ΤΟ «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ» ΟΠΩΣ ΟΝΤΩΣ ΕΓΙΝΕ ί εἶναι τὸ Πολυτεχνεῖο τελικά; Τί σήμαινε στὴν πραγματικότη- τα αὐτὴ ἡ συγκέντρωση, ποὺ πάντα παρουσιάζεται σὰν ἐθνικὴ ἐξέγερση; Ἁπλᾶ οἱ νέοι τῆς ἐποχῆς ἀνέλαβαν νὰ ξεπλύνουν τὴν «ντροπή» τῶν μεγάλων πολιτικῶν ἀνδρῶν, ποὺ πιάστηκαν στὸν ὕπνο χωρὶς νὰ ἀντισταθοῦν καθόλου, οὔτε νὰ κάνουν «κίχ», τὴν βραδυὰ ποὺ ἐπεβλήθη ἡ δικτατορία. Πρὸς ἄρσιν παρεξηγήσεων ἀναφερόμαστε στὴν δικτατορία τῶν συνταγματαρχῶν, ὄχι τὴν σημερινὴ Κοι- νοβουλευτικὴ καὶ Οἰκογενειοκρατικὴ Δικτατορία, τὴν ὁποία ὀνομάζουμε «Δημοκρατία». Πρὶν ἀπαντήσουμε στὸ τί εἶναι τὸ Πολυτεχνεῖο, ἂς ἀναφερθοῦμε στὸ ἄριστα στη- μένο σκηνικὸ τῆς προ-πολυτεχνειακῆς ἐποχῆς: Ἀπὸ τὸ 1963 κυριαρχεῖ στὴν Ἑλλάδα ἡ δυναμικὴ τοῦ πεζοδρομίου μὲ καθημερινὲς αἱματηρὲς συγκρούσεις, ἀγεφύρωτα χάσματα καὶ συνθήματα τοῦ τύπου «Ποῦ εἶναι ἕνας λοχίας νὰ μᾶς σώσῃ;». Τὸν Νο- έμβριο τοῦ 1966 ἐκλέγεται πρωθυπουργὸς ὁ περίφημος «Γέρος τῆς Δημοκρατίας» Γ. Παπανδρέου μὲ πρωτοφανῆ πλειοψηφία, ποὺ ξεπερνάει τὸ 53%, ἀλλὰ οἱ «ἀντί- παλες» δυνάμεις ρίχνονται στὴν μάχη, γιὰ νὰ τὸν ἀνατρέψουν. Ὁ πρωθυπουργὸς παραιτεῖται, προκηρύσσονται ἐκλογές, οἱ δημοσκοπήσεις φέρουν τὸν «Γέρο» καὶ πάλι θριαμβευτὴ μὲ 55%, ὅμως στὸ κενὸ ποὺ μεσολαβεῖ ὁ Στρατὸς ἐξαπολύει τὰ τε- θωρακισμένα καὶ ἀναλαμβάνει τὴν διακυβέρνηση τῆς χώρας. Πρὸς τὰ χαράματα τῆς 21ης Ἀπριλίου 1967 ἕνας τρομαγμένος στρατιώτης εἰσβάλλει ἀπὸ τὸ παράθυρο στὸ σπίτι τοῦ παραιτηθέντος πρωθυπουργοῦ τῆς Ἑλλάδος Π. Κανελλόπουλου, προτείνει τὸ ὅπλο καὶ τοῦ ἀνακοινώνει: «Κύριε πρωθυπουργέ, συλλαμβάνεσθε!». Ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἡ Δημοκρατία δὲν ἡττήθηκε, γιατὶ μία ἧττα προϋποθέτει μάχη. Ἡ δημοκρατία καταλύθηκε, γιατὶ μόνη της ἐξέθρεψε ἐκείνους ποὺ τὴν κατέλυσαν καὶ ὁ περίφημος «Γέρος» τοῦ 53% χωρὶς νὰ διαμαρτυρηθῇ, χωρὶς νὰ παρατηρήσῃ στὸν στρατιώτη ὅτι δὲν ἔχει κανένα δικαίωμα νὰ τὸν συλλάβῃ, παρὰ μόνον ἐὰν τὸν πυροβολήσῃ, ἁπλᾶ σηκώνεται ἀπὸ τὸ κρεβάτι του καὶ ψάχνει γιὰ τὰ ροῦχα του καί, ἐπειδὴ δὲν τὰ βρίσκει, καθυστερεῖ. Ὁ τρομαγμένος στρατιώτης ριγῶντας μπροστὰ στὸν ἡλικιωμένο πρωθυπουργὸ ψελλίζει ἀμήχανα: «Γρήγορα κ. πρόεδρε, γρήγορα!» Καὶ ὁ Γέρος τῆς Δημοκρατίας ἀπαντᾷ: «Τώρα, παιδί μου, τώρα!». Οἱ πολιτικοὶ ἄνδρες τῆς χώρας, οἱ ὁποῖοι ἦταν καὶ ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν ἐκδήλωση τοῦ πραξικοπήματος, παραδίδονται ἀμαχητὶ καὶ ὁδηγοῦνται στὰ διάφορα ἀστυνομικὰ τμήματα ἀναμένοντας, ἐνῷ τὸ ξεκαθάρισμα μὲ τοὺς πραγματικοὺς ἀμφισβητίες-μέλη τῶν ὀργανώσεων ποὺ εἶχαν ἱδρύσει οἱ «ἀρχηγοί», μόλις ἄρχιζε. Ἐκείνους ἤθελαν, αὐ- ΔΑΥΛΟΣ 307, Νοέμβριος 2007  21507