Θήβας» στρατηγούς, ὁ ὁποῖος ἀνεβασμένος στὰ κὸ παρελθόν μας. τείχη, ἕτοιμος νὰ εἰσορμήσῃ, σταμάτησε καὶ εἶ- πε: «Ποιός εἶμαι ἐγώ!» Ὁ κεραυνὸς τοῦ Διὸς ἔδωσε τέλος στὴν ὕβρη. Δὲν λέω νὰ κεραυνοβοληθῇ ὁ ζωγράφος, ὅμως καλὸ εἶναι νὰ βγάλουμε κάποια διδάγματα ἀπὸ τὸ μυθολογικὸ ἢ ἱστορι- Μὲ τιμὴ Τάκης Παρλαβάντζας Ζωγράφος-γλύπτης Σημείωση «Δ»: Φρονοῦμε ὅτι ἡ καλλιτεχνικὴ δημιουργία κρίνεται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο ἀπὸ τὴν αἰσθητικὴ ἀξία της, τὸ κάλλος, τὸ ὡραῖο ἀλλὰ καὶ τὸ πνευματικὸ μήνυμα τοῦ δημιουργήματος. Ὁ κ. Παρλαβάντζας ἐλάχιστα ἢ καθόλου δὲν ἀσχολεῖται στὴν ἐπιστολή του μὲ τὰ στοιχεῖα αὐτά, τὰ μόνα ποὺ ἀξιώνουν ἢ ἀπαξιώνουν κάθε ἔργο τέχνης. Πιθανῶς τοῦτο νὰ ὀφείλεται στὸ ὅτι δὲν γνωρίζει τὸ ἔργο τοῦ κρινόμενου. Ἡ ἔπαρση, οἱ ὅποιες ἄλλες ἀδυναμίες ἢ οἱ πολιτικὲς ἢ ἰδεολογικὲς ὑποκειμενικὲς ἀπόψεις ἑνὸς δημιουργοῦ ἀναφέρονται στὸν χαρακτῆρα του, ὅπως ἡ φοίτησή του σὲ διάφορες σχολὲς ἢ ἡ συμμετοχή του ὡς μέλους σὲ κάποιο συλλογικὸ ὄργανο, καὶ στὶς πεποιθήσεις του· καὶ οὔτε εἶναι οὔτε ὑπῆρξαν ποτὲ κριτήρια ἀξιολόγησης τῆς καλλιτεχνικῆς παραγωγῆς του. Ἀντίθετα, ἂν ὑπῆρξαν κάποτε (σὲ σκοτεινὲς πάντοτε ἐποχὲς πολιτικῆς ἢ θρησκευτικῆς ἀπολυταρχίας), ἀποτέλεσαν ὁπωσδήποτε τροχοπέδη ἢ ἐκτροπὴ στὴν ἐλεύθερη καλλιτεχνικὴ δημιουργία. Δημοσιεύσαμε ὅμως τὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ τοῦ διακεκριμένου ζωγράφου καὶ γλύπτη κ. Τ.Π. μὲ τὴν προσδοκία, ὅτι ἡ δημοσιότητα αὐτὴ ἴσως ἀποτελέσῃ ἀφετηρία γιὰ περαιτέρω οὐσιαστικώτερη συζήτηση ἢ κριτικὴ μὲ οὐσιαστικὸ (=καλλιτεχνικὸ ἐπὶ τοῦ προκειμένου) περιεχόμενο._Δ.Ι.Λ. Ἡ Ἐκκλησία διεκδικεῖ στρατόπεδο βάσει ὀθωμανικῶν ἐγγράφων Ἀγαπητὲ Δαυλέ, βιβαστικὴ πρόταση, καθ’ ὅσον ὁ Ὀρθόδοξος ἙλΤὸ στρατόπεδο, ὅπου βρίσκεται ἡ Ἀνωτάτη ληνικὸς Στρατὸς δὲν φαίνεται νὰ ἔχῃ ἀντίρρηση Διακλαδικὴ Σχολὴ Πολέμου στὴ Θεσσαλονίκη, εἴτε νὰ ἀποζημιώσῃ τὴν Ἐκκλησία εἴτε νὰ τῆς διεκδικεῖ ἡ Ἐκκλησία. Τὸ ἀπίστευτο εἶναι, ὅτι παραχωρήσῃ σὲ ἀντάλλαγμα ἔκταση παλαιοῦ οἱ ἐκκλησιαστικὲς διεκδικήσεις βασίζονται σὲ στρατοπέδου στὸ Πανόραμα, μιὰ ἀπὸ τὶς ἀκριὀθωμανικὰ ἔγγραφα, βάσει τῶν ὁποίων ὁ χῶρος βώτερες περιοχὲς τῆς Θεσσαλονίκης. εἶχε παραχωρηθῆ στὴν Ἐκκλησία πρὶν τὸ 1821. Μετὰ τιμῆς Παρὰ τὸ προφανῶς παράλογο τῆς ὑπόθεσης Κ.Δ. οἱ διεκδικήσεις φαίνεται νὰ καταλήγουν σὲ συμ- Στρατιωτικὸς δερμος ἀρχηγὸς Ζὶτλ ἀπευθύνεται στὸν πρόεδρο τῶν Η.Π.Α. Φραγκλῖνο Πὶρς (1853-1857): «Ὁ μεγάλος λευκὸς ἀρχηγὸς τῆς Οὐάσιγκτον θέλει ν’ ἀγοράσῃ τὴ γῆ μας. Συνοδεύει τὸ μήνυμά του μὲ λόγια καλῆς θέλησης καὶ φιλίας. Αὐτὸ εἶναι πολὺ εὐγενικὸ ἀπὸ μέρους του, ἂν καὶ ξέρουμε, ὅτι τὴν φιλία μας δὲν τὴ χρειάζεται καθόλου, θὰ μελετήσουμε ὅμως τὴν πρότασή του, γιατὶ ξέρουμε ὅτι, ἂν δὲν τοῦ πουλήσουμε τὴ γῆ μας, μπορεῖ νὰ ἔρθῃ νὰ τὴν πάρῃ μὲ τὰ ὅπλα. Ἀλλὰ πῶς μποροῦμε νὰ πουλήσουμε τὸν οὐρανὸ ἢ τὴ ζεστασιὰ τῆς γῆς; Δὲν εἶναι ἰδιοκτησία μας τὸ δροσοφτερούγισμα τοῦ ἀνέμου καὶ τὸ τρεμολάμπισμα τοῦ νεροῦ. Ἡ κάθε γωνιὰ τούτης τῆς γῆς εἶναι γιὰ μᾶς ἱερή. Ἡ κάθε ἀστραφτερὴ βελόνα τοῦ ἔλατου, τὸ κάθε συννεφάκι τῆς ὁμίχλης, ποὺ κρύβεται μέσα στὰ σκοτάδια τοῦ δάσους, τὸ κάθε ξέφωτο, τὸ κάθε βούισμα τοῦ ἐντόμου λογιάζονται ἱερὰ στὴ σκέψη τοῦ λαοῦ μας.» Δὲν εἶναι νὰ ἀπορῇ κανεὶς λοιπόν, γιατί οἱ κομιστὲς τοῦ «πολιτισμοῦ» καὶ τῆς «θρησκείας τῆς ἀγάπης» στὴν Ἀμερικὴ φρόντισαν νὰ τὴν ἐκκαθαρίσουν ἀπὸ τοὺς γηγενεῖς κατοίκους της. Μετὰ τιμῆς Ἀλέξανδρος Φιλίππου Ἀθήνα ΔΑΥΛΟΣ 307, Νοέμβριος 2007  21421