ΕΝΑ ΣΚΙΡΤΗΜΑ ΖΩΗΣ άποια ἀνάσα ζωῆς φαίνεται ὅτι ἀρχίζει νὰ διαπνέῃ τὸν νεκρὸν αὐτὸ τόπο. Εἶναι ἡ ἀνάσα ἐκείνων ποὺ βρίσκονται σὲ κῶμα, ἀλ- λὰ διατηροῦν τὶς ὀργανικές τους λειτουργίες· ποὺ πνευματικὰ ἔχουν πέσει σὲ ὕπνωση, ἀλλὰ σωματικὰ παραμένουν ἐν ζωῇ. Ἀναφέρομαι στὶς πρόσφατες βουλευτικὲς ἐκλογές, στὶς ὁποῖες σημειώθηκε σαφὴς ἄρνηση τυφλῆς ὑποταγῆς σ’ ἕναν βαρὺ καὶ χονδροειδῆ ἐξουσιασμὸ καὶ σὲ μία ἀποπνικτικὴ καὶ χρονία τάξη ἰδεῶν, προσώπων καὶ πραγμάτων, ποὺ ἕως τώρα ἢ δὲν ἀμφισβητεῖτο ἤ, τὸ χειρότερο, ἐνομιμοποι- εῖτο ἀπὸ τὴν ψῆφο αὐτῶν ποὺ τὴν ὑφίσταντο, ἔστω καὶ ἂν πλήρωναν βαρὺ τίμημα, ἠθικὸ καὶ κοινωνικοοικονομικό, γι’ αὐτήν. Μόνο ἕνας συνειδητὸς στόχος ὑπῆρχε στὴν ἄρνηση τῶν ἐκλογῶν τοῦ 2007: Αὐτὸς ἦταν τὸ πρωτόγονο καθεστὼς τῆς Κρυπτοδυναστείας, μιᾶς παράξενης μορφῆς ὁλοκληρωτισμοῦ καὶ τυραννίας, πρωτοφανέρωτης στὰ χρονικὰ τῶν πολιτικῶν καθεστώτων, στὴν ὁποία μιὰ κάστα οἰκογενειῶν ἐπὶ σειρὰ γενεῶν ἐξουσίαζε μὲ τοὺς γόνους της ἐξ αἵματος ἢ ἐξ ἀγχιστείας τὴν Ἑλλάδα κατὰ διαδοχήν, χωρὶς ἡ ὁλοφάνερη αὐτή, ὅσο καὶ ὑβριστικὴ γιὰ ἕναν λαό, πολιτικὴ ἐκτροπὴ ὄχι μόνο νὰ μὴν συνειδητοποιῆται ἀπὸ τοὺς ἐξουσιαζόμενους, ἀλ- λὰ οὔτε κἂν νὰ καταγγέλλεται καὶ νὰ ὑφίσταται ἔστω στοιχειώδη πολιτικὴ κριτική. (Τὴν ἀνατομία τῆς παράδοξης αὐτῆς κρατούσας... «τάξης οἰκογενει- ῶν καὶ προσώπων» ἔχουμε ἐπιχειρήσει στὸ τεῦχος 295 τοῦ «Δ» (Ὀκτώβριος 2006), στὸ σημείωμα μὲ τίτλο «Τὸ πολίτευμα τῆς κρυπτο-δυναστείας καὶ τὸ ψευδοδίλημμα τῆς συμμετοχῆς».) Τὸ ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα καὶ ὅσα σχετικὰ ἐλέχθησαν γιὰ πρώτη φορὰ δημοσίᾳ, πρὸ καὶ μετὰ τὶς ἐκλογές, δείχνουν σχεδόν, ὅτι ἕνας ἀριθμὸς ἐξου- σιαζομένων ἐμμέσως πλὴν σαφῶς ἐστράφη ἐπιθετικὰ ἐναντίον τῆς Κρυπτοδυ- ναστείας. * * * λλὰ ἂν ἡ ἐπιθετικὴ αὐτὴ στροφὴ ἀποτελῇ πράγματι ἕνα σκίρτημα ζωῆς μέσα στὴν πολιτικὴ νέκρα τῆς σημερινῆς Ἑλλάδος, μπορεῖ ἆραγε νὰ θεωρηθῇ καὶ ὡς ἀφύπνιση ἀπὸ τὸ κῶμα, ὡς ἔκρηξη πολιτικῆς συνείδησης, τέτοια ποὺ πολιτικὰ νὰ μεταφράζεται σὲ ἔξοδο ἀπὸ τὴ νέκρα τοῦ ἐξουσιασμοῦ καὶ σὲ ἐπαναφορὰ στὴν ζωή, τὴν πολιτικὴ ζωή; Ἡ Ἱστορία λέει κατηγορηματικά, ὅτι οἱ ἔξοδοι ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ ἀφασία δὲν προῆλθαν ποτὲ ἀπὸ τὴν κατάργηση κάποιων προσώπων