Θήβας» στρατηγούς, ὁ ὁποῖος ἀνεβασμένος στὰ τείχη, ἕτοιμος νὰ εἰσορμήσῃ, σταμάτησε καὶ εἶ- πε: «Ποιός εἶμαι ἐγώ!» Ὁ κεραυνὸς τοῦ Διὸς ἔδωσε τέλος στὴν ὕβρη. Δὲν λέω νὰ κεραυνοβο- ληθῇ ὁ ζωγράφος, ὅμως καλὸ εἶναι νὰ βγάλουμε κάποια διδάγματα ἀπὸ τὸ μυθολογικὸ ἢ ἱστορι- κὸ παρελθόν μας. Μὲ τιμὴ Τάκης Παρλαβάντζας Ζωγράφος-γλύπτης Σημείωση «Δ»: Φρονοῦμε ὅτι ἡ καλλιτεχνικὴ δημιουργία κρίνεται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο ἀπὸ τὴν αἰσθητικὴ ἀξία της, τὸ κάλλος, τὸ ὡραῖο ἀλλὰ καὶ τὸ πνευματικὸ μήνυμα τοῦ δημιουργήματος. Ὁ κ. Παρλαβάντζας ἐλάχιστα ἢ καθόλου δὲν ἀσχολεῖται στὴν ἐπιστολή του μὲ τὰ στοιχεῖα αὐτά, τὰ μό- να ποὺ ἀξιώνουν ἢ ἀπαξιώνουν κάθε ἔργο τέχνης. Πιθανῶς τοῦτο νὰ ὀφείλεται στὸ ὅτι δὲν γνω- ρίζει τὸ ἔργο τοῦ κρινόμενου. Ἡ ἔπαρση, οἱ ὅποιες ἄλλες ἀδυναμίες ἢ οἱ πολιτικὲς ἢ ἰδεολογικὲς ὑποκειμενικὲς ἀπόψεις ἑνὸς δημιουργοῦ ἀναφέρονται στὸν χαρακτῆρα του, ὅπως ἡ φοίτησή του σὲ διάφορες σχολὲς ἢ ἡ συμμετοχή του ὡς μέλους σὲ κάποιο συλλογικὸ ὄργανο, καὶ στὶς πεποι- θήσεις του· καὶ οὔτε εἶναι οὔτε ὑπῆρξαν ποτὲ κριτήρια ἀξιολόγησης τῆς καλλιτεχνικῆς παραγωγῆς του. Ἀντίθετα, ἂν ὑπῆρξαν κάποτε (σὲ σκοτεινὲς πάντοτε ἐποχὲς πολιτικῆς ἢ θρησκευτικῆς ἀπολυταρ- χίας), ἀποτέλεσαν ὁπωσδήποτε τροχοπέδη ἢ ἐκτροπὴ στὴν ἐλεύθερη καλλιτεχνικὴ δημιουργία. Δη- μοσιεύσαμε ὅμως τὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ τοῦ διακεκριμένου ζωγράφου καὶ γλύπτη κ. Τ.Π. μὲ τὴν προσ- δοκία, ὅτι ἡ δημοσιότητα αὐτὴ ἴσως ἀποτελέσῃ ἀφετηρία γιὰ περαιτέρω οὐσιαστικώτερη συζήτηση ἢ κριτικὴ μὲ οὐσιαστικὸ (=καλλιτεχνικὸ ἐπὶ τοῦ προκειμένου) περιεχόμενο._Δ.Ι.Λ. Ἡ Ἐκκλησία διεκδικεῖ στρατόπεδο βάσει ὀθωμανικῶν ἐγγράφων Ἀγαπητὲ Δαυλέ, Τὸ στρατόπεδο, ὅπου βρίσκεται ἡ Ἀνωτάτη Διακλαδικὴ Σχολὴ Πολέμου στὴ Θεσσαλονίκη, διεκδικεῖ ἡ Ἐκκλησία. Τὸ ἀπίστευτο εἶναι, ὅτι οἱ ἐκκλησιαστικὲς διεκδικήσεις βασίζονται σὲ ὀθωμανικὰ ἔγγραφα, βάσει τῶν ὁποίων ὁ χῶρος εἶχε παραχωρηθῆ στὴν Ἐκκλησία πρὶν τὸ 1821. Παρὰ τὸ προφανῶς παράλογο τῆς ὑπόθεσης οἱ διεκδικήσεις φαίνεται νὰ καταλήγουν σὲ συμ- βιβαστικὴ πρόταση, καθ’ ὅσον ὁ Ὀρθόδοξος Ἑλ- ληνικὸς Στρατὸς δὲν φαίνεται νὰ ἔχῃ ἀντίρρηση εἴτε νὰ ἀποζημιώσῃ τὴν Ἐκκλησία εἴτε νὰ τῆς παραχωρήσῃ σὲ ἀντάλλαγμα ἔκταση παλαιοῦ στρατοπέδου στὸ Πανόραμα, μιὰ ἀπὸ τὶς ἀκρι- βώτερες περιοχὲς τῆς Θεσσαλονίκης. Μετὰ τιμῆς Κ.Δ. Στρατιωτικὸς δερμος ἀρχηγὸς Ζὶτλ ἀπευθύνεται στὸν πρόεδρο τῶν Η.Π.Α. Φραγκλῖνο Πὶρς (1853-1857): «Ὁ μεγάλος λευκὸς ἀρχηγὸς τῆς Οὐάσιγκτον θέλει ν’ ἀγοράσῃ τὴ γῆ μας. Συνοδεύει τὸ μήνυμά του μὲ λόγια καλῆς θέλησης καὶ φιλίας. Αὐτὸ εἶναι πολὺ εὐγενικὸ ἀπὸ μέρους του, ἂν καὶ ξέρουμε, ὅτι τὴν φιλία μας δὲν τὴ χρειάζεται καθόλου, θὰ μελετήσουμε ὅμως τὴν πρότασή του, γιατὶ ξέρουμε ὅτι, ἂν δὲν τοῦ πουλήσουμε τὴ γῆ μας, μπορεῖ νὰ ἔρθῃ νὰ τὴν πάρῃ μὲ τὰ ὅπλα. Ἀλλὰ πῶς μποροῦμε νὰ πουλήσουμε τὸν οὐρανὸ ἢ τὴ ζεστασιὰ τῆς γῆς; Δὲν εἶναι ἰδιοκτησία μας τὸ δροσοφτερούγισμα τοῦ ἀνέμου καὶ τὸ τρεμολάμπισμα τοῦ νεροῦ. Ἡ κάθε γωνιὰ τούτης τῆς γῆς εἶναι γιὰ μᾶς ἱερή. Ἡ κάθε ἀστραφτερὴ βελόνα τοῦ ἔλατου, τὸ κάθε συννεφάκι τῆς ὁμίχλης, ποὺ κρύβεται μέσα στὰ σκοτάδια τοῦ δάσους, τὸ κάθε ξέφωτο, τὸ κάθε βούισμα τοῦ ἐντόμου λογιάζονται ἱερὰ στὴ σκέψη τοῦ λαοῦ μας.» Δὲν εἶναι νὰ ἀπορῇ κανεὶς λοιπόν, γιατί οἱ κομιστὲς τοῦ «πολιτισμοῦ» καὶ τῆς «θρη- σκείας τῆς ἀγάπης» στὴν Ἀμερικὴ φρόντισαν νὰ τὴν ἐκκαθαρίσουν ἀπὸ τοὺς γηγενεῖς κατοίκους της. Μετὰ τιμῆς Ἀλέξανδρος Φιλίππου Ἀθήνα ΔΑΥΛΟΣ 307, Νοέμβριος 2007  21421