Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΕΠ, Α. ΝΥΙΙ ΕΕ. Βοεγ δραείο Βἱαίοη (Ὁ ὕστερος Πλάτων) Στὸ σημαντικὸ αὐτὸ ἔργο του ὁ καθητητὴς τῆς Φιλοσοφίας τοῦ Πανεπιστηµίου τοῦ Όσλο καὶ κορυφαῖος ἑλληνιστὴς τοῦ παρόντος προβάλλει τὴν ὑπόθεση ὅτι οἱ ὕ- στεροι πλατωνικοὶ διάλογοι, δηλαδὴ οἱ διάλογοι ποὺ γράφτηκαν μετὰ τὴν Πολιτεία, ἀλλὰ καὶ τὸ ὕστερο πλατωνικὸ ἔργο στὸ σύνολό του ἔχουν μιὰ ἑνιαία ἐσωτερικὴ µορ- φή. Σύμφωνα μὲ τὸν συγγραφέα, ὅλα τὰ φαινομενικὰ τόσο διάσπαρτα ἔργα τῆς περιό- δου αὐτῆς ἀνήκουν σὲ μιὰ συνολικὴ πλατωνικὴ σύλληψη. Διατυπώνει ἀκόμη τὴν ὑπό- θεση ὅτι ὁ διάλογος «Φιλόσοφος» γράφηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Πλάτωνα καὶ μᾶς παρα- δόθηκε ᾗῃ ὀχίΘΗ5Ο σὰν ὁ διάλογος τοῦ «Παρμενίδη». Στὶς δύο στενὰ συνδεδεμένες αὖ- τὲς θέσεις ἡ μεθοδολογία τοῦ μελετητὴ καθοδηγεῖται ἀπὸ ἐρωτήματα ποὺ θέτει ἡ φιλο- λογικὴ μορφὴ τῶν διαλόγων, ἡ ἐσωτερική τους δοµή, ὅπως καὶ μιὰ γενικὴ περιγραφὴ τῆς συνολικῆς ἐποπτείας σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἔρευνα ἐπιλεγμένων κειμένων. Στὴν µε- θοδολογία τοῦ ἐρευνητὴ περιλαμβάνονται καὶ στοιχεῖα τῆς χαϊντεγγεριανῆς ἑρμηνευτι- κῆς μεθόδου, χωρὶς ὅμως νὰ ἐπιμένει ὅσο ὁ Χάιντεγγερ στὴν ἀναλυτικὴ τῆς γλώσσας. Σύμφωνα μὲ τὸν καθηγητὴ ΠΟΙ στὴν παρουσίαση ἰη δχίθηςο τῶν ὕστερων πλα- τωνικῶν διαλόγων εἶναι ἰδιαίτερα χρήσιμη ἡ ἐποπτικὴ ταξινόμηση ἤ μιὰ τυπολογία ἀλ- ληγοριῶν ποὺ ἐπιχειρεῖ τὸ ἔργο του καὶ ποὺ μὲ τὴν συμβολικἡ γλώσσα της ἡ «ἀλληγο- ρία τοῦ ἥλιου» (ὅπου 1:11 - Α:ΒΞ (Ὁ καὶ Γ- Α-- Βὅπου 1] - (-Ξ ἢ) ἤ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ πλατωνικὸ κείµενο 3:99:21 12:36), καὶ ἡ «ἀλληγορία τοῦ σπηλαίου» (ὅπου ἐπι- διώκεται ἡ ἀλληγορικὴ μεταφορὰ ἀπὸ τὴν εἰκόνα στὸ πράγμα) θεωρεῖται πρωταρχικὴ στὴν ἐπιχειρηματολογία του. Στὸ σύνολό του, τὸ µελέτημα αὐτὸ τοῦ καθηγητοῦ ΥΝ γ]Ιετ ἀποκαλύπτει μιὰν αὐθεντικὴ προσέγγιση στοὺς ὕστερους πλατωνικοὺς διαλόγους, δη- λαδὴ στὸν Κρατύλο (φιλοσοφία τῆς γλώσσας), στὸν Θεαίτητο (θεωρία τῆς γνώσης), στὸν Σοφιστὴ (θεωρία τοῦ ὄντος), στὸν Πολιτικὸ (μεθοδολογία καὶ θεωρία τοῦ κρά- τους), στὸν Παρμενίδη (θεωρία τῆς ἑνότητας), στὸν Φίληβο (φιλοσοφία καὶ ψυχολογία τῆς ἠθικῆς), στὸν Φα[δρο (Ψυχολογία, ἐρωτολογία καὶ ρητορική), στὸν Τίμαιο / Κριτία (κ«οσµολογία, φυσική, βιολογία καὶ ἱστορία τῆς φιλοσοφίας), καὶ στοὺς ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ο Ποίηση εἶναι μεταμόσχευση καρδιᾶς χωρὶς ἀναισθητικό. » Ὁ κριτικὸς συχνὰ κάνει τὸ ἀντίθετο ἀπὸ τὴν ᾿Αριάδνη. μᾶς ὁδηγεῖ στὸ Μινώταυρο ἀντὶ στὴν ἔξοδο. " Ὁ δημιουργός, ἄν καὶ μὲ παλιὰ καὶ χρησιµοποιημµένα ὑλικά, φτιάχνει κάτι καινούργιο, ᾱ- παράλλαχτα ὅπως οἱ ὀκτὼ νότες φτιάχνουν ἄπειρες μουσικὲς παραλλαγές. " Στὸν τόπο µας οἱ περισσότερες ἐκπομπὲς γιὰ τὸ βιβλίο μεταδίδονται περίπου τὰ μεσάνυχτα. τὸ βρίσκετε κάπως συμβολικό; κ Ή λογοτεχνία δὲν δίνει λύσεις, εἶναι ἡ ἴδια λύση. κ Εἶναι τυχαῖο ὅτι τὸ στεφάνι τῆς δόξας γίνεται µόνον ἀπὸ πικροδάφνη Ἰ (πικρή) ἀγριελιά; » Στὸ γάμο εἶναι πάντα τρεῖς ὁ τρίτος εἶναι ἡ μοναξιά, ὅταν δὲν εἶναι ὁ κουμπάρος. "Τὸ ταξίδι λύτρωση ἀπὸ τόπο, τὸ ὄνειρο λύτρωση ἀπὸ χρόνο, ταξίδι --- ὄνειρο ὁ δίφρος τῆς ἐλευθερίας. " Ποίηση εἶναι ὁ κόμπος τῆς ψυχῆς σὰν λύνεται. ” Κριτικός, ὁ τρίτος ἄνθρωπος στὸν ἔρωτα τῆς τέχνης. Γιάννης Κουβαρᾶς στον ὧδ