Ο ΦΟ ΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑ ΝΑ ΤΟΥ πό λυ της καὶ καθολικῆς ἰ σχύ ος φυ σι κὸς νό μος εἶ ναι ἡ ἀ έ να η ρο ή, ἡ ἄ χρο νη ἀλ λα γή, ἡ ἀ τέρ μο νη με τα βο λή, ποὺ ὑ λο ποι εῖ ται μέσα ἀπὸ τὸ σχῆ μα αὐ το συγ κρό τη ση-αὐ το διά λυ ση. Δὲν ὑ πάρχει τί πο τε στα τι κό· καὶ τὰ «κα λό τυ χα βου νά, ποὺ πο τέ τους δὲν γερ νᾶ νε», φθεί ρον ται κά θε στιγ μή, ὥ σπου νὰ γί νουν σκό νη, γιὰ νὰ ὑ ψωθοῦν πά λι ἀ να συγ κροτούμενα μέσα ἀπὸ τὴ σκό νη τους κ.ο.κ., ὅ πως ἀ ποδει κνύ ει ἡ γε ω λο γι κὴ ἐ ξέ λι ξη. Τὰ πάν τα ρεῖ λοι πόν, μὲ τὴν ἔν νοι α ὅ τι τὰ πάν τα «ἅ πτον ται μέ τρα» (=παίρ νουν μορ φή, αὐτο σχη μα τί ζον ται, αὐ το γεννῶν ται) καὶ «ἀ πο σβέν νυν ται μέ τρα» (=δι α λύ ουν τὴ μορ φή τους, αὐ το α ποδο μοῦν ται καὶ αὐ το κα τα στρέ φον ται), συμ με τέ χον τας ἔ τσι, συν δη μι ουργῶν τας καὶ ἐγ γυ ώ με να τὴν ἐ φαρ μο γὴ τοῦ Φυ σι κοῦ Νό μου, ὁ ὁ ποῖ ος εἶ ναι ὁ μόνος ἀ εί ζω ος, μὲ τὴν ἔν νοι α ὅ τι εἶ ναι αὐ τὴ ἡ ἴ δια ἡ ἀ τέρ μο νη με τα βο λή, αὐ τὸ τὸ ἴ διο τὸ ἄ χρο νο σχῆ μα αὐ το γέν νη ση-αὐτο θά να τος. Αὐ τὴ ἡ ὁ λο φά νε ρη, πρόδηλη, προφανὴς καὶ «παν τα χοῦ πα ροῦ σα» ἀ λήθεια-πραγ μα τι κό τη τα εἶ ναι ταυ τό χρο να καὶ ἀ φα νής, αὐ τὴ ἡ ξυ νὴ = κοι νὴ = κα θο λι κὴ θέ α εἶ ναι ταυ τό χρο να ἀ ό ρα τη, δὲν τὴν ἀ κοῦ νε καὶ δὲν τὴν βλέπουν οἱ «κα κοὶ μάρ τυ ρες, (δηλ.) τὰ ὦ τα καὶ οἱ ὀ φθαλ μοὶ ἀν θρώ πων βαρβά ρους ψυ χὰς ἐ χόν των», οἱ βάρβαρες (=ἄλογες) ψυχὲς δὲν ἐ πι κοι νω νοῦν μὲ τὸν «ξυ νὸν Λό γον», δι ό τι «ἀ εὶ ἀ ξύ νε τοι γί γνον ται ἄν θρω ποι». * * * ὸ ἐμ πό διο δηλαδὴ ποὺ κα θι στᾷ ἀ νί κα να τὰ μά τια καὶ τὰ αὐ τιὰ νὰ δοῦ νε τὰ ὁ λο φά νε ρα, βρί σκε ται ἔ ξω ἀ πὸ τὴν πε ρι ο χὴ τοῦ Λόγου, εἶ ναι τὸ σκο τει νὸ μέ ρος τῶν «βαρ βά ρων ψυ χῶν», ποὺ συγκρού ε ται με τω πι κὰ μὲ τὸ ἔλ λο γο μέ ρος. Πη γὴ τῆς σύγ κρου σης αὐ τῆς εἶ ναι ὁ Φό βος, ὁ ὁ ποῖ ος, ὅ πως δη λώ νουν καὶ τὰ δύο στρογ γυ λὰ «μηδε νι κά» φω νή εν τα τῆς ἐ κρη κτι κῆς αὐ τῆς ἑλ λη νι κῆς λέ ξης, εἶ ναι ἕ νας δι πλοπε ρι φραγ μέ νος οἶ κος, εἶ ναι τὸ ὑ πο κει με νι κὸ «Ἐγώ», ἡ «ἰ δι ό κτη τη» ζω ὴ τοῦ κα θε νός, ποὺ ὅ μως δὲν εἶ ναι κα θό λου ἰ δι ό κτη τη, ἀλ λὰ εἶ ναι κοινή, εἶναι κι αὐτὴ ἔκ φρα ση τοῦ κα θο λι κῆς ἰ σχύ ος Νό μου τοῦ Σύμ παν τος· καὶ δὲν εἶναι οὔ τε δι πλο πε ρι τει χι σμέ νη μὲ τὰ δύο ὄ μι κρον, ἀλ λὰ ὁ λά νοι χτη στὸ Ἄ πει ρο, τὸ ω-ὦ μέ γα-ω-∞, γιὰ νὰ ἐ πι κα λε σθοῦ με καὶ πά λι τὴν ἄ γνω στη σο φί α τῆς Ἑλ λη νι κῆς Γλώσ σας-Γρα φῆς. Ὁ Φό βος λοι πόν, ἡ ὁ μί χλη αὐ τὴ ποὺ με σο λα-