Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Γ. ΚΑΝΑΡΑΚΗΣ, Ἡ συμβολὴ τῆς Ἑλληνικῆς στὴν Ἀγγλικὴ Γλῶσσα Ἕ να ση μαν τι κὸ κε νὸ στὴν ἑλ λη νι κὴ βι βλι ο γρα φί α γιὰ τὴν εὐ ερ γε τι κὴ ἐ πί δρα ση τῆς Ἑλ λη νι κῆς Γλώσ σας στὴ δι α μόρ φω ση τῆς σύγ χρο νης Ἀγ γλι κῆς κα λύ φθη κε μὲ τὸ ἐ πιστη μο νι κὸ ἔρ γο τοῦ κα θη γη τῆ Γι ώρ γου Κα να ρά κη τοῦ αὐ στρα λια νοῦ Πα νε πι στη μί ου Charles Sturt τοῦ Bathurst τῆς Νέ ας Νό τιας Οὐ αλ λί ας μὲ τίτ λο: «Δι α γλωσ σι κὲς ἐ πι δράσεις στὴν Ἀγ γλι κὴ καὶ ἡ συμ βο λὴ τῆς Ἑλ λη νι κῆς Γλώσ σας», ἐκ δό σεις Γρη γό ρη, Ἀ θή να 2005, σελ. 348. Τὸ εὐ α νά γνω στο τοῦ το ἔρ γο ἀ πο δει κνύ ει τὴ γό νι μη δι α γλωσ σι κὴ ἐ πα φή, ποὺ εἶ χε καὶ ἔ χει ἡ Ἀγ γλι κὴ Γλῶσ σα μὲ τὴν ἀ στεί ρευ τη πη γὴ τῆς Ἑλ λη νι κῆς καὶ κα τὰ πό σο καὶ πῶς τὴν ἀ να δό μη σε καὶ τὴν ἔ κα νε ἱ κα νὴ νὰ θε ω ρῆ ται σή με ρα μί α παγ κό σμια γλῶσ σα, ἴ σως μὲ τὸ πλου σι ό τε ρο λε ξι λό γιo, μὲ πνευ μα τι κὴ εὐ λυ γι σί α καὶ πλού σιο πα ρα γω γι κὸ ἀ πό θεμα νὰ κα λύ πτῃ τὶς ση με ρι νὲς καὶ μελ λον τι κές της ἀ νάγ κες. Ὁ συγ γρα φέ ας ταυ τό χρο να ἀ νέ δει ξε τὴν ἱ κα νό τη τα τῆς ση με ρι νῆς μας Ἑλ λη νι κῆς Γλώσ σας νὰ ἀ πο δί δῃ πλου σι ο πά ρο χα ὅ λες τὶς σύγ χρο νες ἀ παι τή σεις καὶ ἀ πο χρώ σεις ἔκ φρα σης καὶ λει τουρ γί ας μό νο μὲ τὰ δι κά της πα νάρ χαι α –ἀλ λὰ καὶ νέ α– γλωσ σι κά, πα ρα γω γι κὰ καὶ συν τα κτι κὰ ὑ λι κά. Ἐ νῷ ὁ συγ γρα φέ ας ἀ να φέ ρε ται σὲ Ἀρ χαί α, Με σαιω νι κή, Βυ ζαν τι νὴ καὶ Νέ α Ἑλ λη νι κὴ Γλῶσ σα, καὶ πῶς ἡ Ἀγ γλι κὴ γο νι μο ποι ή θη κε πλούσια ἀ πὸ αὐ τὲς στὸ διά βα τῶν αἰ ώ νων, σ’ ὅ λο του τὸ ἔρ γο δὲν ὑ πάρ χει οὔ τε ἕ να πα ράδειγ μα λέ ξης, ποὺ μπῆ κε στὴν Ἀγ γλι κὴ καὶ δὲν εἶ ναι ζων τα νὴ στὴ ση με ρι νή μας γλῶσσα. Ὁ συγ γρα φέ ας, ἐ νῷ μι λά ει γιὰ τὴ συμ βο λὴ τῆς Ἑλ λη νι κῆς Γλώσ σας στὴ δι α μόρ φωση καὶ ἐ ξέ λι ξη τῆς Ἀγ γλι κῆς, ταυ τό χρο να κα τα δει κνύ ει τὴ δύ να μη τῆς Ἑλ λη νι κῆς ὄ χι μόνο μὲ αὐ τὰ ποὺ ἔ δω σε στὴν Ἀγ γλι κή, ἀλ λὰ καὶ μὲ αὐ τὰ ποὺ κα τέ χει ἡ ἴ δια σή με ρα ἀ πὸ τὰ πα νάρ χαι α χρό νια. Ἐ νῷ ἕ νας Ἄγ γλος τοῦ 1066 δὲν θὰ μπο ροῦ σε νὰ κα τα λά βῃ σχεδὸν τί πο τε ἀ πὸ τὴ ση με ρι νὴ Ἀγ γλι κή, ἕ νας Ἕλ λη νας τοῦ 21ου αἰ ῶ να σχε δὸν κα τα νο εῖ ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ἱ τῆς ἑ βραι ο χρι στι α νι κῆς κουλ τού ρας λέ νε, ὅ τι δὲν ἔ χ ο με ἐ θνι κὴ ταυ τό τη τα, ὅ τι μι μού με θα τὴν Εὐ ρώ πη, καὶ ὅ τι ἡ γε νιὰ τοῦ Με σο πο λέ μου ἔ δω σε ταυ τό τη τα, ποὺ ἀ κό μα δὲν ἔ χο με ἀ φο μοι ώ σει καὶ πά ει λέ γον τας. Μο νά-ζυ γὰ δι κά τους. Τσι μου διὰ γιὰ τὴν Ἑλ λη νι κὴ Ἀρ χαι ό τη τα. Βέ βαι α τὸ ἐ χθρι κὸ Βυ ζάν τιο, ὅ μοι α καὶ ἡ Τουρ κο κρα τία, με τὰ τὸ 1821 μᾶς ἄ φησαν κα τα με σὶς τῆς Εὐ ρώ πης, ὅ που ὁ Χρι στι α νι σμὸς εἶχε κα τα σπα ρά ξει τὴν ὅ ποι α Ἀ να γέν νη ση, φέρ νον τάς την στὰ μέ τρα του. Ἀ πὸ τὸ «Ἓν τὸ Ὅ λον» τῶν Ἰ ώ νων φιλο σό φων καὶ τὴν ἄ φθα στη Τέ χνη στὸν ὠ φε μι λι σμὸ τοῦ Ἰ ου δα ϊ σμοῦ: ὕ λη-πνεῦ μα (χρῆ μα-θε ός). Πα ρ’ ὅ λα ταῦ τα ἡ ὑ πέ ρο χη ψυ χὴ τοῦ ἄ θε ου Δη μο τι κοῦ Τρα γου διοῦ ‣ 21410  ΔΑΥΛΟΣ 306, Ὀκτώβριος 2007