Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΕΠ, Α. ΝΥΙΙ ΕΕ. Βοεγ δραείο Βἱαίοη (Ὁ ὕστερος Πλάτων) Στὸ σημαντικὸ αὐτὸ ἔργο του ὁ καθητητὴς τῆς Φιλοσοφίας τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Όσλο καὶ κορυφαῖος ἑλληνιστὴς τοῦ παρόντος προβάλλει τὴν ὑπόθεση ὅτι οἱ ὕστεροι πλατωνικοὶ διάλογοι, δηλαδὴ οἱ διάλογοι ποὺ γράφτηκαν μετὰ τὴν Πολιτεία, ἀλλὰ καὶ τὸ ὕστερο πλατωνικὸ ἔργο στὸ σύνολό του ἔχουν μιὰ ἑνιαία ἐσωτερικὴ μορφή. Σύμφωνα μὲ τὸν συγγραφέα, ὅλα τὰ φαινομενικὰ τόσο διάσπαρτα ἔργα τῆς περιόδου αὐτῆς ἀνήκουν σὲ μιὰ συνολικὴ πλατωνικὴ σύλληψη. Διατυπώνει ἀκόμη τὴν ὑπόθεση ὅτι ὁ διάλογος «Φιλόσοφος» γράφηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Πλάτωνα καὶ μᾶς παραδόθηκε ᾗῃ ὀχίΘΗ5Ο σὰν ὁ διάλογος τοῦ «Παρμενίδη». Στὶς δύο στενὰ συνδεδεμένες αὖτὲς θέσεις ἡ μεθοδολογία τοῦ μελετητὴ καθοδηγεῖται ἀπὸ ἐρωτήματα ποὺ θέτει ἡ φιλολογικὴ μορφὴ τῶν διαλόγων, ἡ ἐσωτερική τους δομή, ὅπως καὶ μιὰ γενικὴ περιγραφὴ τῆς συνολικῆς ἐποπτείας σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἔρευνα ἐπιλεγμένων κειμένων. Στὴν μεθοδολογία τοῦ ἐρευνητὴ περιλαμβάνονται καὶ στοιχεῖα τῆς χαϊντεγγεριανῆς ἑρμηνευτικῆς μεθόδου, χωρὶς ὅμως νὰ ἐπιμένει ὅσο ὁ Χάιντεγγερ στὴν ἀναλυτικὴ τῆς γλώσσας. Σύμφωνα μὲ τὸν καθηγητὴ ΠΟΙ στὴν παρουσίαση ἰη δχίθηςο τῶν ὕστερων πλατωνικῶν διαλόγων εἶναι ἰδιαίτερα χρήσιμη ἡ ἐποπτικὴ ταξινόμηση ἤ μιὰ τυπολογία ἀλληγοριῶν ποὺ ἐπιχειρεῖ τὸ ἔργο του καὶ ποὺ μὲ τὴν συμβολικἡ γλώσσα της ἡ «ἀλληγορία τοῦ ἥλιου» (ὅπου 1:11 - Α:ΒΞ (Ὁ καὶ Γ- Α-- Βὅπου 1] - (-Ξ ἢ) ἤ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ πλατωνικὸ κείμενο 3:99:21 12:36), καὶ ἡ «ἀλληγορία τοῦ σπηλαίου» (ὅπου ἐπιδιώκεται ἡ ἀλληγορικὴ μεταφορὰ ἀπὸ τὴν εἰκόνα στὸ πράγμα) θεωρεῖται πρωταρχικὴ στὴν ἐπιχειρηματολογία του. Στὸ σύνολό του, τὸ μελέτημα αὐτὸ τοῦ καθηγητοῦ ΥΝ γ]Ιετ ἀποκαλύπτει μιὰν αὐθεντικὴ προσέγγιση στοὺς ὕστερους πλατωνικοὺς διαλόγους, δηλαδὴ στὸν Κρατύλο (φιλοσοφία τῆς γλώσσας), στὸν Θεαίτητο (θεωρία τῆς γνώσης), στὸν Σοφιστὴ (θεωρία τοῦ ὄντος), στὸν Πολιτικὸ (μεθοδολογία καὶ θεωρία τοῦ κράτους), στὸν Παρμενίδη (θεωρία τῆς ἑνότητας), στὸν Φίληβο (φιλοσοφία καὶ ψυχολογία τῆς ἠθικῆς), στὸν Φα[δρο (Ψυχολογία, ἐρωτολογία καὶ ρητορική), στὸν Τίμαιο / Κριτία (κ«οσμολογία, φυσική, βιολογία καὶ ἱστορία τῆς φιλοσοφίας), καὶ στοὺς ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ο Ποίηση εἶναι μεταμόσχευση καρδιᾶς χωρὶς ἀναισθητικό. » Ὁ κριτικὸς συχνὰ κάνει τὸ ἀντίθετο ἀπὸ τὴν ̓Αριάδνη. μᾶς ὁδηγεῖ στὸ Μινώταυρο ἀντὶ στὴν ἔξοδο. " Ὁ δημιουργός, ἄν καὶ μὲ παλιὰ καὶ χρησιμοποιημμένα ὑλικά, φτιάχνει κάτι καινούργιο, ᾱπαράλλαχτα ὅπως οἱ ὀκτὼ νότες φτιάχνουν ἄπειρες μουσικὲς παραλλαγές. " Στὸν τόπο μας οἱ περισσότερες ἐκπομπὲς γιὰ τὸ βιβλίο μεταδίδονται περίπου τὰ μεσάνυχτα. τὸ βρίσκετε κάπως συμβολικό; κ Ή λογοτεχνία δὲν δίνει λύσεις, εἶναι ἡ ἴδια λύση. κ Εἶναι τυχαῖο ὅτι τὸ στεφάνι τῆς δόξας γίνεται μόνον ἀπὸ πικροδάφνη Ἰ (πικρή) ἀγριελιά; » Στὸ γάμο εἶναι πάντα τρεῖς ὁ τρίτος εἶναι ἡ μοναξιά, ὅταν δὲν εἶναι ὁ κουμπάρος. "Τὸ ταξίδι λύτρωση ἀπὸ τόπο, τὸ ὄνειρο λύτρωση ἀπὸ χρόνο, ταξίδι --- ὄνειρο ὁ δίφρος τῆς ἐλευθερίας. " Ποίηση εἶναι ὁ κόμπος τῆς ψυχῆς σὰν λύνεται. ” Κριτικός, ὁ τρίτος ἄνθρωπος στὸν ἔρωτα τῆς τέχνης. Γιάννης Κουβαρᾶς στον ὧδ