Ἀφοῦ διάβασα τὸ ἄρθρο, συνειδητοποίη- σα, ὅτι ἕνα μέρος αὐτοῦ τοῦ πλούτου θὰ μπο- ροῦσε νὰ δίδεται γιὰ τὴν βοήθεια ὡρισμένων ἀνθρώπων σὰν κι ἐμᾶς, ποὺ ἀναγκασθήκαμε νὰ ἀποδημήσουμε στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ κό- σμου, προκειμένου νὰ ζήσουμε. Μᾶς συμπερι- φέρθηκαν σὰν ἀπομεινάρια, ἀκόμα κι ἡ Ἐκ- κλησία, καὶ ἔτσι τραβήξαμε γιὰ τὸ ἄγνωστο. Χάρη σὲ αὐτὴ τὴ χώρα μᾶς δόθηκε ἡ εὐκαι- ρία νὰ τὰ καταφέρουμε, νὰ φτειάξουμε ἕνα σπίτι καὶ νὰ σταθοῦμε στὰ πόδια μας. Μοῦ εἶναι δύσκολο νὰ ἀντιληφθῶ τὸ σκο- πὸ τοῦ ἄκαρδου αὐτοῦ θρησκευτικοῦ ἰνστι- τούτου, ἀλλὰ καὶ γιὰ πόσο ἀκόμα θὰ τοῦ ἐπι- τρέπεται νὰ διαιωνίζῃ τὴν θεοκρατική του ὑποκρισία, προκειμένου νὰ συγκεντρώνῃ πλοῦτο. Ἐφ’ ὅσον ἡ Ἐκκλησία πάντα χρησι- μοποιεῖ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ στὸ μήνυμά της γιὰ πίστη, ἀναρωτιέμαι, ἂν αὐτό, μὲ τὸν τρό- πο ποὺ λειτουργεῖ, δοξάζῃ τὸ Θεὸ ἢ ἐξευτελί- ζῃ τὸν ὁρισμὸ τοῦ θείου καὶ προσβάλλῃ τὴν πίστη καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά μας. Θὰ ἤθελα νὰ συγχαρῶ τὸν κ. Μαυρομμά- τη γιὰ τὸ ἐξαιρετικό του ἄρθρο κι ἐπίσης νὰ εὐχαριστήσω τὸ «Δαυλό» γιὰ τὴ δημοσί- ευσή του. Μὲ ἐκτίμηση Τζὶμ Παπουτσῆς Τορόντο, Ὀντάριο Οἱ 700 Θεσπιεῖς στὴ μάχη τῶν Θερμοπυλῶν Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Στὸ ὑπ’ ἀριθμ. 305 τεῦχος τοῦ ἐγκρίτου «Δαυλοῦ» διάβασα μὲ πολλὴ προσοχὴ τὸ ἄρ- θρο τοῦ κ. Γιώργου Ε. Ἀντωνίου, καθηγη- τοῦ Πληροφορικῆς τοῦ Πανεπιστημίου Μοντ- κλαὶρ Ν. Ὑερσέης, μὲ τίτλο «Οἱ 700 Θεσπι- εῖς στὴ μάχη τῶν Θερμοπυλῶν». Ἐπὶ ὅσων διαλαμβάνονται σὲ αὐτό, σᾶς παρακαλῶ νὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ κάνω κάποιες σχετικὲς πα- ρατηρήσεις ἢ ὑπενθυμίσεις, ποὺ θεωρῶ ὅτι εἶναι χρήσιμες καὶ ἀναγκαῖες ὄχι μόνο γιὰ τοὺς ἱστορικοὺς καὶ γιὰ τοὺς ἐκλεκτοὺς ἀνα- γνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ» ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλους τοὺς Ἕλληνες. Τὴν ἱστορία τῆς μάχης τῶν Θερμοπυλῶν δὲν τὴν ἔγραψαν Σπαρτιᾶτες ἢ Θεσπιεῖς ἱστο- ρικοί, ἀλλὰ ὁ Ἡρόδοτος, ὁ Διόδωρος Σικε- λιώτης, ὁ Πλούταρχος, ὁ Ἔφορος κ.λπ. καὶ ἔχουν τὸ τεκμήριο τῆς ἀντικειμενικότητας ὡς ἀναφερομένων σὲ γεγονότα ἐγγύτερον τῶν λος: «Ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. Χριστῷ συνεσταύρωμαι, ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός, ὁ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκὶ ἐν πίστει ζῶ» (Γαλ., β΄ 19-20), «Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰη- σοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐμοὶ ὁ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ» (αὐτ., ς΄ 14). Ἀπὸ τὴν ἡμέρα λοιπὸν ποὺ ὁ κ. Χριστόδουλος ἐκάρη μοναχός, εἶναι ἤδη οὐσιαστικὰ νεκρὸς γι’ αὐτὸν τὸν κόσμο. Τώρα πότε θὰ ἐπακολουθήσῃ καὶ ὁ βιολογικὸς θάνα- τος, αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ τὸν ἀπασχολῇ. Ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ τὸν ἀπασχολῇ εἶναι, μήπως, ὅσο βιολογικὰ βρίσκεται ἀκόμη «ἐν τούτῳ τῷ σκηνώματι», κάμῃ κάτι ἢ διαπράξῃ μιὰν ἁμαρτία, μὲ τὴν ὁποία θὰ λυπήσῃ τὸν Θεὸ (τὸ «λυπήσῃ» ἐδῶ εἶναι μὲ ἀνθρωπομορφικὴ ἔννοια). Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ πολλοὶ μοναχοὶ καὶ μοναχὲς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἀποφεύγουν, ὅσο τὸ δυνατόν, νὰ πηγαίνουν στοὺς γιατρούς· καὶ τὸ κάνουν περισ- σότερο, γιατὶ δὲν ἀντέχουν τοὺς σωματικοὺς πόνους, παρὰ γιὰ νὰ παρατείνουν τὴν ζωή τους. Ὁσάκις μποροῦν, ὅταν ἀσθενοῦν, ἡσυχάζουν στὰ κελλιά τους, βάζουν ἀπάνω τους λίγο λάδι ἀπὸ τὸ καντήλι τῆς Παναγίας καὶ προσεύχονται νὰ γίνῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὸ γνωστὸν «οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλὰ ὡς Σύ»! ‣ 21522  ΔΑΥΛΟΣ 308, Δεκέμβριος 2007