Ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ πόλυτης καὶ καθολικῆς ἰσχύος φυσικὸς νόμος εἶναι ἡ ἀέναη ροή, ἡ ἄχρονη ἀλλαγή, ἡ ἀτέρμονη μεταβολή, ποὺ ὑλοποιεῖται μέσα ἀπὸ τὸ σχῆμα αὐτοσυγκρότηση-αὐτοδιάλυση. Δὲν ὑπάρ- χει τίποτε στατικό· καὶ τὰ «καλότυχα βουνά, ποὺ ποτέ τους δὲν γερνᾶνε», φθείρονται κάθε στιγμή, ὥσπου νὰ γίνουν σκόνη, γιὰ νὰ ὑψω- θοῦν πάλι ἀνασυγκροτούμενα μέσα ἀπὸ τὴ σκόνη τους κ.ο.κ., ὅπως ἀπο- δεικνύει ἡ γεωλογικὴ ἐξέλιξη. Τὰ πάντα ρεῖ λοιπόν, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι τὰ πάντα «ἅπτονται μέτρα» (=παίρνουν μορφή, αὐτοσχηματίζονται, αὐτογεν- νῶνται) καὶ «ἀποσβέννυνται μέτρα» (=διαλύουν τὴ μορφή τους, αὐτοαπο- δομοῦνται καὶ αὐτοκαταστρέφονται), συμμετέχοντας ἔτσι, συνδημιουρ- γῶντας καὶ ἐγγυώμενα τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ Φυσικοῦ Νόμου, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ μόνος ἀείζωος, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι εἶναι αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ ἀτέρμονη μεταβολή, αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ ἄχρονο σχῆμα αὐτογέννηση-αὐτοθάνατος. Αὐτὴ ἡ ὁλοφάνερη, πρόδηλη, προφανὴς καὶ «πανταχοῦ παροῦσα» ἀλή- θεια-πραγματικότητα εἶναι ταυτόχρονα καὶ ἀφανής, αὐτὴ ἡ ξυνὴ = κοινὴ = καθολικὴ θέα εἶναι ταυτόχρονα ἀόρατη, δὲν τὴν ἀκοῦνε καὶ δὲν τὴν βλέ- πουν οἱ «κακοὶ μάρτυρες, (δηλ.) τὰ ὦτα καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ ἀνθρώπων βαρ- βάρους ψυχὰς ἐχόντων», οἱ βάρβαρες (=ἄλογες) ψυχὲς δὲν ἐπικοινωνοῦν μὲ τὸν «ξυνὸν Λόγον», διότι «ἀεὶ ἀξύνετοι γίγνονται ἄνθρωποι». * * * ὸ ἐμπόδιο δηλαδὴ ποὺ καθιστᾷ ἀνίκανα τὰ μάτια καὶ τὰ αὐτιὰ νὰ δοῦνε τὰ ὁλοφάνερα, βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὴν περιοχὴ τοῦ Λό- γου, εἶναι τὸ σκοτεινὸ μέρος τῶν «βαρβάρων ψυχῶν», ποὺ συγ- κρούεται μετωπικὰ μὲ τὸ ἔλλογο μέρος. Πηγὴ τῆς σύγκρουσης αὐτῆς εἶναι ὁ Φόβος, ὁ ὁποῖος, ὅπως δηλώνουν καὶ τὰ δύο στρογγυλὰ «μη- δενικά» φωνήεντα τῆς ἐκρηκτικῆς αὐτῆς ἑλληνικῆς λέξης, εἶναι ἕνας διπλο- περιφραγμένος οἶκος, εἶναι τὸ ὑποκειμενικὸ «Ἐγώ», ἡ «ἰδιόκτητη» ζωὴ τοῦ καθενός, ποὺ ὅμως δὲν εἶναι καθόλου ἰδιόκτητη, ἀλλὰ εἶναι κοινή, εἶναι κι αὐτὴ ἔκφραση τοῦ καθολικῆς ἰσχύος Νόμου τοῦ Σύμπαντος· καὶ δὲν εἶναι οὔτε διπλοπεριτειχισμένη μὲ τὰ δύο ὄμικρον, ἀλλὰ ὁλάνοιχτη στὸ Ἄπειρο, τὸ ω-ὦ μέγα-ω-∞, γιὰ νὰ ἐπικαλεσθοῦμε καὶ πάλι τὴν ἄγνωστη σοφία τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας-Γραφῆς. Ὁ Φόβος λοιπόν, ἡ ὁμίχλη αὐτὴ ποὺ μεσολα-