωχο κι ἀψεγάδιαστο κορμί σου νὰ χαζεύω. Εὔζωνα, ὁ Ἀδαμάντιος Κοραῆς εἶσαι, τοῦ Κινήματος τῆς Ἀνεξαρτησίας ὁ λύχνος. Τὰ δάκρυα νὰ συγκρατήσω δὲν κατώρθωσα. Ἄξιε πολεμιστή, Παλλικαριὰ ἑλληνική... Ὁ ξένος Τύπος τῆς ἐποχῆς ἔβλεπε τοὺς Ἕλληνες ἀγωνιστὲς τοῦ ’40 ὡς συνεχιστὲς τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας κι ὄχι τοῦ Βυζαντίου. Στὰ σκίτσα οἱ Ἕλληνες ἀγωνιστὲς εἰκονίζονταν νὰ πολεμοῦν συμπαραστεκόμενοι ἀπὸ ἀρχαίους Ἕλληνες ἥρωες κι ὄχι ἀπὸ πρόσωπα τῆς Βυζαντινῆς Ἱστορίας. (Τὸ εἰκονιζόμενο σκίτσο εἶναι ἀπὸ τὸ λεύκωμα τοῦ Τ. Ἀθανασιά- δη: «Οἱ μεγάλοι πόλεμοι τῆς Ἑλλάδος», ἔκδ. «Κουμουνδουρέα», βλ. «Δ», τ. 296.)