ΕΝΑ ΣΚΙΡΤΗΜΑ ΖΩΗΣ ά ποι α ἀ νά σα ζω ῆς φαί νε ται ὅτι ἀρ χί ζει νὰ δι α πνέ ῃ τὸν νε κρὸν αὐ τὸ τό πο. Εἶ ναι ἡ ἀ νά σα ἐ κεί νων ποὺ βρί σκον ται σὲ κῶ μα, ἀλλὰ δι α τη ροῦν τὶς ὀρ γα νι κές τους λει τουρ γί ες· ποὺ πνευ μα τι κὰ ἔ χουν πέ σει σὲ ὕ πνω ση, ἀλ λὰ σω μα τι κὰ πα ρα μέ νουν ἐν ζωῇ. Ἀ να φέ ρο μαι στὶς πρό σφα τες βου λευ τι κὲς ἐ κλο γές, στὶς ὁ ποῖ ες ση μει ώ θη κε σα φὴς ἄρ νη ση τυ φλῆς ὑ πο τα γῆς σ’ ἕ ναν βα ρὺ καὶ χον δρο ει δῆ ἐ ξου σια σμὸ καὶ σὲ μί α ἀ πο πνι κτι κὴ καὶ χρο νία τά ξη ἰ δε ῶν, προ σώ πων καὶ πραγ μά των, ποὺ ἕ ως τώ ρα ἢ δὲν ἀμ φι σβη τεῖ το ἤ, τὸ χει ρό τε ρο, ἐ νο μι μο ποιεῖ το ἀ πὸ τὴν ψῆφο αὐ τῶν ποὺ τὴν ὑ φί σταν το, ἔ στω καὶ ἂν πλή ρω ναν βα ρὺ τί μη μα, ἠ θι κὸ καὶ κοι νω νι κο οι κο νο μι κό, γι’ αὐ τήν. Μό νο ἕ νας συ νει δη τὸς στό χος ὑ πῆρ χε στὴν ἄρ νη ση τῶν ἐκλογῶν τοῦ 2007: Αὐτὸς ἦταν τὸ πρω τό γο νο κα θε στὼς τῆς Κρυ πτο δυ να στεί ας, μιᾶς πα ρά ξε νης μορ φῆς ὁ λο κλη ρω τι σμοῦ καὶ τυ ραν νί ας, πρω το φα νέ ρω της στὰ χρο νι κὰ τῶν πο λι τι κῶν κα θε στώ των, στὴν ὁ ποί α μιὰ κά στα οἰ κο γε νει ῶν ἐπὶ σει ρὰ γε νε ῶν ἐ ξου σί α ζε μὲ τοὺς γό νους της ἐ ξ αἵ μα τος ἢ ἐ ξ ἀγ χι στεί ας τὴν Ἑλ λά δα κα τὰ δι α δο χήν, χω ρὶς ἡ ὁ λο φά νε ρη αὐ τή, ὅ σο καὶ ὑ βρι στι κὴ γιὰ ἕ ναν λα ό, πο λι τι κὴ ἐ κτρο πὴ ὄ χι μό νο νὰ μὴν συ νει δη το ποι ῆ ται ἀ πὸ τοὺς ἐ ξου σι α ζό με νους, ἀλλὰ οὔτε κἂν νὰ κα ταγ γέλ λε ται καὶ νὰ ὑ φί στα ται ἔ στω στοι χει ώ δη πο λι τι κὴ κρι τι κή. (Τὴν ἀνατομία τῆς πα ρά δο ξης αὐ τῆς κρα τού σας... «τά ξης οἰ κο γε νειῶν καὶ προ σώ πων» ἔ χου με ἐπιχειρήσει στὸ τεῦ χος 295 τοῦ «Δ» (Ὀκτώβριος 2006), στὸ ση μεί ω μα μὲ τίτ λο «Τὸ πολίτευμα τῆς κρυπτο-δυναστείας καὶ τὸ ψευδοδίλημμα τῆς συμμετοχῆς».) Τὸ ἐ κλο γι κὸ ἀ πο τέ λε σμα καὶ ὅ σα σχε τι κὰ ἐ λέ χθη σαν γιὰ πρώ τη φο ρὰ δη μο σί ᾳ, πρὸ καὶ με τὰ τὶς ἐ κλο γές, δεί χνουν σχε δόν, ὅ τι ἕ νας ἀ ριθ μὸς ἐ ξουσια ζο μέ νων ἐμ μέ σως πλὴν σα φῶς ἐ στρά φη ἐ πι θε τι κὰ ἐ ναν τί ον τῆς Κρυ πτο δυνα στεί ας. * * * λ λὰ ἂν ἡ ἐ πι θε τι κὴ αὐ τὴ στρο φὴ ἀ πο τε λῇ πράγ μα τι ἕ να σκίρ τη μα ζω ῆς μέ σα στὴν πο λι τι κὴ νέ κρα τῆς ση με ρι νῆς Ἑλ λά δος, μπο ρεῖ ἆ ρα γε νὰ θε ω ρη θῇ καὶ ὡς ἀ φύ πνι ση ἀ πὸ τὸ κῶ μα, ὡς ἔ κρη ξη πο λι τι κῆς συ νεί δη σης, τέ τοι α ποὺ πο λι τι κὰ νὰ με τα φρά ζε ται σὲ ἔ ξο δο ἀ πὸ τὴ νέ κρα τοῦ ἐ ξου σια σμοῦ καὶ σὲ ἐ πανα φο ρὰ στὴν ζω ή, τὴν πο λι τι κὴ ζω ή; Ἡ Ἱ στο ρί α λέ ει κα τη γο ρη μα τι κά, ὅ τι οἱ ἔ ξο δοι ἀ πὸ τὴν ἱ στο ρι κὴ ἀ φα σί α δὲν προ ῆλ θαν πο τὲ ἀ πὸ τὴν κα τάρ γη ση κά ποι ων προ σώ πων