Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Γ. ΚΑΝΑΡΑΚΗΣ, Ἡ συμβολὴ τῆς Ἑλληνικῆς στὴν Ἀγγλικὴ Γλῶσσα Ἕνα σημαντικὸ κενὸ στὴν ἑλληνικὴ βιβλιογραφία γιὰ τὴν εὐεργετικὴ ἐπίδραση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας στὴ διαμόρφωση τῆς σύγχρονης Ἀγγλικῆς καλύφθηκε μὲ τὸ ἐπι- στημονικὸ ἔργο τοῦ καθηγητῆ Γιώργου Καναράκη τοῦ αὐστραλιανοῦ Πανεπιστημίου Charles Sturt τοῦ Bathurst τῆς Νέας Νότιας Οὐαλλίας μὲ τίτλο: «Διαγλωσσικὲς ἐπιδρά- σεις στὴν Ἀγγλικὴ καὶ ἡ συμβολὴ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας», ἐκδόσεις Γρηγόρη, Ἀθήνα 2005, σελ. 348. Τὸ εὐανάγνωστο τοῦτο ἔργο ἀποδεικνύει τὴ γόνιμη διαγλωσσικὴ ἐπαφή, ποὺ εἶχε καὶ ἔχει ἡ Ἀγγλικὴ Γλῶσσα μὲ τὴν ἀστείρευτη πηγὴ τῆς Ἑλληνικῆς καὶ κατὰ πόσο καὶ πῶς τὴν ἀναδόμησε καὶ τὴν ἔκανε ἱκανὴ νὰ θεωρῆται σήμερα μία παγκόσμια γλῶσσα, ἴσως μὲ τὸ πλουσιότερο λεξιλόγιo, μὲ πνευματικὴ εὐλυγισία καὶ πλούσιο παραγωγικὸ ἀπόθε- μα νὰ καλύπτῃ τὶς σημερινὲς καὶ μελλοντικές της ἀνάγκες. Ὁ συγγραφέας ταυτόχρονα ἀνέδειξε τὴν ἱκανότητα τῆς σημερινῆς μας Ἑλληνικῆς Γλώσσας νὰ ἀποδίδῃ πλουσιοπάροχα ὅλες τὶς σύγχρονες ἀπαιτήσεις καὶ ἀποχρώσεις ἔκφρασης καὶ λειτουργίας μόνο μὲ τὰ δικά της πανάρχαια –ἀλλὰ καὶ νέα– γλωσσικά, παραγωγικὰ καὶ συντακτικὰ ὑλικά. Ἐνῷ ὁ συγγραφέας ἀναφέρεται σὲ Ἀρχαία, Μεσαι- ωνική, Βυζαντινὴ καὶ Νέα Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, καὶ πῶς ἡ Ἀγγλικὴ γονιμοποιήθηκε πλού- σια ἀπὸ αὐτὲς στὸ διάβα τῶν αἰώνων, σ’ ὅλο του τὸ ἔργο δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα παρά- δειγμα λέξης, ποὺ μπῆκε στὴν Ἀγγλικὴ καὶ δὲν εἶναι ζωντανὴ στὴ σημερινή μας γλῶσ- σα. Ὁ συγγραφέας, ἐνῷ μιλάει γιὰ τὴ συμβολὴ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας στὴ διαμόρφω- ση καὶ ἐξέλιξη τῆς Ἀγγλικῆς, ταυτόχρονα καταδεικνύει τὴ δύναμη τῆς Ἑλληνικῆς ὄχι μό- νο μὲ αὐτὰ ποὺ ἔδωσε στὴν Ἀγγλική, ἀλλὰ καὶ μὲ αὐτὰ ποὺ κατέχει ἡ ἴδια σήμερα ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια. Ἐνῷ ἕνας Ἄγγλος τοῦ 1066 δὲν θὰ μποροῦσε νὰ καταλάβῃ σχε- δὸν τίποτε ἀπὸ τὴ σημερινὴ Ἀγγλική, ἕνας Ἕλληνας τοῦ 21ου αἰῶνα σχεδὸν κατανοεῖ ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ἱ τῆς ἑβραιοχριστιανικῆς κουλτούρας λένε, ὅτι δὲν ἔχομε ἐθνικὴ ταυτότητα, ὅτι μιμούμεθα τὴν Εὐρώπη, καὶ ὅτι ἡ γενιὰ τοῦ Μεσοπολέμου ἔδωσε ταυτότητα, ποὺ ἀκόμα δὲν ἔχομε ἀφομοιώσει καὶ πάει λέγοντας. Μονά-ζυγὰ δικά τους. Τσιμουδιὰ γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα. Βέβαια τὸ ἐχθρικὸ Βυζάντιο, ὅμοια καὶ ἡ Τουρκοκρατία, μετὰ τὸ 1821 μᾶς ἄφη- σαν καταμεσὶς τῆς Εὐρώπης, ὅπου ὁ Χριστιανισμὸς εἶχε κατασπαράξει τὴν ὅποια Ἀναγέννηση, φέρνοντάς την στὰ μέτρα του. Ἀπὸ τὸ «Ἓν τὸ Ὅλον» τῶν Ἰώνων φι- λοσόφων καὶ τὴν ἄφθαστη Τέχνη στὸν ὠφεμιλισμὸ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ: ὕλη-πνεῦμα (χρῆμα-θεός). Παρ’ ὅλα ταῦτα ἡ ὑπέροχη ψυχὴ τοῦ ἄθεου Δημοτικοῦ Τραγουδιοῦ ‣ 21410  ΔΑΥΛΟΣ 306, Ὀκτώβριος 2007