ἰδιοκτῆτες κτηρίων, ποὺ ἀρχικὰ λειτούργηνὰ μετατρέψουν τὰ κτήρια τῶν ἐκκλησιῶν σαν καὶ ὣς ἕναν βαθμὸ λειτουργοῦν ἀκόμα τους σὲ πολιτιστικὰ κέντρα. σὰν ἐκκλησίες, ποὺ δὲν ἀναγνωρίζονται ἀπὸ Στὴν Αὐστραλία δὲν χρειάζεται νὰ ἀκολουτὴν Ἀρχιεπισκοπή, ζητοῦν (ἐκλιπαροῦν) τὴν θῇς κάποιο δόγμα, γιὰ νὰ εἶσαι νόμιμος, καὶ ἀναγνώριση καὶ ἐπάνδρωσή τους ἀπὸ τὴν ἐκνὰ ἀναγνωρίζωνται ἀπὸ τὴν Πολιτεία πολιτικλησιαστικὴ σχολὴ (Ἀρχιεπισκοπή). κὲς ἐκδηλώσεις, ὅπως βάπτιση, γάμος, κ.λπ. Ἐκεῖνο ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ κάνουν οἱ διοιΚαὶ νομίζω, πὼς πρέπει νὰ τὸ πάρουν ἀπόκοῦντες τὶς ἑλληνικὲς κοινότητες τῆς Αὐστραφαση οἱ διοικοῦντες τὶς ἑλληνικὲς κοινότηλίας εἶναι ἡ διαφώτιση τῆς ἑλληνικῆς παροιτες, πὼς οἱ συμπατριῶτες μας εἶναι πανέτοικίας ὡς πρὸς τὸν ἐπιβληθέντα στοὺς Ἕλλημοι νὰ δεχτοῦν μία τέτοια ἀλλαγή. νες (διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου) Χριστιανισμὸ οὕτως, ὥστε νὰ ξεκολλήσουν οἱ συμπάροι- Μὲ φιλικοὺς χαιρετισμοὺς Νίκος Παπανικολάου κοί μας ἀπὸ αὐτὸ τὸ τόσο ἀηδιαστικὸ Ἑλλη- Σύδνεϋ νο-ορθόδοξο ἀγκάλιασμα, ποὺ μᾶς κάνει νὰ φαινώμαστε ὅτι ζοῦμε στὸν Μεσαίωνα, καὶ «Ὁ διωγμὸς τοῦ προσώπου καὶ ἡ ἀποθέωση τῆς κλίκας» Κύριε διευθυντά, ὄχι πὼς δὲν τὴν εἶχα «αἰσθανθῆ», ὄχι πὼς Τὸ ἄρθρο «Ὁ διωγμὸς τοῦ προσώπου καὶ δὲν τὴν ἤξερα. Εἶναι ὅμως μερικὲς λέξεις, ποὺ ἡ ἀποθέωση τῆς κλίκας» τοῦ Θ. Λαμπρόπουἀποδίδουν τὸ πραγματικὸ νόημα τῶν πραγλου (τεῦχος 305) ἐκφράζει ὅ,τι μὲ πνίγει καὶ μάτων, καὶ μέσα στὸ λόγο τοῦ ἄρθρου ὑπάρδὲν μπορῶ νὰ ἐντοπίσω, ὅ,τι πιὸ ἀληθινὸ σὲ χουν πολλὲς ἀπὸ αὐτές. σχέση μὲ αὐτὰ ποὺ μὲ ἐνοχλοῦν καὶ δὲν μποΚαὶ πάλι συγχαρητήρια. ρῶ νὰ ἐξηγήσω. Νοιώθω βαθύτατα τὴν ἀνάγ- Βασίλης Καραδήμας κη νὰ ἀναφωνήσω: Σὲ ἐμένα αὐτὴ τὴ στιγμὴ Ἅγιος Κωνσταντῖνος ἀνάψατε ἕνα σπίρτο καὶ εἶδα μία εἰκόνα στὸ Καμμένα Βοῦρλα σκοτάδι. Ὄχι πὼς δὲν τὴν εἶχα «μυριστῆ», Κράτους. Ὅσο περισσότερο τὸ ἱερατεῖο ἀπολαμβάνει τὰ προνόμια, ποὺ τοῦ ἐξασφαλίζει ἡ ὑπαγωγή του καὶ συνεργασία του μὲ τὸ Κράτος, τόσο καὶ θὰ βυθίζεται μέσα στὴ χλιδή, καὶ ἡ σήψη θὰ προχωρῇ περισσότερο σὲ βάθος. Μήπως καὶ τὸ ἴδιο τὸ Εὐαγγέλιο δὲν λέει: «τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι, καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ»; Μήπως ἡ Ἱστορία δὲν μᾶς διδάσκει γιὰ τὰ τόσα καὶ τόσα στυγερὰ ἐγκλήματα, ποὺ διεπράχθησαν ἢ συγκαλύφθησαν ἀνὰ τοὺς αἰῶνας, ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς πολυθρύλητης «συναλληλίας» Κράτους καὶ Ἐκκλησίας; Εἶναι καθῆκον ὅλων τῶν Ἑλλήνων, θρησκευομένων καὶ μή, νὰ ἐγκύψουμε στὸ ὄντως σοβαρὸ τοῦτο θέμα, ποὺ ἔχει συνέπειες γιὰ ὅλο τὸ ἔθνος μας. Εἶναι ἕνα πρῶτο βῆμα, γιὰ νὰ ἀποκατασταθῇ ὁ ἀμοιβαῖος σεβασμός, ἡ ἐλευθερία τῆς συνειδήσεως καὶ ἡ ἰσοτιμία ὅλων τῶν συμπολιτῶν μας χωρὶς ἐξαίρεση. Ἡ πολυθρύλητη «συναλληλία» εἶναι θεσμὸς παρωχημένος καὶ ἀρρωστημένος, ποὺ δὲν συγχωρεῖται πλέον γιὰ τὸν Νεοέλληνα καὶ τὴν νοημοσύνη του, ποὺ δὲν ἀνέχεται κανενὸς εἴδους Ἁγιατολλαχισμὸ καὶ θρησκόληπτη σκοταδιστικὴ χειραγωγία. Μὲ φιλικοὺς χαιρετισμοὺς Ἀκομινᾶτος Χωνιάτης ΔΑΥΛΟΣ 308, Δεκέμβριος 2007  21525