Ὁ ὅρκος τῶν βουλευτῶν ὕβρις γιὰ τοὺς Ἕλληνες Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Ἡ νέα ὁρκωμοσία τῶν βουλευτῶν μας (269-07) μὲ ἔκανε πάλι νὰ ντραπῶ γιὰ τὴν κατάντια μας. Ἀγανάκτησα, ὅταν εἶδα σὰν τὰ πρόβατα αὐτούς, ποὺ ὅλοι ἐμεῖς ἐκλέξαμε, μὲ τόσους κόπους καὶ μόχθους καὶ μὲ ξόδεμα τῶν δικῶν μας χρημάτων, νὰ σηκώνουν τὰ χέρια καὶ νὰ λένε: «Ὁρκίζομαι στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοούσιας καὶ Ἀδιαίρετης Τριάδας νὰ εἶμαι πιστὸς στὴν Πατρίδα καὶ τὸ δημοκρατικὸ πολίτευμα, νὰ ὑπακούω στὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς νόμους καὶ νὰ ἐκπληρώνω εὐσυνείδητα τὰ καθήκοντά μου». Ἀνερυθρίαστα τὸ βροντοφώναζαν μὲ καμάρι, ὅτι δὲ θὰ κυβερνήσουν στὸ ὄνομα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ποὺ τοὺς ψήφισε, παρὰ στὸ ὄνομα «μιᾶς ἑβραϊκῆς αἵρεσης», ποὺ μισεῖ θανάσιμα τὸν Ἑλληνισμό. Καὶ ἀναρωτιοῦνται οἱ Ἕλληνες (Γραικοὺς μᾶς ἀποκαλοῦν οἱ ξένοι), γιατί δὲν πάει τίποτα καλὰ σὲ τοῦτο τὸν τόπο. Πῶς νὰ πάῃ, ὅταν οἱ Τοῦρκοι ἀρνοῦνται τὸν θρησκευτικὸ ὅρκο γιὰ τοὺς βουλευτές τους, ἐνῷ ἐμεῖς φέραμε τοὺς μουφτῆδες στὴν Βουλή, γιὰ νὰ ...ὁρκίσουν τοὺς μουσουλμάνους βουλευτὲς τῆς Δ. Θρᾴκης. Συγχαίρω τὸν Ἀλαβάνο καὶ τὴν ὁμάδα του, ποὺ ἀρνεῖται νὰ ὑποκύψῃ στὴν ἑλληνική(;) θεοκρατία καθὼς καὶ τὸν Σιφουνάκη μὲ τὴ Δαμανάκη καὶ λυποῦμαι γιὰ τὴ στάση τοῦ ΠΑΣΟΚ. Φιλικὰ Δημήτρης Παπαγεωργίου Δημοσιογράφος-ἐκδότης Μελβούρνη Πολιτιστικὰ κέντρα ἀντὶ ἐκκλησιῶν στὴν Αὐστραλία Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Θὰ ἤθελα νὰ ρίξω λίγο φῶς στὸ ἐκκλησιαστικὸ πρόβλημα, ποὺ ἀνέφερε σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν «Δαυλό» ἀναγνώστης ἀπὸ τὴν Ἀδελαΐδα, ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ τεῦχος 305 τοῦ περιοδικοῦ μας. Δὲν γνωρίζω, ποιό εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἐκκλησιαστικὸ πρόβλημα, ποὺ ἔχουν οἱ συμπάροικοί μας στὴν Ἀδελαΐδα, ἀλλὰ πιστεύω, πὼς πρέπει νὰ εἶναι τὸ ἴδιο, ποὺ καὶ οἱ διοικοῦντες τὴν κοινότητα τοῦ Σύδνεϋ προβάλλουν κάθε λίγο καὶ λιγάκι. Δηλαδή, ἐπειδὴ εἶναι Τὸ πρόβλημα εἶναι, κατὰ πόσον πιστεύουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ὅτι ὄντως ὑπάρχει Θεός, ὅτι ὑπάρχει ζωὴ μετὰ θάνατον, ὅτι ὑπάρχει κρίσις κ.λπ., ἢ ἁπλᾶ τὰ λέμε ὅλα αὐτὰ χρησιμοποιῶντας τα, γιὰ νὰ κρατήσουμε τοὺς ἀνθρώπους κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιρροή μας καὶ νὰ τοὺς ἐκμεταλλευώμαστε, ὅπως πάλι εἶναι γεγραμμένο: «οἱ γὰρ τοιοῦτοι τῷ Κυρίῳ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστῷ οὐ δουλεύουσιν ἀλλὰ τῇ ἑαυτῶν κοιλίᾳ, καὶ διὰ τῆς χρηστολογίας καὶ εὐλογίας ἐξαπατῶσι τὰς καρδίας τῶν ἀκάκων» (Ρωμ., ις΄18) «ὧν ὁ Θεὸς ἡ κοιλία καὶ ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνῃ αὐτῶν, οἱ τὰ ἐπίγεια φρονοῦντες» (Φιλιπ., γ΄19). Τὸ κέντρο τῆς Ὀρθόδοξης πνευματικότητας ἑστιάζεται στὸν φόβο τοῦ θανάτου. Ἀγαπητοὶ φίλοι, ὅσοι θρησκεύετε, ἀσφαλῶς καὶ γνωρίζετε, ὅτι ὅλοι ἔχουμε ἡμερομηνία λήξεως. Ἐὰν ὄντως πιστεύετε στὸν Θεό, ἀσφαλῶς γνωρίζετε, ὅτι ὁ Θεὸς καὶ τὸ ἔργο του δὲν ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴν μακροζωία κανενός. Ὅσοι ἐπιθυμεῖτε νὰ ἐξακολουθήσετε νὰ ἀνήκετε σ’αὐτὴν τὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ ἐπέλθῃ κάποια διόρθωση, πρέπει πρὶν ἀπ’ ὅλα νὰ κρατήσετε τὸν ἑαυτό σας μακρυὰ ἀπὸ τὴ διαφθορά, καὶ ἕνα πρῶτο βῆμα πρὸς κάποια διόρθωση εἶναι καὶ ὁ χωρισμὸς Ἐκκλησίας καὶ ‣ 21524  ΔΑΥΛΟΣ 308, Δεκέμβριος 2007