Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΑΡΛΗΝ ΚΡΟΣ, Ξε φεύ γον τας ἀ πὸ τὸν θρη σκευ τι κὸ δογ μα τι σμὸ Ἡ Καρ λὴν Κρὸς ἀ να λύ ει σὲ βά θος ὄ χι μό νον τὰ θρη σκευ τι κὰ δόγ μα τα, ἀλ λὰ καὶ τὴν ψυ χο λο γι κὴ καὶ πο λι τι κὴ ἐ πί δρα ση τῶν προ πα γαν δι στῶν ἱ ε ρο κη ρύ κων. Ἔ χον τας σπουδά σει σὲ θρη σκευ τι κὸ κολ λέ γιο καὶ ὑ πάρ ξει σύ ζυ γος ἑ νὸς ἰ δι αι τέ ρως ρα δι ούρ γου καὶ ἐ κμε ταλ λευ τῆ θρη σκό λη πτου ὑ πουρ γοῦ προ χω ρεῖ σὲ κρι τι κὴ ἐκ τῶν ἔ σω. Ἀν τι λαμ βά νεται, ὅ τι τὸ πρω ταρ χι κὸ κί νη τρο πολ λῶν ὑ πουρ γῶν, κυ βερ νη τι κῶν ἐν γέ νει στε λε χῶν, εἶναι ἡ βού λη ση γιὰ ἄ σκη ση ἐ ξου σί ας πά νω στοὺς ἄλ λους. Αὐ τὸ δι α κρί νει στὴν δί ψα τους γιὰ ἐ πι βο λὴ τῆς θε ο κρα τί ας. Τὸ βι βλί ο εἶ ναι βα θιὰ προ σω πι κό, χω ρὶς στοι χεῖ α αὐ το οι κτιρ μοῦ. Με τὰ τὸ δι α ζύ γιό της ἀ πὸ τὸν σύ ζυ γό της ἡ Κ. Κρὸς συ νάν τη σε πολ λὰ ἐμ πό δια με γα λώ νον τας τὰ δυ ό της παιδιὰ καὶ φοι τῶν τας σὲ πα νε πι στή μιο, ποὺ προ σέ φε ρε παι δεί α καὶ ὄ χι ἁ πλᾶ κα τή χη ση. Ὁ ὑ πουρ γὸς πρώ ην σύ ζυ γός της τῆς ἄ φη σε χρέ η. Αὐ τὸ σὲ συν δυα σμὸ μὲ τὴν παν τε λῆ ἔλ λειψη οἰ κο νο μι κῆς στή ρι ξης ἀ πὸ μέ ρους του ἔ κα νε πο λὺ συ χνὰ τὴν ζω ή της δύ σκο λη. Πα ρου σιά ζει τὴν ὠ μὴ ἀ λή θεια ὅ σον ἀ φο ρᾷ στὸ σύ στη μα πρό νοι ας. «Κοί τα ζα τὴν πι νακί δα πά νω ἀ πὸ τὰ γρα φεῖ α τῶν ἐρ γα ζο μέ νων στὸ ὑ πουρ γεῖ ο Ὑ γι εί ας, ὅ που ἀ να γρα φόταν: «Τμῆ μα Ὑ γι εί ας καὶ Κοι νω νι κῆς Πρό νοι ας» καὶ φαν τα ζό μουν ὅ τι θὰ ταί ρια ζε καλύ τε ρα μί α πι να κί δα τοῦ τύ που «Πα ραι τη θῆ τε ἀ πὸ κά θε ἐλ πί δα, ὅ σοι εἰ σέρ χε σθε ἐ δῶ.». Με τὰ τὶς πα νε πι στη μια κὲς σπου δές της καὶ τὴν προ σω πι κή της με λέ τη ξε κί νη σε μί α νέ α ἔ ρευ να ἀ να φο ρι κὰ μὲ τὴν Ἱ στο ρί α τοῦ Χρι στι α νι σμοῦ. Ἡ με λέ τη τῆς Ἀρ χαι ο λο γί ας, τῆς Ἐκ κλη σι α στι κῆς Ἱ στο ρί ας, τῆς κρι τι κῆς τῆς Βί βλου, τῆς Φι λο σο φί ας, τῆς Θρη σκει ο λο γίας, τῆς Κοι νω νι ο λο γί ας καὶ τῆς Ἀν θρω πο λο γί ας τῆς ἄ νοι ξε νέ ους ὁ ρί ζον τες καὶ τῆς ἔ δωσε τὴν πνευ μα τι κὴ δια ύγεια νὰ ἀν τι λη φθῇ τὸν τρό πο μὲ τὸν ὁ ποῖ ο λει τουρ γεῖ τὸ ἱ ε ρατεῖ ο, καὶ τί κρύ βε ται πί σω ἀ πὸ πολ λὲς ἱ στο ρί ες τῆς Πα λαι ᾶς Δι α θή κης. Εἶ ναι δυ να τὸν ἡ «Γέ νε σις» νὰ ἔ χῃ ξα να γρα φῆ ἢ νὰ ἀ πο τε λῇ ἐξ ὁ λο κλή ρου φαν τα σια κὸ κα τα σκεύ α σμα τοῦ ἱ ε ρα τεί ου, γιὰ νὰ ἑ δραι ώ σῃ τὴν ἐ ξου σί α του καὶ νὰ ὑ πο βαθ μί σῃ τὸν ρό λο τῶν γυ ναι- Ï ΝΤΙΚΕΝΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΥΚΛΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ολ λὰ τὰ θαυ μα στὰ τοῦ ἀν θρω πί νου ἐγ κε φά λου καὶ φεῦ! λί γα ἐ κεῖ να ποὺ χω ρεῖ. Ἔ τσι, μι κρῆς χω ρη τι κό τη τας, δὲν μπο ρεῖ νὰ ἔ χῃ ἕ να εὐ ρὺ φά σμα, ὥ στε ἡ σύγ κρι ση νὰ τὸν ἀ νε βά ζῃ. Κοι τῶν τας κα νέ νας τὴν Ἱ στο ρί α βλέ πει τὴ μυ ω πί α τῆς ψυ χῆς, ἔ τσι ποὺ αὐ τὴ στρι μωγ μέ νη δὲν βλέ πει τὸν ὁ ρί ζον τα. Ἂς πά ρω με τοὺς Ἀγ γλο σά ξο νες, για τὶ αὐ τοὶ σή με ρα κυ βερ νοῦν. Στὰ μυ θι στο ρήμα τα τοῦ Κα ρό λου Ντί κενς, τοῦ συγ γρα φέ α ποὺ τοὺς πε ρι έ γρα ψε, βλέ πο με πῶς σκέ φτον ται. Τὸν Ντί κενς, ὁ πα τέ ρας του, περ νῶν τας ἔ ξω ἀ πὸ ἕ να πο λυ τε λὲς σπί τι τῆς ἐ πο χῆς του, τὸν συμ βού λε ψε νὰ ἐρ γα στῇ σκλη ρά, γιὰ νὰ τὸ ἀ πο κτή σῃ ἐ νῷ ἀ πὸ ἐ πά νω τους ὁ Για χβὲ σὰν ἀ πὸ μη χα νῆς θε ὸς θὰ εὐ ώ δω νε με τα φυ σι κὰ τὶς προσ δο κί ες τους... Καὶ πράγ μα τι ὁ Κά ρο λος τὸ ἀ πέ κτη σε τὸ σπί τι αὐ τό, ἀλ λὰ δὲν μᾶς εἶ παν, τί ‣ 21514  ΔΑΥΛΟΣ 307, Νοέμβριος 2007