Ç ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ Ï ΠΑΡΘΕΝΩΝ Πο λι τι σμὸς δὲν εἶ ναι «ἐ ποι κο δό μη μα». Ἀ κο λου θῶν τας τὴν εὔ κο λη μη χα νι στι κὴ ἑρ μη νεί α τῆς δη μι ουρ γί ας τῶν ἔρ γων πο λι τι σμοῦ, ἡ σύγ χρο νη μαρ ξί ζου σας ἐ πιρ ρο ῆς φι λο σο φι κὴ σκέ ψη, ἡ δι α λε κτι κὴ μέ θο δος τοῦ «Ἱ στο ρι κοῦ Ὑ λι σμοῦ», θε ω ρεῖ, πὼς τὸ δου λο κτη τι κὸ ὑ πό βα θρο ὑ πῆρ ξε τὸ κυ ρί αρχο στοι χεῖ ο. Καὶ ἐ πί σης ὅ τι πρό σθε το στοι χεῖ ο τῶν αἰ ώ νι ων κλα σι κῶν ἔρ γων τῆς Ἀ κρό πο λης ὑ πῆρ ξαν τὰ χρή μα τα τοῦ συμ μα χι κοῦ τα μεί ου. Ὁ Πε ρι κλῆς στὶς σχε τι κὲς αἰ τιά σεις τῶν πο λι τι κῶν του ἀν τι πά λων «ὡς σπαθῶν τος τὰ χρή μα τα καὶ τὰς προ σό δους», ποὺ συμ με ρί σθη κε τὶς ἀ πό ψεις τους ἡ Ἐκ κλη σί α τοῦ Δή μου, ἀ πάν τη σε, πὼς «τὶς δα πά νες ἀ να λαμ βά νω ὁ ἴ διος καὶ ὄ χι ἐ σεῖς, ἀλ λὰ στὰ ἀ φι ε ρώ μα τα θὰ γρά φω τὸ δι κό μου ὄ νο μα. Μό λις εἶ πε αὐτὰ ὁ Πε ρι κλῆς, εἴ τε ἐ πει δὴ θαύ μα σαν τὴ γεν ναι ο δω ρί α του εἴ τε ἐ πει δὴ ἤ θε λαν με ρί διο τῶν ἔρ γων, βρον το φώ νη σαν κε λεύ ον τες νὰ ἀ να λί σκῃ καὶ νὰ χο ρη γῇ ἀ πὸ τὰ δη μό σια χρή μα τα καὶ νὰ μὴ φεί δε ται σὲ τί πο τε» (Πλου τάρ χου, Πε ρικλῆς, 14). Συλ λο γί ζο μαι: ἂν ἔ τσι δη μι ουρ γοῦν ται τὰ ἔρ γα τέ χνης, τό τε τὸ δου λο κτητι κὸ ὑ πό βα θρο τῆς «Λα κε δαι μο νί ων Πο λι τεί ας», τῆς ἄλ λης ὑ περ δύ να μης στὸν ἑλ λη νι κὸ χῶ ρο, θὰ ἔ πρε πε νὰ δη μι ουρ γή σῃ τὰ ἴ δια ἢ καὶ ἀ νώ τε ρα ἔρ γα τέ χνης. Τὴν ἴ δια πε ρί ο δο οἱ βα σι λιᾶ δες τῶν Περ σῶν εἶ χαν στὴ δι ά θε σή τους ὡς δου λο κτη τι κὸ ὑ πό βα θρο ὅ λους τοὺς λα ούς τους καὶ ἀ φθο νί α χρη μά των. Κι ὅ μως κι αὐ τοὶ δὲν δη μι ούρ γη σαν ἔρ γα τέ χνης. Για τί λοι πὸν οἱ Σπαρ τιᾶ τες καὶ οἱ Πέρ σες στὴν ἴ δια χρο νι κὴ πε ρί ο δο μὲ τοὺς Ἀ θη ναί ους καὶ μὲ τὸ ἴ διο καὶ κα λύ τε ρο γι’ αὐ τοὺς δου λο κτη τι κὸ «ἐ ποι κο δό μημα», τὶς ἴ δι ες φι λο δο ξί ες καὶ μὲ πε ρισ σό τε ρα χρή μα τα, τοὐ λά χι στον οἱ Πέρ σες, δὲν δη μι ούρ γη σαν τὸ ἐ ποι κο δό μη μα τοῦ Παρ θε νῶ να; Ἢ δὲν «κα τα σκεύ α σαν» δη μι ουρ γοὺς σὰν τὸν Ἰ κτῖ νο, τὸν Καλ λι κρά τη καὶ τὸν Φει δί α; Συ νε πῶς ἡ δη μι ουρ γί α τοῦ Παρ θε νῶ να, τὰ ἔρ γα γε νι κὰ τῆς Ἀ κρό πο λης καὶ οἱ δη μι ουρ γοί τους πρέ πει νὰ ἀ να ζη τη θοῦν σ’ ἄλ λο «ἐ ποι κο δό μη μα», ποὺ δὲν δι έ θε ταν οἱ Λα κε δαι μό νιοι καὶ οἱ Πέρ σες. Καὶ αὐ τὸ ἦ ταν τὸ ἰ δα νι κὸ ὑ πό βα θρο ‣ ΔΑΥΛΟΣ 307, Νοέμβριος 2007  21511