ΤΟ «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» ΟΠΩΣ ΟΝΤΩΣ ΕΓΙΝΕ ί εἶ ναι τὸ Πο λυ τε χνεῖ ο τε λι κά; Τί σή μαι νε στὴν πραγ μα τι κό τητα αὐ τὴ ἡ συγ κέν τρω ση, ποὺ πάν τα πα ρου σι ά ζε ται σὰν ἐ θνι κὴ ἐ ξέ γερ ση; Ἁ πλᾶ οἱ νέ οι τῆς ἐ πο χῆς ἀ νέ λα βαν νὰ ξε πλύ νουν τὴν «ντρο πή» τῶν με γά λων πο λι τι κῶν ἀν δρῶν, ποὺ πι ά στη καν στὸν ὕ πνο χω ρὶς νὰ ἀν τι στα θοῦν κα θό λου, οὔ τε νὰ κά νουν «κίχ», τὴν βρα δυ ὰ ποὺ ἐ πε βλή θη ἡ δι κτα το ρί α. Πρὸς ἄρ σιν πα ρε ξη γή σε ων ἀ να φε ρό μα στε στὴν δι κτα το ρί α τῶν συν ταγ μα ταρ χῶν, ὄ χι τὴν ση με ρι νὴ Κοινο βου λευ τι κὴ καὶ Οἰ κο γε νει ο κρα τι κὴ Δι κτα το ρί α, τὴν ὁ ποί α ὀ νο μά ζου με «Δη μο κρα τί α». Πρὶν ἀ παν τή σου με στὸ τί εἶ ναι τὸ Πο λυ τε χνεῖ ο, ἂς ἀ να φερ θοῦ με στὸ ἄ ρι στα στημέ νο σκη νι κὸ τῆς προ-πο λυ τε χνεια κῆς ἐ πο χῆς: Ἀ πὸ τὸ 1963 κυ ρια ρχεῖ στὴν Ἑλ λά δα ἡ δυ να μι κὴ τοῦ πε ζο δρο μί ου μὲ κα θη με ρι νὲς αἱ μα τη ρὲς συγ κρού σεις, ἀ γε φύ ρω τα χά σμα τα καὶ συν θή μα τα τοῦ τύ που «Ποῦ εἶ ναι ἕ νας λο χί ας νὰ μᾶς σώ σῃ;». Τὸν Νοέμ βριο τοῦ 1966 ἐ κλέ γε ται πρω θυ πουρ γὸς ὁ πε ρί φη μος «Γέ ρος τῆς Δη μο κρα τί ας» Γ. Πα παν δρέ ου μὲ πρω το φα νῆ πλει ο ψη φί α, ποὺ ξε περ νά ει τὸ 53%, ἀλ λὰ οἱ «ἀν τίπα λες» δυ νά μεις ρί χνον ται στὴν μά χη, γιὰ νὰ τὸν ἀ να τρέ ψουν. Ὁ πρω θυ πουρ γὸς πα ραι τεῖ ται, προ κη ρύσ σον ται ἐ κλο γές, οἱ δημοσκοπήσεις φέ ρουν τὸν «Γέ ρο» καὶ πά λι θρι αμ βευ τὴ μὲ 55%, ὅ μως στὸ κε νὸ ποὺ με σο λα βεῖ ὁ Στρα τὸς ἐ ξα πο λύ ει τὰ τεθω ρα κι σμέ να καὶ ἀ να λαμ βά νει τὴν δι α κυ βέρ νη ση τῆς χώ ρας. Πρὸς τὰ χα ρά μα τα τῆς 21ης Ἀ πρι λί ου 1967 ἕ νας τρο μαγ μέ νος στρα τι ώ της εἰ σβάλ λει ἀ πὸ τὸ πα ρά θυ ρο στὸ σπί τι τοῦ πα ραι τη θέν τος πρω θυ πουρ γοῦ τῆς Ἑλ λά δος Π. Κα νελ λό που λου, προ τεί νει τὸ ὅ πλο καὶ τοῦ ἀ να κοι νώ νει: «Κύ ρι ε πρω θυ πουρ γέ, συλ λαμ βά νε σθε!». Ἐ κεί νη τὴν στιγ μὴ ἡ Δη μο κρα τί α δὲν ἡτ τή θη κε, για τὶ μί α ἧτ τα προ ϋ πο θέ τει μά χη. Ἡ δη μο κρα τί α κα τα λύ θη κε, για τὶ μό νη της ἐ ξέ θρε ψε ἐ κεί νους ποὺ τὴν κα τέ λυ σαν καὶ ὁ πε ρί φη μος «Γέ ρος» τοῦ 53% χω ρὶς νὰ δι α μαρ τυ ρη θῇ, χω ρὶς νὰ πα ρα τη ρή σῃ στὸν στρα τι ώ τη ὅ τι δὲν ἔ χει κα νέ να δι καί ω μα νὰ τὸν συλ λά βῃ, πα ρὰ μό νον ἐ ὰν τὸν πυ ρο βο λή σῃ, ἁ πλᾶ ση κώ νε ται ἀ πὸ τὸ κρε βά τι του καὶ ψά χνει γιὰ τὰ ροῦ χα του καί, ἐ πει δὴ δὲν τὰ βρί σκει, κα θυ στε ρεῖ. Ὁ τρο μαγ μέ νος στρα τι ώ της ρι γῶν τας μπρο στὰ στὸν ἡ λι κι ω μέ νο πρω θυ πουρ γὸ ψελ λί ζει ἀ μή χα να: «Γρή γο ρα κ. πρό ε δρε, γρή γο ρα!» Καὶ ὁ Γέ ρος τῆς Δη μο κρα τί ας ἀ παν τᾷ: «Τώ ρα, παι δί μου, τώ ρα!». Οἱ πο λι τι κοὶ ἄν δρες τῆς χώ ρας, οἱ ὁ ποῖ οι ἦ ταν καὶ ὑ πεύ θυ νοι γιὰ τὴν ἐκ δή λω ση τοῦ πρα ξι κο πή μα τος, πα ρα δί δον ται ἀ μα χη τὶ καὶ ὁ δη γοῦν ται στὰ δι ά φο ρα ἀ στυ νο μι κὰ τμή μα τα ἀ να μέ νον τας, ἐ νῷ τὸ ξε κα θά ρι σμα μὲ τοὺς πραγ μα τι κοὺς ἀμ φι σβη τί ες-μέλη τῶν ὀρ γα νώ σε ων ποὺ εἶ χαν ἱ δρύ σει οἱ «ἀρ χη γοί», μό λις ἄρ χι ζε. Ἐ κεί νους ἤ θε λαν, αὐΔΑΥΛΟΣ 307, Νοέμβριος 2007  21507