Ἀφοῦ διάβασα τὸ ἄρθρο, συνειδητοποίησα, ὅτι ἕνα μέρος αὐτοῦ τοῦ πλούτου θὰ μποροῦσε νὰ δίδεται γιὰ τὴν βοήθεια ὡρισμένων ἀνθρώπων σὰν κι ἐμᾶς, ποὺ ἀναγκασθήκαμε νὰ ἀποδημήσουμε στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ κόσμου, προκειμένου νὰ ζήσουμε. Μᾶς συμπεριφέρθηκαν σὰν ἀπομεινάρια, ἀκόμα κι ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἔτσι τραβήξαμε γιὰ τὸ ἄγνωστο. Χάρη σὲ αὐτὴ τὴ χώρα μᾶς δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ τὰ καταφέρουμε, νὰ φτειάξουμε ἕνα σπίτι καὶ νὰ σταθοῦμε στὰ πόδια μας. Μοῦ εἶναι δύσκολο νὰ ἀντιληφθῶ τὸ σκοπὸ τοῦ ἄκαρδου αὐτοῦ θρησκευτικοῦ ἰνστιτούτου, ἀλλὰ καὶ γιὰ πόσο ἀκόμα θὰ τοῦ ἐπιτρέπεται νὰ διαιωνίζῃ τὴν θεοκρατική του ὑποκρισία, προκειμένου νὰ συγκεντρώνῃ πλοῦτο. Ἐφ’ ὅσον ἡ Ἐκκλησία πάντα χρησιμοποιεῖ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ στὸ μήνυμά της γιὰ πίστη, ἀναρωτιέμαι, ἂν αὐτό, μὲ τὸν τρόπο ποὺ λειτουργεῖ, δοξάζῃ τὸ Θεὸ ἢ ἐξευτελίζῃ τὸν ὁρισμὸ τοῦ θείου καὶ προσβάλλῃ τὴν πίστη καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά μας. Θὰ ἤθελα νὰ συγχαρῶ τὸν κ. Μαυρομμάτη γιὰ τὸ ἐξαιρετικό του ἄρθρο κι ἐπίσης νὰ εὐχαριστήσω τὸ «Δαυλό» γιὰ τὴ δημοσίευσή του. Μὲ ἐκτίμηση Τζὶμ Παπουτσῆς Τορόντο, Ὀντάριο Οἱ 700 Θεσπιεῖς στὴ μάχη τῶν Θερμοπυλῶν Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Στὸ ὑπ’ ἀριθμ. 305 τεῦχος τοῦ ἐγκρίτου «Δαυλοῦ» διάβασα μὲ πολλὴ προσοχὴ τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Γιώργου Ε. Ἀντωνίου, καθηγητοῦ Πληροφορικῆς τοῦ Πανεπιστημίου Μοντκλαὶρ Ν. Ὑερσέης, μὲ τίτλο «Οἱ 700 Θεσπιεῖς στὴ μάχη τῶν Θερμοπυλῶν». Ἐπὶ ὅσων διαλαμβάνονται σὲ αὐτό, σᾶς παρακαλῶ νὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ κάνω κάποιες σχετικὲς παρατηρήσεις ἢ ὑπενθυμίσεις, ποὺ θεωρῶ ὅτι εἶναι χρήσιμες καὶ ἀναγκαῖες ὄχι μόνο γιὰ τοὺς ἱστορικοὺς καὶ γιὰ τοὺς ἐκλεκτοὺς ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ» ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλους τοὺς Ἕλληνες. Τὴν ἱστορία τῆς μάχης τῶν Θερμοπυλῶν δὲν τὴν ἔγραψαν Σπαρτιᾶτες ἢ Θεσπιεῖς ἱστορικοί, ἀλλὰ ὁ Ἡρόδοτος, ὁ Διόδωρος Σικελιώτης, ὁ Πλούταρχος, ὁ Ἔφορος κ.λπ. καὶ ἔχουν τὸ τεκμήριο τῆς ἀντικειμενικότητας ὡς ἀναφερομένων σὲ γεγονότα ἐγγύτερον τῶν λος: «Ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. Χριστῷ συνεσταύρωμαι, ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός, ὁ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκὶ ἐν πίστει ζῶ» (Γαλ., β΄ 19-20), «Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐμοὶ ὁ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ» (αὐτ., ς΄ 14). Ἀπὸ τὴν ἡμέρα λοιπὸν ποὺ ὁ κ. Χριστόδουλος ἐκάρη μοναχός, εἶναι ἤδη οὐσιαστικὰ νεκρὸς γι’ αὐτὸν τὸν κόσμο. Τώρα πότε θὰ ἐπακολουθήσῃ καὶ ὁ βιολογικὸς θάνατος, αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ τὸν ἀπασχολῇ. Ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ τὸν ἀπασχολῇ εἶναι, μήπως, ὅσο βιολογικὰ βρίσκεται ἀκόμη «ἐν τούτῳ τῷ σκηνώματι», κάμῃ κάτι ἢ διαπράξῃ μιὰν ἁμαρτία, μὲ τὴν ὁποία θὰ λυπήσῃ τὸν Θεὸ (τὸ «λυπήσῃ» ἐδῶ εἶναι μὲ ἀνθρωπομορφικὴ ἔννοια). Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ πολλοὶ μοναχοὶ καὶ μοναχὲς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἀποφεύγουν, ὅσο τὸ δυνατόν, νὰ πηγαίνουν στοὺς γιατρούς· καὶ τὸ κάνουν περισσότερο, γιατὶ δὲν ἀντέχουν τοὺς σωματικοὺς πόνους, παρὰ γιὰ νὰ παρατείνουν τὴν ζωή τους. Ὁσάκις μποροῦν, ὅταν ἀσθενοῦν, ἡσυχάζουν στὰ κελλιά τους, βάζουν ἀπάνω τους λίγο λάδι ἀπὸ τὸ καντήλι τῆς Παναγίας καὶ προσεύχονται νὰ γίνῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὸ γνωστὸν «οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλὰ ὡς Σύ»! ‣ 21522  ΔΑΥΛΟΣ 308, Δεκέμβριος 2007