«ΑΡ ΚΕΙ ΝΑ ΦΑΙ ΝΩΝ ΤΑΙ Ù ΡΑΙ Á» Ἡ νέα οἰκολογικὴ ταινία τοῦ Θ. Μαραγκοῦ δῶ καὶ σα ράν τα χρό νια δι ε ξά γε ται ἕ να ἀ δυ σώ πη τος πό λε μος. Οἱ γε ω πό νοι προ σπα θοῦν νὰ ἐ ξον τώ σουν τὰ μι κρό βια, ποὺ προ σβάλ λουν τὶς καλ λι έρ γει ες, μὲ καρκι νο γό να φυ το φάρ μα κα. Λί γο ἐν δι α φέ ρει, ἐ ὰν εἶ ναι ὑ γι ῆ αὐ τὰ ποὺ καλ λι ερ γοῦν ται· ἀρ κεῖ νὰ φαί νων ται ὡ ραῖ α. Τὰ μι κρό βια ὅ μως με ταλ λάσ σον ται καὶ γί νον ται πιὸ ἀν θε κτι κά. Τὰ βομ βαρ δί ζουν λοι πὸν μὲ νέ α πε ρισ σό τε ρο καρ κι νο γό να χη μι κά, μὲ ἀ πο τέ λε σμα, ἀν τὶ νὰ ψο φή σουν τὰ μι κρό βια, νὰ πε θαί νουν οἱ ἴ διοι, ποὺ ραν τί ζουν, κα θὼς κι οἱ ἀ νυ πο ψί α στοι κα τα να λω τές. Θὰ ἦ ταν ἄ δι κο βέ βαι α αὐ τὲς τὶς ἀν τι λή ψεις καὶ πρα κτι κὲς νὰ τὶς χρε ώ νου με μό νο στοὺς ἀ γρό τες. Τὸ «ἀρ κεῖ νὰ φαί νων ται ὡ ραῖα» ἀ π’ ἔ ξω κι ἀ πὸ μέ σα νὰ εἶ ναι σα πι σμέ να, μο λυ σμέ να καὶ δη λη τη ρι α σμέ να ἀ φο ρᾷ σὲ παν τὸς εἴ δους προϊ όν τα. Ἡ ἐ ξα πά τη ση τοῦ κα τα να λω τῆ, ὁ ὁ ποῖ ος ἀ γο ρά ζει τὸ θά να το μὲ ὡ ραῖ ο πε ρι τύ λιγ μα, ἔ χει ἀ να χθῆ σὲ «ἐ πι στή μη» στὴν ἀν θρώ πι νη κοι νω νί α σή με ρα. Αὐ τὸ εἶ ναι τὸ βα σι κὸ θέ μα τῆς τε λευ ταί ας ται νί ας-«ντο κυ μαν ταίρ» τῆς τε τραλο γί ας τοῦ Θό δω ρου Μα ραγ κοῦ, ποὺ ξε κί νη σε τὸ 1973 μὲ τὸ «Λά βε τε θέ σεις», συ νε χί στη κε μὲ τὸ «Φι λια τρά, ἰ δι αί τε ρη πα τρί δα» τὸ 2000, τὸ «Ὁ θε ὸς εἶ ναι ἀ ό ρα τος, για τὶ εἶ ναι μι κρο σκο πι κός» τὸ 2004 καὶ ὁ λο κλη ρώ νε ται τώ ρα μὲ τὸ «Ἀρ κεῖ νὰ φαί νων ται ὡ ραῖ α». Ἡ νέ α ται νί α δὲν ἔ χει ἀ πο κλει στι κὰ οἰ κο λο γι κὸ πε ρι ε χό με νο, ὅ πως μὲ μιὰ πρώ τη μα τιὰ φαί νε ται. Μὲ ἐ πί κεν τρο τὴ γε νέ τει ρά του, τὰ Φι λια τρὰ Μεσ ση νί ας, κα θὼς καὶ προ σω πι κά του βι ώ μα τα ὁ σκη νο θέ της ἐκ θέ τει προ βλή μα τα, ποὺ ταλα νί ζουν τὸν τε λευ ταῖ ο αἰ ῶ να ὁ λό κλη ρη τὴν Ἑλ λά δα (θε ο κρα τί α, ἀ στυ φι λί α, ρω μι ο συ νι σμὸς κ.λπ.) μὲ κρι τι κὴ μα τιὰ καὶ καυ στι κό –κι ἐ νί ο τε αὐ το σαρ κα στικό– χι οῦ μορ.